Przejdź do treści strony Przejdź do menu Przejdź wyszukiwarki Przejdź do mapy biuletynu
Kontrast:
Rozmiar czcionki:
Odstępy:
Reset:
Lektor:

Publikacje prasowe i naukowe

W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 3 z 2024 roku przedstawiono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 24 sierpnia 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 374/23 ze skargi na postanowienie Wojewody Podlaskiego z dnia 3 kwietnia 2023 roku o numerze ABII.7840.13.2023.MM-a w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie budynku rekreacji indywidualnej, w którym Sąd uchylił postanowienie wydane przez organy obu instancji.

Sąd zauważył, że: „Portal e-Budownictwo nie zastępuje e-PUAP-u lub elektronicznej skrzynki podawczej, ale wyłącznie umożliwia wygenerowanie dokumentu, który użytkownik może złożyć do właściwego organu w dowolny sposób przewidziany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.”.

Wyrok jest prawomocny.


W wymienionym wyżej dwumiesięczniku nr 3/2024 przedstawiono także wyrok z dnia 24 stycznia 2024 roku w sprawie I SA/Bk 465/23 ze skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 6 października 2023 roku Nr 0111-KDWB.4010.2.2023.2.HK, w którym sąd skargę oddalił.

W uzasadnieniu orzeczenia sąd stwierdził: „Wynikające z art. 18eb ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2587) koszty poniesione w celu zwiększenia przychodów obejmują, w zakresie wydatków pracowniczych, wyłącznie wydatki poniesione na zakup biletów lotniczych pracownikom oraz wydatki na zakwaterowanie i wyżywienie pracowników (art. 18eb ust. 7 pkt 1) lit. b i c). Pozostały zakres tego przepisu nie odnosi się do wydatków pracowniczych.”.

Wyrok jest prawomocny.


W miesięczniku „Przegląd Podatkowy” Nr 7/2024 ukazał się artykuł Damiana Kłosowicza, pt. „ Fakturowanie własnych spółek przez wspólników i członków zarządu w praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i Szefa KAS”, w którym autor opisuje m.in. procedurę odmowy wydania interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b § 5b pkt 1 Ordynacji podatkowej i powołuje się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku dnia 29 listopada 2023 roku, wydane w sprawach o sygnaturach akt I SA/Bk 399/23 i I SA/Bk 400/23. W wyrokach tych Sąd oddalił skargi na postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o odmowie wydania interpretacji indywidualnej i stwierdził: „[...] na podstawie art. 14b § 1 o.p. Dyrektor KIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie z art. 14b § 2 o.p. wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Osoba składająca wniosek obowiązana jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 powołanej ustawy). Odmawia się jednak, w drodze postanowienia, wydania interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą (art. 14b § 5b o.p.):
1) stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 lub
2) być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści, lub
3) stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.”.

Wyroki są prawomocne.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 133 z 10 lipca 2024 roku zamieszczono artykuł Patrycji Otto pt. „Za błędną decyzję płaci (nie tylko) urząd”. Omawiając zagadnienie, autorka przytoczyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 17 maja 2012 roku, wydany w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 71/12 ze skargi na decyzję Wojewody Podlaskiego o numerze OB-I.622.15.2011.EN w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie anulowania czynności materialno-technicznej unieważnienia dowodu osobistego, którym Sąd oddalił skargę.

Skład orzekający w sprawie stwierdził,  że „ czynność materialno – techniczna unieważnienia dowodu osobistego nie podlega zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji a do jej anulowania również administracyjny tok instancji nie został przewidziany w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych [...]. Podkreślić należy, że kompetencja określonego organu administracji publicznej do wydania decyzji w sprawie, musi wynikać z konkretnego upoważnienia zawartego w przepisie. Kompetencji tej nie można domniemywać, a regulacja w zakresie umocowania organu do wydania decyzji w określonej kategorii spraw, musi być wyraźna”.

Wyrok jest prawomocny od 3 lipca 2012 roku.


W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 6 z czerwca 2024 roku powołano się na poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:

  • w artykule Rafała Dowgiera pt. „Zmiana sołtysa a inkaso podatków i opłat lokalnych” autor powołał się na wyrok z dnia 14 marca 2012 roku w sprawie o sygnaturze I SA/Bk 474/11 ze skargi Prokuratora Rejonowego w Suwałkach na uchwałę Rady Gminy w B. z listopada 2005 roku, w przedmiocie ustalenia stawek opłaty targowej, w którym Sąd: stwierdził nieważność § 4 ust. 1 zaskarżonej uchwały oraz stwierdził, że w zakresie, o którym mowa w pkt 1 sentencji wyroku zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Sąd stwierdził, że: „Realizacja uprawnień rady gminy w zakresie określenia inkasentów powinna nastąpić w uchwale w sposób na tyle precyzyjny, aby nie było wątpliwości na kogo ten obowiązek został nałożony”.

Wyrok jest prawomocny od 1 maja 2012 roku.

  • w publikacji Marka Szałkiewicza pt. „Wybrane problemy wyceny nieruchomości na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej w świetle orzecznictwa oraz rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości” przytoczono wyrok z dnia 2 czerwca 2020 roku w sprawie o sygnaturze II SA/Bk 36/20 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z listopada 2019 roku w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej, w której Sąd oddalił skargę.

Sąd pokreślił, że „Pomimo tego, że operat jest autorską opinią specjalisty posiadającego w tym kierunku stosowną wiedzę oraz uprawnienia, to sporządzający go rzeczoznawca nie ma jednak pełnej swobody w określaniu wartości nieruchomości. Musi bowiem mieć na względzie regulacje prawne normujące zasady oraz wytyczne w zakresie wyceny nieruchomości. Okoliczność ta winna zostać uwzględniona w trakcie oceny operatu szacunkowego, dokonywanej w toku postępowania administracyjnego, a następnie skontrolowana przez sąd administracyjny”.

Wyrok jest prawomocny od 1 sierpnia 2020 roku.

Dodatkowo w dziale „Orzecznictwo sądów administracyjnych”, został opublikowany artykuł asystenta sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Mateusza Kownackiego.

Autor koncentruje się na definicji całości techniczno-użytkowej i urządzenia budowlanego przed i po 28 czerwca 2015 roku, w tym celu przedstawia wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2024 roku, wydany w sprawie o sygnaturze akt III FSK 945/23.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 130 z 6 czerwca 2024 roku, w publikacji Katarzyny Dulewicz pt. „Bezrobotny nie może podjąć pracy przed przyznaniem bonu na zasiedlenie” powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 19 marca 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 52/24 ze skargi na czynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Bielsku Podlaskim, o numerze ZC.5282.1.9.2023.MKK w przedmiocie bonu na zasiedlenie, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd wywiódł, że: „Podjęcie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej przed przyznaniem bonu na zasiedlenie (zawarciem umowy), powoduje zdaniem Sądu, że osoba, która ubiega się o to wsparcie nie może go otrzymać”.

Wyrok jest prawomocny od 10 maja 2024 roku.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 108 z 5 czerwca 2024 roku zamieszczono artykuł Piotra Wancke pt. „Czy można zakwestionować wycenę nieruchomości sporządzoną przez rzeczoznawcę majątkowego”. Autor, omawiając zagadnienie, przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 23 stycznia 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 802/23 ze skargi na decyzję Wojewody Podlaskiego o numerze WG-VI.7534.149.2023.AM w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd zauważył, że „Organ administracji nie może zamiast rzeczoznawcy majątkowego i wbrew jego opinii przyjąć, że wartość nieruchomości jest inna niż przyjął rzeczoznawca majątkowy, ale może, a nawet jest do tego zobowiązany w ramach oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym, domagać się wyjaśnień od rzeczoznawcy majątkowego w razie, gdy operat czy to zdaniem organu, czy strony postępowania, zawiera niejasności, błędy lub stwierdzenia nieodpowiadające rzeczywistemu stanowi rzeczy (por. wyroki w sprawach II OSK 1611/12 z dnia 3 grudnia 2013 r.; I OSK 364/15 z dnia 8 stycznia 2016 r., oraz II SA/Gd 167/16 z dnia 31 sierpnia 2016 r., CBOSA)”.

