Przejdź do treści strony
Dla słabowidzących

Publikacje prasowe i naukowe

W dodatku do dziennika „Rzeczpospolita” nr 140 z dnia 17 czerwca 2020 roku - Poradnik Prenumeratora nr 6 „Jak załatwiać sprawy w Urzędzie i Sądzie” przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 grudnia 2006 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 387/06 oddalający skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 rok.

Sąd stanął na stanowisku, że „za lekkie niedbalstwo należy uznać takie zachowanie się żony skarżącego, przy wspólnym wnoszeniu odwołania z mężem w sprawie podatkowej, która funkcjonując w normalnych warunkach, nie podejmuje jakichkolwiek czynności, aby upewnić się (np. poprzez zadanie pytań, dociekanie), czy stosowne pismo (odwołanie) zostało przez męża wysłane na poczcie. Nawet zaistnienie lekkiego niedbalstwa, wskazuje na brak możliwości uznania, iż wnioskujący podatnik uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej.”

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 387/06 jest prawomocny od dnia 13 lutego 2007 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Doradztwo Podatkowe – Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych” nr 5 z maja 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 marca 2020 roku w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 116/20 oddalający skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy umorzenia należności za osobę prowadzącą działalność z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okresy od 08.2010 r. do 02.2011 r. oraz Fundusz Pracy za okresy od 03.2010 r. do 02.2011 r. i odmowa umorzenia należności z tytułu wskazanych składek osoby ubezpieczonej będącej równocześnie płatnikiem tych składek.

Sąd stwierdził, że „przesłanki całkowitej nieściągalności stanowią zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, że ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Należy zaznaczyć, że spełnienie którejkolwiek z przesłanek automatycznie nie powoduje podjęcia decyzji o umorzeniu należności, ponieważ przepisy art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych określają jedynie warunki, w których zaległości mogą być umorzone. Nie oznacza to, że spełnienie jednego z tych warunków skutkuje umorzeniem należności.”
Sąd podkreślił, że organ administracji może umorzyć należności z tytułu składek jeśli skarżący wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie ich opłacić, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Dotyczy to przypadków szczególnie trudnych, a organ powinien określić czy sytuacja ma charakter stały czy pogłębiający się. Sąd wyjaśnił, że działalność gospodarcza ma charakter zarobkowy, co oznacza, że jest to działalność nastawiona na osiąganie zysku, co nie musi jednocześnie przekładać się na osiąganie dochodu. Taka aktywność może nie przynosić zysku, a nawet powodować straty, a mimo to pozostaje działalnością zarobkową. Założenie tego typu biznesu powinno być poprzedzone planem finansowym i wnikliwą analizą rynku w danej branży. Osoba podejmująca się takiego zarobkowania powinna wcześniej określić swoje możliwości finansowe, a nie płacąc składek na ubezpieczenie społeczne w terminie, liczyć się z tym, że będzie musiała je zapłacić wraz z odsetkami.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 2 z czerwca 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 lipca 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 218/19 ze skargi na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. w przedmiocie pomocy finansowej dla producentów rolnych, w których gospodarstwach rolnych powstały szkody spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi.

Sąd stwierdził, że pomoc finansowa dla producenta rolnego, w którego gospodarstwie rolnym w 2018 r. wystąpiły szkody w uprawach, spowodowane suszą lub powodzią, przysługuje jego każdoczesnemu właścicielowi (bez względu na to, czy obecny posesjonat był współwłaścicielem gospodarstwa rolnego za życia poprzedniego gospodarza), jeżeli spełnia on warunki określone w § 13r rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. poz. 187 ze zm.). Sąd podkreślił, że wyżej wskazana pomoc jest przypisana do konkretnej nieruchomości i związana z powstałymi na niej szkodami, nie zaś do osoby. Sąd dodał, że datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia żądania organowi i to od tej daty można miarodajnie ocenić zaistnienie przesłanek co do udzielenia pomocy finansowej, a nie od momentu wystąpienia niekorzystnego zjawiska atmosferycznego.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 218/19 jest prawomocny od dnia 17 września 2019 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 122 z dnia 26 maja 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 marca 2020 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 72/20 oddalający skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu w przedmiocie kary pieniężnej.