Wyrok jest prawomocny od 21 marca 2024 roku.


W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 5 z maja 2024 roku opublikowano glosę pt. „Wymiar opłaty adiacenckiej następcy prawnemu zmarłego właściciela nieruchomości” autorstwa Andrzeja Gorgola do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 maja 2023 roku w sprawie o sygnaturze II SA/Bk 207/23 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z stycznia 2023 roku o numerze 400.282/C-13/2/2022 w przedmiocie opłaty adiacenckiej, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd uznał, że „Opłata adiacencka w związku ze scaleniem i podziałem nieruchomości stanowi niepodatkową należność budżetu gminy w związku z tym ma do niej zastosowanie art. 97 § 1 O.p. (ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja Podatkowa – przyp. red.), co oznacza, że może być ona ustalana w stosunku do następców prawnych podmiotu, który był właścicielem nieruchomości na dzień wejścia w życie uchwały scaleniowej”.

Wyrok jest nieprawomocny.

Dodatkowo, w publikacji Michała Kijaka pt. „Sprzedaż licytacyjna nieruchomości w sądowym postępowaniu egzekucyjnym a podatek od nieruchomości – wybrane problemy”, autor powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 czerwca 2017 roku w sprawie o sygnaturze I SA/Bk 1194/16 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z października 2016 roku o numerze 405.377/D-2/25/16 w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 rok, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że: „Zarządca nieruchomości, ustanowiony w trybie art. 931 § 2 k.p.c. (ustawa z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks Postępowania Cywilnego – przyp. red.), któremu zarząd na nieruchomością powierzył Sąd w toku komorniczej egzekucji świadczeń pieniężnych prowadzonej przeciwko spółce, nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości”.

Wyrok jest prawomocny od 5 czerwca 2018 roku.

Z kolei w dziale „Orzecznictwo sądów administracyjnych”, został opublikowany artykuł asystenta sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Mateusza Kownackiego.

Autor porusza tematy: opodatkowania budowli całkowicie zamortyzowanych oraz opodatkowania lokali mieszkalnych objętych najmem krótkotrwałym.
W pierwszym z omawianych zagadnień autor przedstawia wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2024 roku, wydany w sprawie o sygnaturze akt III FSK 3409/21. W następnym z omawianych zagadnień autor opisuje również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2024 roku, wydany w sprawie o sygnaturze akt III FSK 3942/21.

Wyroki są prawomocne.


W dzienniku „Gazeta Współczesna” nr 92 z 13 maja 2024 roku opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 9 maja 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 42/24 ze skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Zabłudowie z sierpnia 2023 roku, o numerze LI.405.2023 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenów w obrębie wsi S., K. oraz miasta Zabłudów, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że: „Aby uwzględnić skargę należy więc ustalić, że naruszenie indywidualnego interesu prawnego skarżącego odbyło się bez poszanowania obowiązującego porządku prawnego i to w takim stopniu, że niemożliwe jest pozostawienie kwestionowanych uregulowań w obrocie prawnym. Nie wystarczy więc do uwzględnienia skargi na uchwałę w sprawie planu miejscowego naruszenie wyłącznie subiektywnie uzasadnione (np. sprzeczność ustaleń planu z potrzebami właściciela nieruchomości). (…)
Podkreśla się również, że wynikająca z przepisów art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. (ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm. - przyp. red.) samodzielność gminy w zakresie wykonywania zadań planistycznych nie jest nieograniczona, co wiąże z koniecznością poszanowania prawa własności i innych wartości wymienionych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Akcentuje się również, że gmina - korzystając z władztwa planistycznego przy uchwalaniu planu miejscowego - obowiązana jest stosować rozwiązania, które będą najmniej uciążliwe dla poszczególnych właścicieli nieruchomości oraz pozostaną w racjonalnej proporcji do zamierzonych celów”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W dziennikach: "Kurier Poranny" i „Gazeta Współczesna” nr 91 z 10 maja 2024 roku opisano postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 9 maja 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 82/24 ze skargi na czynność Komendanta Placówki Straży Granicznej w Białowieży z września 2023 roku w przedmiocie zawrócenia cudzoziemca do linii granicy państwowej, w którym Sąd odrzucił skargę oraz zwrócił skarżącemu wpis od skargi.

Postanowienie jest nieprawomocne.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 88 z 7 maja 2024 roku, opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 17 kwietnia 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 17/24 ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z grudnia 2023 roku o numerze: 2001-IOD.4104.17.2023 w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu otrzymanej pożyczki środków pieniężnych, w którym Sąd oddalił skargę.

Skład orzekający, rozpoznający sprawę, wywiódł że: „(…) nie ma zatem wątpliwości, że sama emisja weksla nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu PCC (podatek od czynności cywilnoprawnych – przyp. red.). W tym zakresie skarżący i organ prezentują zbieżne stanowisko. Należy jednak podkreślić, że abstrakcyjność zobowiązania wekslowego (oderwanego od istnienia i ważności zobowiązania będącego przyczyną wystawienia weksla), nie oznacza, że nie istnieje podstawa gospodarcza wystawienia weksla, jego causa, którą może okazać się czynność wymieniona w art. 1 ust. 1 u.p.c.c. (ustawa z dnia 9 września 2000 o podatku od czynności cywilnoprawnych, Dz. U. z 2019 r. poz. 1519 ze zm. - przyp. red.), podlegająca już opodatkowaniu PCC”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 2 z okresu marzec-kwiecień 2024 roku przedstawiono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 28 grudnia 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 500/23 ze skargi na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia kwietnia 2023 roku, o numerze WOP.7721.143.2022.AH w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budynku handlowo-usługowego, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd zauważył, że: „(…) dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu w żadnym razie nie oznacza, że organ nadzoru budowlanego nie może podjąć postępowania w celu dokonania sprawdzenia, czy inwestycja wykonana na podstawie zgłoszenia nie narusza przepisów prawa. Wynika to wprost z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, który ma zastosowanie także wtedy, gdy inwestycja została już wykonana (art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu ma tylko takie znaczenie, że inwestorowi, który wykonał roboty objęte zgłoszeniem, nie można postawić zarzutu samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 49b Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 734/10, z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II OSK 333/16, z dnia 13 lutego 2018, sygn. akt II OSK 2063/17, dostępne w CBOSA). Natomiast nie oznacza to jeszcze niedopuszczalności bądź bezprzedmiotowości prowadzenia postępowania zmierzającego do sprawdzenia, czy dana inwestycja zrealizowana na podstawie skutecznego zgłoszenia nie narusza w istotny sposób przepisów”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W miesięczniku „Państwo i Prawo” nr 4 z kwietnia 2024 roku, Zbigniew Kwieciak w publikacji pt. „Jaki model skodyfikowanej procedury prawnej w administracji?” powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 9 marca 2017 roku sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 63/17 ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z grudnia 2016 roku w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie wstrzymania wypłaty świadczenia z funduszu alimentacyjnego, w którym Sąd: uchylił zaskarżone postanowienie oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd uznał, że: „Wątpliwości co do formy załatwienia przez organ administracji sprawy strony, w sytuacji gdy przepisy ustawy stanowiącej materialnoprawną podstawę jej rozstrzygnięcia odsyłają w kwestiach nieuregulowanych do stosowania kodeksu postępowania administracyjnego, należy rozstrzygać na korzyść decyzyjnej formy załatwienia sprawy. Za takim wyborem przemawia zasada domniemania załatwiania spraw przez organ administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej oraz prokonstytucyjna wykładnia przepisów prawa”.

Wyrok jest prawomocny od 22 kwietnia 2017 roku.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 101 z 30 kwietnia 2024 roku opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 29 września 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 344/22 ze skargi na zarządzenie zastępcze Wojewody Podlaskiego z marca 2022 roku, w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd I instancji zauważył, że: „W rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca korzystanie przez skarżącego z mienia gminnego na zasadzie powszechnej dostępności usług na warunkach ogólnych czy też na warunkach ustalonych powszechnie dla danego typu czynności prawnych. Z faktur i dołączonych innych dokumentów wynika wprost, że sprzedaż towarów przez spółkę, której wspólnikiem jest skarżący, nie odbywała się incydentalnie, ale na przestrzeni lat 2019-2021 wielokrotnie. Uzasadnione jest też przyjęcie, iż sprzedaż i świadczenie usług przez radnego miała charakter regularny i zorganizowany – spółka wystawiła na rzecz jednostek organizacyjnych gminy około 200 faktur”.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną skarżącego od powyższego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt III OSK 626/23 oddalił skargę kasacyjną oraz zasądził od skarżącego na rzecz Wojewody Podlaskiego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wyrok jest prawomocny.


W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 4 z kwietnia 2024 roku, w dziale „Orzecznictwo sądów administracyjnych”, został opublikowany artykuł asystenta sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Mateusza Kownackiego .

Autor porusza tematy: opodatkowania budowli, zlokalizowanych na nieruchomości należącej do spółdzielni mieszkaniowej, w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, a także opodatkowania  budowli sportowej, tj. wyciągu narciarskiego.

W pierwszym z omawianych zagadnień autor powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2023 roku, wydany w sprawie o sygnaturze akt III FSK 3293/21, w którym Sąd stwierdził: „Za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), a w konsekwencji opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, winny podlegać jedynie te budowle zlokalizowane na nieruchomości należącej do spółdzielni mieszkaniowej, które służą wyłącznie obsłudze lokali użytkowych znajdujących się budynku mieszkalnym, związanych z komercyjną działalnością tej spółdzielni.”.

W drugim z omawianych zagadnień autor przywołuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2023 roku, wydany w sprawie o sygnaturze akt I SA/Wr 250/23,w którym Sad stwierdził, że: „Nie ma dostatecznych podstaw do ujęcia w zakres przedmiotu opodatkowania – bez odniesienia się do kategorii obiektu budowlanego, a wyłącznie przy wskazaniu na budowle sportowe wraz z odniesieniem do treści załącznika do u.p.b. kategorii V obiektów budowlanych – takich obiektów sportu i rekreacji, jak: stadiony, amfiteatry, skocznie i wyciągi narciarskie, kolejki linowe, odkryte baseny, zjeżdżalnie wraz z przesądzeniem, że elementy budowlane tych obiektów połączone z towarzyszącymi im urządzeniami technicznymi – jako służące łącznie do realizacji funkcji przypisanej każdemu z tych obiektów – stanowią całość, którą określa się mianem funkcjonalnej.”.

Wyroki są prawomocne.


W dwumiesięczniku „Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych” nr 2 z okresu marzec-kwiecień 2024 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 lipca 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 290/22 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 10 marca 2022 roku o numerze SKO.441/121/2022 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd stwierdził, że zawarcie umowy o dożywocie między jedną z osób wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 111 z późniejszymi zmianami) a osobą wymagającą opieki, nie ma wpływu na ocenę spełnienia przez inną z tych osób przesłanek uprawniających do świadczenia pielęgnacyjnego.

Wyrok jest prawomocny od 6 września 2022 roku.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 79 z 4 kwietnia 2024 roku opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 14 lutego 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 444/23 ze skargi Miasta Białystok na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o numerze 0113-KDIPT1-1.4012.782.2018.16.ŻR w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że: „Obiektywnie niska wartość czynszu w stosunku do wydzierżawionej infrastruktury lotniskowej i czynionych na nią nakładów nie jest usprawiedliwiona okolicznościami związanymi z charakterem gminy jako podatnika VAT czy innego rodzaju korzyściami uzyskiwanymi przez podatnika. Działalność gminy w tym wymiarze niewątpliwie należy postrzegać jako działalność podatnika VAT. Podawane przez Miasto okoliczności uzasadniają przyjęcie takiego statusu, jednocześnie nie usprawiedliwiając określenia wysokości czynszu dzierżawnego w kwocie w istocie oderwanej od ponoszonych nakładów czy innych czynników. Działania Miasta co prawda mogą sprawić, że jego dochody wzrosną, jednak takiego wpływu sąd nie dostrzega w samej współpracy z zarządcą infrastruktury lotniska (w szczególności w formie umowy dzierżawy), lecz w największym stopniu z nakładami na infrastrukturę”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 65 z 2 kwietnia 2024, w artykule Kamila Kłosińskiego pt. „Współwłasność w prawie budowlanym oznacza także współodpowiedzialność” powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 27 lutego 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 798/17 ze skargi na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z września 2017 roku w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych, w którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd stwierdził, że: „Przepis art. 66 u.p.b. (ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane) nie wskazuje wprawdzie adresata nałożonych nakazów, lecz jest on konkretyzacją przepisów art. 61 u.p.b., który stanowi, że obowiązki związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego spoczywają na jego właścicielu (odpowiednio: na współwłaścicielach). W sytuacji, gdy obiekt budowlany stanowi współwłasność w częściach ułamkowych, to nakazy i zakazy sformułowane w decyzji, powinny być skierowane do wszystkich współwłaścicieli. Nie ma przy tym znaczenia, jaki jest faktyczny podział budynku do użytkowania (quo ad usum), a także czy wykonanie obowiązków leży w interesie innych współwłaścicieli i czy jest zgodne z ich wolą. Organ nadzoru budowlanego nie rozstrzyga o sposobach finansowania wykonania robót ale o obowiązku usunięcia niewłaściwego stanu technicznego obiektu. Spory dotyczące rozliczenia kosztów poniesionych w związku z wykonaniem robót, mogą być rozstrzygane na drodze postępowania cywilnego”.

Wyrok jest prawomocny od 17 kwietnia 2018 roku.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 57 z 20 marca 2024 powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 5 maja 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 165/21 ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z lutego 2021 roku, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, którym Sąd oddalił skargę.

Sąd uznał, że: „W związku z przekształceniem spółki cywilnej w spółkę z o.o. osiągnięty przez spółkę cywilną zysk (widniejący w bilansie spółki przekształconej) opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych w ramach działalności spółki cywilnej, po przekształceniu, w chwili wypłaty udziałowcom spółki z o.o., stanowi dla nich przychód podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30a ust. 1 pkt 4 i art. 24 ust. 5 u.p.d.o.f.” (ustawa z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych, t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1426).

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując wniesioną przez skarżącego, skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w dniu 14 marca 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt II FSK 808/21:  
1) uchylił zaskarżony wyrok w całości,
2) uchylił zaskarżoną interpretację,
3) zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.


W kwartalniku „Monitor Podatkowy” nr 1 z okresu styczeń-marzec 2024 roku przytoczono poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:

  • z 12 grudnia 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 634/19 ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z sierpnia 2019 roku w przedmiocie podatku od towarów i usług, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w pkt 3 oraz zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd zauważył, że: „Skoro z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.) wynika, że istotą dostawy jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, to Spółka nie musi wchodzić we »władztwo ekonomiczne« studni, gdyż już od jej wybudowania posiada nad nimi władztwo, jako właściciel gruntu, na której sporne studnie zostały posadowione i z którym są ściśle związane”.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną organu administracji publicznej od powyższego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I FSK 327/20 oddalił skargę kasacyjną oraz zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wyroki są prawomocne.