Sąd stwierdził, że bezsporne są okoliczności faktyczne sprawy. Przepis art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm.) stwarza domniemanie odpowiedzialności osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym.
Sąd stanął na stanowisku, że bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń, gdyż co do zasady, to na podmiocie odpowiedzialnym ciąży obowiązek wykazania okolicznościami sprawy i dowodami, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Skład orzekający podkreślił, ze winny to być obiektywne przeszkody nieprzewidywalne. Nie mieści się w nich brak nadzoru osoby odpowiedzialnej za transport w przedsiębiorstwie nad środkiem transportu i brak kontroli przebiegu czynności transportowych.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 98 z dnia 21 maja 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 kwietnia 2020 roku w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Bk 21/20 ze skargi na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie informacji publicznej, w którym Sąd: 1. zobowiązał Prezydenta Miasta B. do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od zwrotu akt organowi; 2. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, lecz nie miała ona, miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddalił skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądził od Prezydenta Miasta B. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Sąd stwierdził, że w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej został sformułowany jako "żądanie przesłania kopii dokumentów" w zakresie w jakim dotyczą one konkretnej działki - przyjąć należy, że żądanie dotyczy całości treści tych dokumentów w zakresie, w jakim dotyczą tej konkretnej działki. Sąd podkreślił, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej przez przesłanie kopii określonych dokumentów różni się od wniosku o przekazanie konkretnych danych czy informacji wynikających z dokumentów. Sąd dodał, że informacja publiczna zawarta na konkretnym nośniku (np. jak w sprawie niniejszej na dokumentach urzędowych) może zostać udostępniona przez udostępnienie nośnika (dokumentu) w wersji zanonimizowanej, a więc bez konieczności wydawania odrębnej decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia zanonimizowanych danych z uwagi na ochronę tajemnic ustawowo chronionych, jeśli nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji przez nią zawnioskowanych. W takim przypadku organ powinien załatwić całość wniosku, tzn. udostępnić treść tego dokumentu (w formie kopii) z ujawnionymi informacjami publicznymi w zakresie, w jakim odnoszą się ściśle do żądania strony.

W ocenie sądu w omawianej sprawie organ był zobowiązany, udostępnić skarżącemu zawnioskowane kopie dokumentów bez zanonimizowania znajdujących się w nich informacji publicznych – sygnatur spraw, co nie nastąpiło w terminie ustawowym 14-dniowym przewidzianym na udzielenie informacji publicznej (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429). Dlatego organ pozostawał w bezczynności w tym zakresie od momentu złożenia wniosku (styczeń 2020 r.) do chwili wniesienia skargi (luty 2020 r.) oraz pozostaje w tej bezczynności na dzień orzekania przez sąd, co uzasadniało sformułowanie zobowiązania.

W związku z powyższym bezczynność organu wystąpiła, bowiem nie udostępniono informacji publicznej w pełnym wymaganym zakresie w ustawowym terminie, ale nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa. Dlatego orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Przegląd Podatkowy” nr 5 z maja 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 czerwca 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 210/19 ze skargi na decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 rok, w którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd stwierdził, że w stanie prawnym obwiązującym w 2014 roku organ podatkowy mógł nie uwzględnić skutków podatkowych tylko tych czynności, które uznał za pozorne (art. 199a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa dalej o.p. w związku z art. 83 § 1 ustawy Kodeks cywilny), natomiast nie mógł tego uczynić w przypadku, gdy czynności uznawał za ważne i skuteczne prawnie. Sąd podkreślił, że organ podatkowy badając czynność prawną nie powinien kierować się samą jej nazwą, ale przede wszystkim analizować ją przez pryzmat poszczególnych postanowień umownych, okoliczności, w jakich została zawarta – po to, aby odtworzyć jej rzeczywistą treść, a w ślad za tym, jakiej czynności prawnej dokonały strony. Ponadto, Sąd zauważył, że organ odwoławczy, zmieniając podstawę rozstrzygnięcia z przepisu art. 199a § 1 o.p na art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 210/19 jest prawomocny od dnia 16 sierpnia 2019 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Dziennik Gazeta Prawna” nr 83 z dnia 29 kwietnia 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 marca 2020 roku w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Bk 3/20 ze skargi na bezczynność Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie informacji publicznej, w której Sąd zobowiązał organ administracji do podjęcia czynności.