  • z 6 grudnia 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 363/23 ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 17 lipca 2023 r., nr 2001-IOV.4273.1.2023 w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc wrzesień 2018 r., w którym Sąd: uchylił zaskarżone postanowienie oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd stwierdził, że: „Postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu VAT powinno być odpowiednio uzasadnione i znajdować oparcie w okolicznościach danego postępowania, tj. wskazywać na realną potrzebę dalszej weryfikacji zwrotu. Nie może być więc uznane za prawidłowe postanowienie, w którym nie wyjaśniono w sposób wystarczający rzeczywistej konieczności takiej weryfikacji. Skoro Naczelnik US uznał, że zwrot VAT należy nadal weryfikować, to organ wyższej instancji w postaci DIAS powinien te twierdzenia skonfrontować z aktami sprawy, a więc w tym przypadku dokumentami postępowania podatkowego. Przy czym nie wystarczy wskazać jedynie jakie okoliczności mają być jeszcze przez organ badane, ale potrzeba dalszej weryfikacji prawidłowości zwrotu powinna wynikać z akt sprawy i dotychczas przeprowadzonych dowodów. Jedynie w oparciu o akta postępowania można bowiem skontrolować, czy przeprowadzenie kolejnych dowodów jest niezbędne do wyjaśnienia sprawy, czy nadal istnieją przynajmniej uzasadnione podejrzenia lub wątpliwości co do rozliczeń podatnika, które wymagają dalszego sprawdzenia”.

Wyrok jest prawomocny.

  • z 29 listopada 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 377/23 ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 4 sierpnia 2023 r. nr 2001-IOD.4100.1.2023 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 rok, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd wywiódł, że: „Skoro wartość udzielonych sobie wzajemnie poręczeń nie jest równoważna (identyczna co do wartości) to znaczy, że jeden z podmiotów nie spełnił świadczenia ekwiwalentnego w stosunku do drugiego podmiotu. Powstała w ten sposób różnica w wysokości kwot przy zestawieniu wzajemnych poręczeń będzie stanowiła przychód, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p (ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1888, ze zm.).

Wyrok jest nieprawomocny.

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 50 z 11 marca 2024 powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 24 października 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 282/23 ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 czerwca 2023 r. nr 0113-KDIPT1-2.4012.224.2023.2.JSZ w przedmiocie podatku od towarów i usług, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną oraz zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd uznał, że: „Skoro więc przepisy celne nie ograniczają możliwości potwierdzenia wywozu towarów w inny sposób niż przy pomocy odpowiedniego komunikatu, wprowadzonego do systemu organów celnych, to tym bardziej możliwości tego rodzaju nie można wykluczyć na gruncie ustawy o VAT (ustawa z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług, t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 931 z późn.), tym bardziej, że art. 41 ust. 6a tej ustawy, nie dostarcza do tego żadnych podstaw”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W dziennikach: "Kurier Poranny" i „Gazeta Współczesna” nr 47 z 6 marca 2024 roku opisano wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 5 marca 2024 roku w sprawach o sygnaturach akt: II SA/Bk 71/24 i II SA/Bk 72/24 ze skarg na czynności Komendanta Placówki Straży Granicznej w Mielniku, odpowiednio: z 6 maja 2023 roku i 3 kwietnia 2023 roku, w przedmiocie zawrócenia cudzoziemców do linii granicy państwowej, w których Sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonych czynności oraz zasądził od organu administracji publicznej na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego. 

Powody powyższych rozstrzygnięć są tożsame jak w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 145/23.

Wyroki są nieprawomocne.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 53 z 4 marca 2024 roku opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 15 grudnia 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 387/23 ze skargi na interpretację indywidualną Wójta Gminy Sidra z dnia 16 sierpnia 2023 roku, o numerze FNK.3120.56.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że: „(…)proces rekultywacji stanowi element (etap) działalności gospodarczej”. Grunty posiadane przez skarżącą, służą do wydobywania kopalin i „stanowią środki trwałe wnioskodawcy, a koszty rekultywacji i podatku od nieruchomości są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Mając powyższe okoliczności na uwadze sąd uznał, że do czasu zakończenia rekultywacji stwierdzonej ostateczną decyzją właściwego organu administracyjnego grunty rolne są nie tylko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale także są faktycznie zajęte na jej prowadzenie(…)”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W miesięczniku „Przegląd Podatkowy” nr 3 z marca 2024 roku, w artykule dr Ewy Prejs pt. „Każda bezprawność działania zobowiązuje państwo do naprawienia szkody. Rozważania na tle wyroku ETPCz z 5.01.2023 r. w sprawie Andrzej Ruciński przeciwko Polsce, sprawa nr 22716/12”, powołano się na poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:

  • z 3 marca 2020 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 69/20 oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej wydanej w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2014 roku.

Sąd stwierdził, że: „Zastosowanie w przepisie art. 240 § 1 pkt 9 o.p. (ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja Podatkowa, t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900) dla scharakteryzowania decyzji określenia »wydanej« jednoznacznie wskazuje na możliwość wznowienia postępowania tylko w sytuacji, gdy ratyfikowanie umowy następuje już po wydaniu decyzji ostatecznej. Ponadto, regulacja ta ma zastosowanie jedynie w przypadku tych przepisów prawa podatkowego, na podstawie których następuje złagodzenie ciężaru podatkowego. Chodzi zatem o sytuacje, w których umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania wywołuje wstecznie skutki korzystne dla strony postępowania”.

Wyrok jest prawomocny od 26 czerwca 2020 roku.

  • z 28 kwietnia 2010 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 15/10 na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy S.

Sąd uznał, że: „Organ podatkowy był zobowiązany do zbadania czy nie zachodzą przesłanki do zastosowania zwolnienia podatkowego z urzędu, nawet wówczas, gdy strona nie powoływała się na nie w trakcie toczącego się postępowania podatkowego”.

Wyrok jest prawomocny od 29 czerwca 2010 roku.


W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 3 z marca 2024 roku został opublikowany artykuł asystenta sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Mateusza Kownackiego w dziale „Orzecznictwo sądów administracyjnych”.

Autor porusza temat opodatkowania budowli pozostawionych na gruncie objętym rekultywacją i opisuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 16 listopada 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Po 443/23.
Sąd stwierdził, że: „Budowle są odrębnymi przedmiotami opodatkowania podatkiem od nieruchomości i w odróżnieniu od opodatkowania gruntów, zasadność dalszego opodatkowania tych budowli, nie może opierać się wyłącznie na argumentacji związanej z prowadzonym procesem rekultywacji. W sytuacji bezspornego zakończenia działalności wydobywczej w konkretnej lokalizacji i pozostawienia tam dotychczas wykorzystywanych budowli […], ocena związku tych budowli z ogólną działalnością gospodarczą skarżącej wymaga odrębnej analizy”.

Wyrok jest prawomocny.


W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 1 z okresu styczeń-luty 2024 roku przytoczono poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:

  • z 9 maja 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 181/23 ze skargi na decyzję Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia 12 stycznia 2023 roku, o numerze: 1/D-II/HP/2023 w przedmiocie wstrzymania wprowadzania produktu do obrotu, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku na rzecz skarżącej B. Sp. z o.o. w S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd stwierdził, że: „Na etykiecie produktu tzw. dual use, czyli produktu podwójnego zastosowania będącego jednocześnie wyrobem medycznym oraz produktem biobójczym, oprócz informacji o przeznaczeniu powinien się znaleźć wymagany prawem zakres informacji wynikający z zatwierdzonego oznakowania produktu, o którym mowa w przepisie art. 33 ust. 5 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o produktach biobójczych (Dz. U. z 2021 r. poz. 24 z późn. zm.; dalej: u.p.b.), a w szczególności »zakres stosowania produktu biobójczego« wynikający z art. 33 ust. 3 pkt 6 i ust. 5 u.p.b. Zakres ten wprost wynika z załącznika do decyzji stanowiącej pozwolenie o wprowadzeniu produktu do obrotu”.

Wyrok jest prawomocny od 1 lipca 2023 roku.

  • z 20 czerwca 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 301/23 ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 28 marca 2023 r. nr S-KO.434/9/2023 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego, w którym Sąd: uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Wójta Gminy Zambrów z dnia 28 lutego 2023 roku, o numerze Rrg.6830.11.2021 oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd zauważył, że: „Organ administracji może orzec o kosztach postępowania rozgraniczeniowego według reguły przewidzianej w art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks Postępowania Administracyjnego) w sytuacji, gdy granice sąsiadujących nieruchomości nie są w istocie sporne, bowiem zostały wiążąco ustalone we właściwym trybie, a motywacją wnioskodawcy ponownego rozgraniczenia nieruchomości jest niezgoda na ustalony już ich przebieg”.

Wyrok jest prawomocny od 27 lipca 2023 roku.


W dwumiesięczniku „Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych” nr 1 z okresu: styczeń-luty 2024 roku przytoczono poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:

  • z dnia 13 października 2021 roku w sprawach o sygnaturach akt: I SA/Bk 390/21 i I SA/Bk 391/21 ze skarg na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z czerwca 2021 roku, kolejno w przedmiotach: określenia wysokości należnej opłaty egzekucyjnej oraz stwierdzenia nadpłaty za okres: styczeń, luty, październik i grudzień 2019 roku i odmowy stwierdzenia nadpłaty opłaty egzekucyjnej za okres od marca do września i listopad 2019 roku oraz określenia wysokości należnej opłaty egzekucyjnej oraz stwierdzenia nadpłaty za okres od stycznia do października 2020 roku, w których Sąd oddalił skargi. 

W obu wyrokach Sąd stwierdził, że: „Skarżący nie dostrzega jednak, że stosowanie przepisu art. 149 ust. 3 u.k.s. (ustawa z dnia 22 marca 2018 roku o komornikach sądowych t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 850) zostało wyłączone z woli samego prawodawcy w sytuacji gdy opłata egzekucyjna została prawomocnie ustalona przed 1 stycznia 2019 r. Stąd też nie znajduje usprawiedliwionych podstaw prezentowane w skardze stanowisko, że opłatami publicznymi są jedynie opłaty egzekucyjne pobierane na podstawie przepisów u.k.k. (ustawa z dnia 28 lutego 2018 roku o kosztach komorniczych t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 210) nie są nimi natomiast opłaty egzekucyjne pobierane na podstawie ustawy z 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, którą to ustawę stosuje się do opłat pobieranych po dniu 1 stycznia 2019 r. w sprawach egzekucyjnych wszczętych przed tą datą. W analizowanym przypadku zastosowanie znajdują 149 - 150 u.k.s., z uwzględnieniem wyjątku przewidzianego w art. 283 ust. 1 u.k.s. i to wykładnia tych regulacji prowadzi do wniosku, że błędne jest stanowisko skarżącego, iż niepodatkowymi należnościami budżetowymi podlegającymi wpłacie do urzędu skarbowego będą tylko te opłaty egzekucyjne, które pobrane zostaną w sprawach wszczętych po 1 stycznia 2019 r. Opłaty egzekucyjne pobrane w sprawach wszczętych przed 1 stycznia 2019 r. mogą stanowić daninę publiczną będącą dochodem budżetu państwa”.  

Wyrok w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 390/21 jest nieprawomocny, a wyrok w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 391/21 jest prawomocny.

  • z dnia 27 marca 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 679/18 ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z września 2018 roku w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako byłego członka zarządu zlikwidowanej spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2014 roku oraz za odsetki za zwłokę od tych zaległości, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia czerwca 2018 r. oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. na rzecz skarżącej kwotę 747 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd uznał, że: „W sytuacji, gdy przeniesienie odpowiedzialności podatkowej na członków zarządu spółki należy traktować jako wyjątkowy instrument, to w celu ustalenia "czasu właściwego do zgłoszenia wniosku" należy ustalić moment, kiedy zarząd spółki, przy dołożeniu należytej staranności, mógł uzyskać wiedzę o tym, że spółka stała się niewypłacalna i w sposób trwały zaprzestała płacenia długów, a jej majątek nie wystarczał na ich zaspokojenie”.

Wyrok jest prawomocny.

  • z dnia 3 listopada 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 414/21 ze skargi na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta B. z czerwca 2021 roku w przedmiocie podatku od nieruchomości, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd wywiódł, że: „Dystrybutory paliwa stanowią urządzenia związane z obiektami budowlanymi w postaci zbiorników paliw i gazu. Nie można bowiem analizować funkcji tych urządzeń, nie odnosząc jej do miejsca ich zainstalowania, jakim w tym przypadku jest stacja paliw. Stanowi ona bowiem całość organizacyjno-techniczną i jej podstawowym przeznaczeniem jest sprzedaż paliw konsumentom. Dlatego pozbawienie takiej stacji któregokolwiek z jej elementów składowych, do których niewątpliwie zaliczają się dystrybutory, pozbawiłaby stację możliwości pełnienia jej zasadniczej funkcji, jaką stanowi sprzedaż paliw”.

Wyrok jest prawomocny.


W miesięczniku „Państwo i Prawo” nr 2 z lutego 2024 roku w glosie do wyroku NSA z 29.03.2022 roku, o sygnaturze akt II OSK 946/19 Jarosława Sułkowskiego pt. „Organizacja społeczna w postępowaniu administracyjnym: udział w postępowaniu czy jego paraliż?” powołano się na poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:

  • z 22 stycznia 2009 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 735/08 oddalający skargę na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zbiornika wodnego.

Sąd zauważył, że: „Informacja właściwego w sprawach planowania i zagospodarowania przestrzennego organu gminy o uprzednim sposobie zagospodarowania terenu, na którym znajduje się obiekt objęty postępowaniem legalizacyjnym, nie stanowi w tym postępowaniu zagadnienia wstępnego uzasadniającego jego zawieszenie w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) do czasu jej uzyskania. Wskazana okoliczność jest elementem stanu faktycznego, którego ustalenie we własnym zakresie jest obowiązkiem organu nadzoru budowlanego prowadzącego postępowanie legalizacyjne z zastosowaniem wszystkich środków dowodowych przewidzianych przepisami k.p.a.”

Wyrok jest prawomocny od 14 marca 2009 roku.

  • z 10 lutego 2011 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 816/10 oddalający skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji.

Sąd wywiódł, że: „Prejudykat powinien mieć charakter prawny, a nie faktyczny i musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozpatrzenia zagadnienia wstępnego. Przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks Postępowania Administracyjnego) wymaga zależności bezpośredniej, ponieważ przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, tamującej bieg postępowania i opóźniającej rozstrzygnięcie sprawy”.

Wyrok jest prawomocny od 7 marca 2011 roku.

  • z 21 października 2010 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 387/10 ze skargi na postanowienie Wojewody P. w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie wznowienia postępowania zatwierdzającego projekt budowlany, w którym Sąd: uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Starosty G. oraz uchylił postanowienie Starosty G.

Sąd uznał, że: „Zagadnieniem wstępnym mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Przy ocenie czy dana kwestia stanowi zagadnienie wstępne niezbędne jest też uprzednie ustalenie związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym”.

Wyrok jest prawomocny od 4 stycznia 2011 roku.

  • z 16 czerwca 2009 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 263/09 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie wznowienia postępowania, w którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd stwierdził, że: „Organizacja społeczna, która nie wnosiła o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu przed jego ostatecznym zakończeniem, nie może skutecznie wnosić o wznowienie tego postępowania z powołanie się na art. 145 § 1 pkt 4 kpa”.