Sąd stwierdził, że fakt zarchiwizowania faktur nie może stanowić przeszkody w fizycznym udostępnieniu ich kopii stronie, a nadto nie nadaje takiej informacji charakteru informacji przetworzonej. Sąd wyjaśnił, że w danej sprawie występowały dwa podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, a organ administracji mógł wskazać na podmiot odpowiedzialny za realizację zadania publicznego dotyczącego opieki nad zwierzętami jako właściwy do udzielenia informacji publicznej w danym zakresie.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 76 z dnia 31 marca 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 lutego 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 246/12 oddalający skargę Miasta B. na interpretację indywidualną Ministra Finansów w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług.

Sąd stwierdził, że przyznanie decyzją administracyjną w ramach odszkodowania nieruchomości zamiennej uznać należy za odpłatną dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Dla uznania, że miała miejsce dostawa towarów wystarczy bowiem że podmiot będzie miał możliwość dowolnego rozporządzania i dysponowania uzyskanym towarem (własność ekonomiczna).

Miasto podejmując decyzję o tym czy przychylić się do wniosku właścicieli wywłaszczonej nieruchomości i przyznać nieruchomość zamienną, kieruje się zasadą swobody wyboru, charakterystyczną dla stosunków cywilnoprawnych. Swoboda ta wskazuje na autonomię podejmowania decyzji w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej rozumianej jako wszelkiego rodzaju działalność producentów, handlowców lub usługodawców, również, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy (art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług).

Wyrok w sprawie jest prawomocny od dnia 21 lutego 2020 r.

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Procedury administracyjne i podatkowe” nr 1 z marca 2020 roku powołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 597/18 oddalający skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. w przedmiocie nałożenia kary porządkowej.

Okoliczności wskazują jednoznacznie, że Skarżący nie miał problemów z dotarciem do dokumentów S. Sp. z o.o., w tym ksiąg rachunkowych, natomiast świadomie ograniczał ten dostęp dla Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego twierdząc, że nie są one związane z zakresem prowadzonej kontroli celno-skarbowej. O tym, że Skarżący miał dostęp do dokumentów świadczy też fakt, że wybiórczo podchodził do wezwań kierowanych przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego i przedstawił wydruki tylko niektórych kont ksiąg rachunkowych. Zachowanie Skarżącego nie wskazywało również na brak wiedzy w kwestiach poruszanych w wezwaniach. W toku kontroli Skarżący czasem informował o udzieleniu odpowiedzi w i późniejszym terminie niż zakreślony w wezwaniu, jednak nigdy nie argumentował tego brakiem wiedzy. Z powyższych okoliczności trudno wysnuć inny wniosek niż ten, że Skarżący nie wskazał przesłanek uzasadniających uchylenie postanowienia nakładającego karę porządkową.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 3 z marca 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 kwietnia 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Bk 19/18 ze skargi na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. w przedmiocie nienadania biegu odwołaniu od decyzji o zwolnieniu ze służby, w którym Sąd odrzucił skargę.