Wyrok jest prawomocny od 30 lipca 2009 roku.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 49 z 28 lutego 2024 roku opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 7 lutego 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 490/23 ze skargi na pisemną interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 października 2023 roku, o numerze: 0115-KDIT3.4011.567.2023.1.DP w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd uznał, że przy wykupie samochodu osobowego z leasingu ograniczenie w wysokości 150 000 zł przy wyliczaniu proporcji w podatku dochodowym od osób fizycznych powinno być naliczane osobno dla leasingu i osobno dla wykupu. Ponadto sąd zauważył, że gdyby przyjąć stanowisko skarżącego za uzasadnione mielibyśmy hipotetycznie do czynienia z paradoksalną sytuacją, gdy podatnik nabywa samochód za np. 200 000 zł i stosuje dwa limity, czyli sumarycznie 300 000 zł. Na takie działanie w polskim prawie podatkowym zgody nie ma i możliwość takiego działania w żadnym stopniu nie wynika z obowiązujących przepisów prawa materialnego.

Wyrok jest nieprawomocny.


W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 2 z lutego 2024 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 8 lipca 2009 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 195/09 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z marca 2009 roku, w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2008 rok, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd zauważył, że: „Sama modernizacja pojazdu w celu przekształcenia go w pojazd specjalny, bez zmiany danych dotyczących rodzaju pojazdu w dowodzie rejestracyjnym, nie powoduje, że samochód ciężarowy stał się pojazdem specjalnym, zwolnionym z podatku od środków transportowych”.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 roku w sprawie o sygnaturze akt II FSK 1820/09 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądził od organu administracji publicznej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrok jest prawomocny.

Ponadto, w czasopiśmie został opublikowany artykuł asystenta sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Mateusza Kownackiego w dziale „Orzecznictwo sądów administracyjnych”.

W pierwszej części tekstu autor przedstawia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 26 października 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Wr 204/23 dotyczący elektronicznych deklaracji w podatku od nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że: „Nie ma podstawy prawnej obowiązku używania przez podatnika dokumentu elektronicznego przekazywanego do centralnego repozytorium”.  

Wyrok jest prawomocny.

W drugiej części publikacji został opisany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego  z 25 października 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt III FSK 1046/23 związany z problem wznowienia postępowania w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt SK 14/12.

Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że: „orzeczenie o niekonstytucyjności art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 lipca 2023 r. o sygn. SK 14/21) nie stoi na przeszkodzie do procedowania i orzekania z zastosowaniem tego przepisu przed upływem zakreślonej w pkt II wyroku TK klauzuli odraczającej termin utraty mocy wymienionego przepisu, podobnie jak nie może stanowić podstawy ponownego rozpatrzenia kwestii merytorycznej, jaką jest opodatkowanie budowli w konkretnych okolicznościach faktycznych w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami lub prawomocnymi wyrokami sądów administracyjnych, w tym również w trybie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 272 § 1 p.p.s.a., jak też wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.)”.

Wyroki są prawomocne.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 44 z 22 lutego 2024 roku opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 21 stycznia 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 465/23 ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 października 2023 roku, nr 0111-KDWB.4010.2.2023.2.HK w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd uznał, że: „Wynikające z art. 18eb ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2587) koszty poniesione w celu zwiększenia przychodów obejmują, w zakresie wydatków pracowniczych, wyłącznie wydatki poniesione na zakup biletów lotniczych pracownikom oraz wydatki na zakwaterowanie i wyżywienie pracowników (art. 18eb ust. 7 pkt 1 lit. b i c). Pozostały zakres tego przepisu nie odnosi się do wydatków pracowniczych”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W dzienniku "Kurier Poranny" nr 37 z 21 lutego 2024 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 27 sierpnia 2020 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 231/20 ze skargi na uchwałę Rady Miasta B. ze stycznia 2020 roku w sprawie nie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, w którym Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały i zasądził od Rady Miasta B. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w sprawie.

Sąd wywiódł, że: „Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest zatem uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. Pamiętać trzeba, że celem przedmiotowej regulacji, nie jest bezwzględna ochrona stosunku pracy, bezwarunkowe, absolutne zabezpieczenie radnego przed utratą pracy, gdyż stawiałoby to radnego ponad prawami innych pracowników będących w tożsamej sytuacji i pozbawiało pracodawcę możliwości rozwiązania stosunku pracy z radnym. Jej celem jest natomiast zagwarantowanie radnemu swobodnego sprawowania mandatu”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 35 z 19 lutego 2024 powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 5 maja 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 154/21 ze skargi na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z stycznia 2021 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów z tytułu dzierżawy znaku towarowego, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną interpretację oraz zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd stwierdził, że: „Odczytując we wzajemnym powiązaniu przepisy art. 10 ust. 1 pkt 6 i art. 16a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1426, z późn. zm.) nie ma wątpliwości, że ustawodawca uznaje za źródło przychodu zarówno dzierżawę (czy umowę o podobnym charakterze), która ma za przedmiot rzeczy, jak też prawa majątkowe”.

Wyrok jest prawomocny od 24 czerwca 2021 roku.


W miesięczniku „Państwo i Prawo” nr 1 z stycznia 2024 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 8 czerwca 2021 roku wydany w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 343/21 oddalający skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Podlaskiego z dnia 22 lutego 2021 roku, o numerze XXVII/332/2021 w przedmiocie dokonania podziału Województwa Podlaskiego na obwody łowieckie oraz zaliczenia obwodów łowieckich do kategorii, o których mowa w art. 26a ust. 1 ustawy Prawo łowieckie.

Sąd uznał, że: „(…) przepis art. 27 ust. 12 ustawy z 1995 r. Prawo łowieckie (t.j. Dz.U. 2020, poz. 1683, dalej: u.p.ł.) nie jest, co do zasady, instrumentem służącym ochronie bezpieczeństwa ludzi, temu bowiem służą inne rozwiązania ustawowe - tj. wyłączenia ustawowe przewidziane w art. 26 pkt 2-4 oraz zakaz strzelania do zwierzyny w odległości mniejszej niż 500 m od miejsca zebrań publicznych w czasie ich trwania lub w odległości mniejszej niż 150 m od zabudowań mieszkalnych. Z treści art. 27 ust. 12 u.p.ł. wprost wynika, że przy rozpatrywaniu uwag dotyczących wyłączenia nieruchomości z obwodu łowieckiego uwzględnia się szczególne właściwości nieruchomości lub prowadzonej na niej działalności, które istotnie utrudnią prowadzenie na niej gospodarki łowieckiej, albo - w przypadku objęcia nieruchomości obwodem łowieckim - spowodują konieczność zaprzestania lub istotnego ograniczenia prowadzenia na niej dotychczasowej działalności”.

Wyrok jest prawomocny od 17 sierpnia 2021 roku.


W dziennikach "Kurier Poranny" i „Gazeta Współczesna” nr 23 z 1 lutego 2024 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 1 grudnia 2020 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 726/20 ze skargi Burmistrza Wasilkowa na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podlaskiego z sierpnia 2020 roku w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia w sprawie odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego, w którym Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podlaskiego.

Sąd stwierdził, że „Zachowanie dyrektora szkoły polegające na świadomym doprowadzeniu do zaniechania terminowych wypłat wynagrodzeń pracowników szkoły należy traktować jako naruszenie praw pracowniczych, mieszczących się w pojęciu »przypadku szczególnie uzasadnionego  o jakim stanowi art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 910 z późn. zm.)”.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 października 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt III OSK 4245/21 uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę od zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.

Wyrok jest prawomocny.


W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 1 z stycznia 2024 roku, w dziale „Orzecznictwo sądów administracyjnych”, został opublikowany artykuł asystenta sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Mateusza Kownackiego.

Tekst jest związany z tematyką podatku od nieruchomości. Autor pochyla się nad problemem opodatkowania nieruchomości dewelopera związanych z działalnością gospodarczą i opisuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 7 września 2023 roku w sprawie o sygnaturze I SA/Wr 923/22.

W dalszej kolejności porusza kwestię ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym i przytacza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 października 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gl 173/23.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 20 z 29 stycznia 2024 opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 15 grudnia 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 402/23 ze skargi na decyzję Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku z dnia 22 sierpnia 2023 roku, nr 318000-COP.4103.44.2023 w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2018 roku do stycznia 2019 roku i od marca 2019 roku do lipca 2019 roku, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd wywiódł, że „Zastosowanie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. a i c u.p.t.u. (ustawa z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług, t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1570 ze zm. dalej: „u.p.t.u.”) nie jest uzależnione od celowego i w pełni świadomego działania podatnika. Gdyby przyjąć celowe działanie spółki albo wiedzę o takim działaniu jej kontrahenta, zastosowanie znalazłby przepis art. 112c u.p.t.u. Organy są zobowiązane do ustalania sankcji wynikającej z art. 112b u.p.t.u. w sytuacjach, gdy stwierdzą m.in. wykazanie w złożonej deklaracji podatkowej kwoty zobowiązania podatkowego niższej od należnej czy kwoty różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe wyższej od kwoty należnej”.

Wyrok jest nieprawomocny.


 

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 15 z 22 stycznia 2024 opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 10 stycznia 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Bk 88/23 ze skargi na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Bielsku Podlaskim w przedmiocie informacji publicznej, w którym Sąd:

1. zobowiązał Prokuratora Rejonowego w Bielsku Podlaskim do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, wniosku skarżącego z dnia 21 czerwca 2023 roku;
2. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności;
3. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa; 4. zasądził od Prokuratora Rejonowego w Bielsku Podlaskim na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd uznał, że: „(…) jeżeli we wniosku o udostępnienie informacji publicznej zostaną wskazane konkretne informacje publiczne, zawarte w określonych dokumentach
urzędowych znajdujących się w aktach zakończonego postępowania karnego, wówczas informacje takie winny być udostępnione przez podmiot zobowiązany (vide: wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2662/12; wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 865/21)”.

Wyrok jest nieprawomocny.


Na stronie internetowej dziennika "Kurier Poranny" w dniu 18 stycznia 2024 roku opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 18 stycznia 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 664/23 ze skargi na czynność Komendanta Placówki Straży Granicznej w Białowieży z 16 maja 2023 roku, w przedmiocie zawrócenia cudzoziemca do linii granicy państwowej, w którym Sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. Wyrok jest nieprawomocny.

Z artykułem można zapoznać się kopiując poniższy link:
https://poranny.pl/wsa-w-bialymstoku-zawrocenie-przez-sg-do-granicy-nielegalnego-migranta-czynnoscia-bezskuteczna/ar/c1-18246327


W dziennikach "Kurier Poranny" i „Gazeta Współczesna” nr 12 z 17 stycznia 2024 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 26 października 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 551/23 ze skargi na uchwałę Rady Miasta Białystok z dnia 22 lutego 2021 roku nr XXXVI/525/21 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w B. w rejonie ulic [...] i [...] – etap I, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że: „(…) naruszenie art. 17 pkt 1 i 9 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej: u.p.z.p.) nie może stanowić samodzielnej podstawy do stwierdzenia nieważności planu miejscowego, gdyż za istotne naruszenia mogą być uznane te, które

prowadzą w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne mogłyby być odmienne od tych, które zostałby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania planu. Oznacza to, że podnosząc zarzut naruszenia art. 17 pkt 1 i 9 u.p.z.p., skarżący powinien wykazać również niezgodność z prawem treści kwestionowanego planu”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 7 z 10 stycznia 2024 roku i dzienniku "Kurier Poranny" nr 8 z 11 stycznia 2024 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 10 października 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 329/23 ze skargi na Miasta Białystok na rozstrzygnięcie nadzorcze - uchwałę z dnia 21 czerwca 2023 roku o numerze 12/108/2023 Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Białymstoku w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie zasad udzielania dotacji celowej na zakup roweru elektrycznego w roku 2023 w ramach zadania "EKOROWER - ALTERNATYWA DLA SAMOCHODU", w którym Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze – uchwałę oraz zasądził od Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Białymstoku na rzecz Miasta Białystok zwrot kosztów postępowania sądowego.   

Sąd zauważył, że: „Uchwała rady gminy, w swojej istocie, odnosi się i jest skierowana do ogółu mieszkańców gminy. Sąd nie podziela (…) stanowiska organu nadzoru, jakoby uchwała i wynikające z niej dofinansowanie nie mogło przynieść realnych efektów. (…) Celem zadania, na co słusznie zwraca uwagę strona skarżąca, jest poprawa stanu środowiska naturalnego na terenie Miasta Białystok, w szczególności poprawy jakości powietrza atmosferycznego poprzez ograniczenie emisji szkodliwych pyłów i gazów (w tym CO2), emitowanych przez pojazdy samochodowe”.

Wyrok jest prawomocny od 30 listopada 2023 roku.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 7 z 10 stycznia 2024 roku powołano się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku dotyczące opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zawrócenia do linii granicy państwowej, w tzw. „sprawach push-backowych” o sygnaturach akt: II SA/Bk 558/22II SA/Bk 492/22II SA/Bk 493/22 i II SA/Bk 494/22.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargi kasacyjne od wyroków w powyższych sprawach (Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 558/22, a w pozostałych Prokuratora Regionalnego w Białymstoku) w sprawach o sygnaturach: II OSK 165/23II OSK 2749/22II OSK 2750/22 i II OSK 2751/22 oddalił je. Sąd II instancji stwierdził, że Rzecznik Praw Obywatelskich może brać udział w sprawach dotyczących opuszczenia terytorium kraju lub zawrócenia cudzoziemców do linii granicy państwowej. Rozpatrując skargę kasacyjną w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 558/22 (II OSK 165/23) NSA uznał, że komunikacja z cudzoziemcem na granicy za pomocą translatora jest możliwa, lecz aby sprawdzić czy była skuteczna należy ją w jakikolwiek sposób udokumentować.   

Wyroki są prawomocne.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 5 z 8 stycznia 2024 roku opisano poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:

  • z 29 listopada 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 377/23 oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 4 sierpnia 2023 r. nr 2001-IOD.4100.1.2023 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 rok.

Sąd stwierdził, że: „Skoro wartość udzielonych sobie wzajemnie poręczeń nie jest równoważna (identyczna co do wartości) to znaczy, że jeden z podmiotów nie spełnił świadczenia ekwiwalentnego w stosunku do drugiego podmiotu. Powstała w ten sposób różnica w wysokości kwot przy zestawieniu wzajemnych poręczeń będzie stanowiła przychód, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. (ustawa z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych Dz. U. z 2016 r. poz. 1888 ze zm.).

Wyrok jest nieprawomocny.

  • z 16 listopada 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 337/23 oddalający skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 lipca 2023 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.275.2023.1.AN w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

Sąd wywiódł, że: „Spółka komandytowa jako podatnik CIT (ustawa z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych Dz.U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm.) winna co do zasady kontynuować przyjętą wcześniej metodę i stawki amortyzacji, o ile dany środek trwały nie został w całości zamortyzowany, a także uwzględnić wcześniejsze odpisy amortyzacyjne dokonane przez jej wspólników”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 3 z 4 stycznia 2024 roku opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 6 grudnia 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 363/23 ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 17 lipca 2023 roku, o numerze 2001-IOV.4273.1.2023 w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc wrzesień 2018 roku, w którym Sąd: uchylił zaskarżone postanowienie oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd uznał, że: „Postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu VAT (ang. value-added tax – podatek od towarów i usług) powinno być odpowiednio uzasadnione i znajdować oparcie w okolicznościach danego postępowania, tj. wskazywać na realną potrzebę dalszej weryfikacji zwrotu. Nie może być więc uznane za prawidłowe postanowienie, w którym nie wyjaśniono w sposób wystarczający rzeczywistej konieczności takiej weryfikacji. Skoro Naczelnik US (Urzędu Skarbowego) uznał, że zwrot VAT należy nadal weryfikować, to organ wyższej instancji w postaci DIAS (Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) powinien te twierdzenia skonfrontować z aktami sprawy, a więc w tym przypadku dokumentami postępowania podatkowego. Przy czym nie wystarczy wskazać jedynie jakie okoliczności mają być jeszcze przez organ badane, ale potrzeba dalszej weryfikacji prawidłowości zwrotu powinna wynikać z akt sprawy i dotychczas przeprowadzonych dowodów. Jedynie w oparciu o akta postępowania można bowiem skontrolować, czy przeprowadzenie kolejnych dowodów jest niezbędne do wyjaśnienia sprawy, czy nadal istnieją przynajmniej uzasadnione podejrzenia lub wątpliwości co do rozliczeń podatnika, które wymagają dalszego sprawdzenia”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 12 z grudnia 2023 roku, w dziale „Orzecznictwo sądów administracyjnych”, został opublikowany artykuł asystenta sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Mateusza Kownackiego.