Sąd stwierdził, że skoro przedstawiona na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej z 2016 roku, propozycja zatrudnienia pozostaje w sferze podległości służbowej (art. 5 pkt 2 ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), nie ma ona cech ani decyzji administracyjnej, ani aktu lub czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to nie toczy się odnośnie tej propozycji postępowanie administracyjne zakończone aktem władczym - decyzją, od której przysługiwałoby odwołanie. Sąd podkreślił, że o bezczynności można mówić wyłącznie wówczas, gdy po stronie organu występuje niedziałanie w sytuacji prawnego obowiązku działania w sprawie z zakresu administracji publicznej podlegającej kognicji sądu administracyjnego.

Wyrok w sprawie II SAB/Bk 19/18 jest prawomocny od dnia 18 sierpnia 2018 r.

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Monitor Podatkowy” nr 3 z marca 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie I SA/Bk 210/19 ze skargi na decyzję Naczelnika P. Urzędu CelnoSkarbowego w B. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 rok, w którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
Sąd stwierdził, że zasada dwuinstancyjności postępowania w tej sprawie została naruszona, a organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, powinien uwzględnić zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. (art. 199a § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa dalej o.p.) Sąd podkreślił, że rzeczywista wola stron ma pierwszeństwo przed zapisami porozumienia i organ podatkowy nie może ograniczać się tylko do zbadania tekstu umowy. Co więcej, w stanie prawnym obwiązującym w 2014 roku organ podatkowy mógł nie uwzględnić skutków podatkowych tylko tych czynności, które uznał za pozorne (art. 199a § 2 o.p. w związku z art. 83 § 1 ustawy Kodeks Cywilny), natomiast nie mógł tego uczynić w przypadku, gdy czynności uznawał za ważne i skuteczne prawnie.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 210/19 jest prawomocny od dnia 16 sierpnia 2019 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Kurier Poranny” nr 52 z dnia 16 marca 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 marca 2020 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 88/20 oddalający skargę na uchwałę Rady Miasta Białystok z dnia 25 listopada 2019 roku nr XVI/258/19 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych oraz sposobu ich pobierania. Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania obywateli wobec prawa. Ulga dotyczyła tylko osób zamieszkałych w strefie płatnego parkowania, a art. 32 Konstytucji dopuszcza równe traktowanie osób w ramach jednej kategorii.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Gazeta Współczesna” nr 52 z dnia 16 marca 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 marca 2020 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 88/20 oddalający skargę na uchwałę Rady Miasta Białystok z dnia 25 listopada 2019 roku nr XVI/258/19 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych oraz sposobu ich pobierania. Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania obywateli wobec prawa. Ulga dotyczyła tylko osób zamieszkałych w strefie płatnego parkowania, a art. 32 Konstytucji dopuszcza równe traktowanie osób w ramach jednej kategorii.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 58 z dnia 10 marca 2020 roku przytoczono wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 stycznia 2020 roku w sprawach o sygnaturze akt II SA/Bk 853/19 i II SA/Bk 869/19 oddalające skargi Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w B. na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. w przedmiocie wdrożenia procedury zapobiegającej szerzeniu się odry u pracowników.

Sąd stwierdził, że stosowane w następstwie oceny ryzyka zawodowego środki powinny zapewniać zwiększenie poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników. Zgodnie bowiem z orzecznictwem Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 11 maja 2005 r. III CK 652/04, Lex nr 151668) zakład opieki zdrowotnej jako pracodawca ma obowiązek zastosowania wszelkich dostępnych środków organizacyjnych i technicznych w celu ochrony zdrowia pracowników przed chorobą zakaźną.

Orzeczenia nie są prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 1 z lutego 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 lutego 2011 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 629/10 oddalający skargę na uchwałę Rady Powiatu w A. w przedmiocie założenia samorządowego gimnazjum publicznego.

Sąd podkreślił, że skoro uprawnienie wynikające z art. 87 ust. 1 Ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) nie ma charakteru „actio popularis” (łac. skarga obywatelska, powszechna), to nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie dawałaby legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała nie narusza prawem chronionego interesu lub uprawnienia, które jest aktualne i realne, a nie przyszłe i niepewne.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 629/10 jest prawomocny od dnia 16 kwietnia 2011 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 41 z dnia 19 lutego 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 lutego 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 715/18 oddalający skargę Wspólnoty Mieszkaniowej B. w B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie nakazania demontażu urządzeń.