Tekst związany jest z tematem opodatkowania zabytków związanych z działalnością gospodarczą. Autor opisuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 września 2023 roku o sygnaturze I SA/Po 513/23, w którym Sąd stwierdził, że: „Okoliczność, że określony obiekt posiada status zabytku, nie świadczy o braku występowania faktycznego lub potencjalnego związku tego obiektu z działalnością gospodarczą podatnika.”.


W dwumiesięczniku „Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych” nr 6 z grudnia 2023 roku opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 16 września 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 174/22 oddalający skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z marca 2022 roku w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług.

Zdaniem składu orzekającego: „W ocenie sądu budowa dróg publicznych stanowi zespół działań o charakterze władczym. W orzecznictwie podkreśla się zasadnie, że budowa drogi gminnej odbywa się w ramach władztwa publicznego gminy, na podstawie przepisów prawa, tj. ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 roku, poz. 1372 ze zm., dalej: u.s.g.), o drogach publicznych i przepisów normujących finansowanie drogi ze środków publicznych i realizacja tych zadań statutowych nie jest działalnością prowadzoną »na podstawie umowy cywilnoprawnej«. Gmina działając w sprawach dróg gminnych (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.g.) w zakresie budowy dróg gminnych, działa w sposób władczy – w charakterze organu władzy publicznej, nie zaś jako podatnik podatku od towarów i usług”.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną strony skarżącej od powyższego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wyrokiem z 23 marca 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I FSK 1981/22 oddalił skargę kasacyjną oraz zasądził od strony skarżącej na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrok jest prawomocny.


W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 6 z okresu listopad-grudzień 2023 roku powołano się na poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:

  • z 23 września 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 416/21 ze skargi na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie  w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu, w którym Sąd: uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni w O. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z stycznia 2021 roku oraz zasądził od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "P." w O. zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd stwierdził, że: „W tej sytuacji sam związek osobowy między postępowaniami z lat 2000-2009 z udziałem W. K. a obecnie prowadzonym postępowaniem nie wyklucza istnienia interesu społecznego Stowarzyszenia z uwagi na bezskuteczność wcześniejszej aktywności przedstawiciela Stowarzyszenia. Sąd ma w polu widzenia podnoszony przez organ odwoławczy konflikt między W. K. a działalnością MEW K. Jednak aby przesądzić kwestię interesu społecznego Stowarzyszenia w sprawie niniejszej organy powinny przeanalizować również jego aktualną (od dnia powstania) aktywność (szeroko opisywaną przez tę organizację) i ocenić, czy jest ona motywowana wyłącznie interesami partykularnymi W. K. jako jej przedstawiciela (jako kontynuacją jego wcześniejszej aktywności), czy też takiej wyłącznie cechy przypisać obecnej działalności organizacji nie sposób. Innymi słowy, niezbędna jest wszechstronna analiza, w tym aktualnej działalności Stowarzyszenia w kontekście istnienia interesu społecznego. Tym bardziej, że Stowarzyszenie wskazuje co najmniej na kilka swoich działań, które przyniosły - w jego ocenie - efekty w postaci wyeliminowania nieprawidłowości działania elektrowni (które organy Wód Polskich miały uznać za istotne), a także argumentuje o skutecznych inicjatywach wobec innych elektrowni”.

Wyrok jest prawomocny od 27 listopada 2021 roku.

  • z 17 października 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 416/18 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za lata 2012-2017 oraz stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za wymienione lata, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd zauważył, że: „Ustalając dla celów podatku od nieruchomości, powierzchnię użytkową kondygnacji mierzoną po wewnętrznej długości ścian, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, organ powinien mieć na względzie wysokość w świetle poszczególnych części tejże kondygnacji a nie wysokość w świetle całego pomieszczenia”.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną spółki skarżącej od powyższego orzeczenia WSA w Białymstoku, prawomocnym wyrokiem z 24 maja 2022 roku w sprawie o sygn. akt III FSK 590/21 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku na rzecz spółki skarżącej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

  • z 19 października 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 345/22 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z kwietnia 2018 roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za lata 2012-2017 oraz stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za wymienione lata, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta B. oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej kwotę zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd uznał, że: „Przy określeniu wysokości kondygnacji w świetle należy zatem uwzględnić odległość mierzoną od podłoża do najniższego trwałego elementu konstrukcyjnego stopu. Taki sposób określenia tego wyrażenia został sformułowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak choćby w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 707/19. Posłużenie się przez ustawodawcę w ramach art. 4 ust. 2 u.p.o.l. (ustawa z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm., dalej jako: u.p.o.l.) wyrażeniem części kondygnacji w świetle, a zatem obok sformułowania, w ramach którego zastosowanie ma pojęcie kondygnacji z uwagi na art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. nie daje możliwości ustalenia innego sposobu rozumienia tego wyrażenia.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że nie można podzielić stanowiska organów, które przy wykładni art. 4 ust. 2 u.p.o.l. uwzględniły taki sposób rozumienia pojęcia kondygnacji o wysokości w świetle, gdzie należy brać pod uwagę odległość od podłoża do najwyższego punktu pomieszczenia, co powoduje de facto podział na części podstawy opodatkowania pod belkami konstrukcyjnymi i pomiędzy nimi.

Wyrok jest prawomocny od 8 grudnia 2022 roku.

  • z 27 października 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 558/22 ze skargi Rzecznika Praw Obywatelskich na postanowienie Komendanta Placówki Straży Granicznej w B. w przedmiocie opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w której Sąd uchylił zaskarżone postanowienie.

 

Sąd wywiódł, że: „[…]Organ błędnie przyjął, iż małoletni O. A. jest dzieckiem A. S., który wobec tego jest uprawniony do jego reprezentowania (tak wynika z postanowienia) i w związku z tym wydał w stosunku do nich obydwu jedno postanowienie. Działanie takie narusza przede wszystkim art. 4 Protokołu Nr 4 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. oraz sporządzonego w Strasburgu dnia 16 września 1963 r. (Dz. U. z 1995 r., Nr 36, poz. 1752 ze zm.), zgodnie z którym zbiorowe wydalanie cudzoziemców jest zabronione”. Ponadto, sąd zauważył, że: „Skoro bowiem Organ nie poinformował cudzoziemców o możliwości ubiegania się o udzielnie ochrony międzynarodowej i ich w tym przedmiocie nie wysłuchał, to mogło być zarówno tak, że cudzoziemcy ci chcieli objęcia ich tą ochroną (jak twierdzi Rzecznik) albo jej nie chcieli (jak twierdzi Organ)”. 

Wyrok jest nieprawomocny.


W kwartalniku „Orzecznictwo w sprawach samorządowych” nr 4 z okresu październik-grudzień 2023 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 10 lutego 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 834/21 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z września 2021 roku w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd wywiódł, że: „Jakkolwiek więc samo już stwierdzenie traktowania zwierzęcia w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. (ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt t.j. Dz.U. 2020, poz. 638) jest wystarczające do wydania przez organ decyzji, na podstawie której następuje odebranie zwierzęcia, to jednak dla wydania decyzji następczej (w warunkach, o których mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z.) konieczne jest dodatkowo ustalenie, że w sprawie zachodzi przypadek niecierpiący zwłoki, a dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu”.

Wyrok jest nieprawomocny.