Sąd stwierdził, że ustawodawca w sposób szczególny traktuje warunki techniczne dotyczące usytuowania obiektów budowlanych. Skoro bowiem każda zmiana usytuowania obiektu budowlanego w stosunku do usytuowania przyjętego w zatwierdzonym projekcie budowlanym "istotnie" narusza ten projekt (art. 36a ust. 5 pkt 1 Ustawa Prawo Budowlane), to tym bardziej niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi usytuowanie obiektu nie wymagającego pozwolenia na budowę "istotnie" narusza te przepisy.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 35 z dnia 12 lutego 2020 roku omówiono poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:

- z dnia 6 czerwca 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 225/18 ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, w którym Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Orzeczenie jest prawomocne od dnia 10 sierpnia 2018 roku.

Zdaniem składu orzekającego w powyższej sprawie obowiązek właściwego udokumentowania wydatków nie ma charakteru normatywnego, gdyż nie wynika z treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy go postrzegać w kategoriach dowodowych, jako procesowo skuteczny sposób udowodnienia poniesionych wydatków. Fakt nieudokumentowania wydatku w sposób przewidziany przez odrębne przepisy, nie oznacza jeszcze, że dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów nie może być zaliczony.

- z dnia 14 stycznia 2020 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 664/19 wyrok oddalający skargę Muzeum Pamięci Sybiru w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. Orzeczenie nie jest prawomocne.

Sąd stwierdził, że w przypadku zawarcia jednej umowy sprzedaży, podstawę opodatkowania w podatku od czynności cywilnoprawnych należy ustalić w odniesieniu do łącznej wartości przenoszonych rzeczy. Tak ustaloną podstawę opodatkowania należy brać pod uwagę przy stosowaniu zwolnienia, o którym mowa w art. 9 pkt 6 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1150, z późn. zm.).

________________________________________________________________________________________________________________


W dwumiesięczniku „Procedury administracyjne i podatkowe” nr 6 z 31 stycznia 2020 roku powołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2007 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 612/07 ze skargi Prokuratora Okręgowego w B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie zwolnienia ze służby w policji, w którym Sąd uchylił zaskarżone postanowienie.

Prokuratura jest instytucją ochrony prawnej i stoi na straży praworządności. Na mocy art. 183 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego prokuratorowi służy prawo udziału w każdym stadium postępowania w celu zapewnienia, aby postępowanie i rozstrzygnięcie sprawy było zgodne z prawem. Sąd stwierdził, że prokuratorowi, który nie brał udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, przysługuje prawo wniesienia odwołania od decyzji w terminie przewidzianym dla strony, powołując się m. in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.09.2005 r. sygn. akt II OSK 34/05.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 612/07 jest prawomocny od dnia 3 lutego 2009 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Procedury administracyjne i podatkowe” nr 6 z 31 stycznia 2020 roku powołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 marca 2008 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 12/08 sprawy ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie ustalenia po wznowieniu postępowania podatkowego podatku od nieruchomości w nowej wysokości za lata 2004-2007, w którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd stwierdził, że nie można przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu (por. wyrok NSA z dnia 23.07.2003 r. sygn. akt III SA 2991/2001, wyrok NSA z dnia 10.02.1999 r. sygn. akt III SA 5019/1998) oraz, że wyrazy "wyjdą na jaw", użyte w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa oznaczają, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26.04.2000 r. sygn. akt III SA 1454/1999).

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 12/08 jest prawomocny od dnia 5 maja 2008 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 23 z dnia 29 stycznia 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 września 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 321/19  ze skargi Prokuratora Regionalnego w B. na uchwałę Rady Gminy S. w przedmiocie ustalania maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Gminy S., w którym Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w paragrafie 2 pkt 1 lit. a-c.

Sąd podkreślił, że minimalna odległość usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych od obiektów chronionych, do których zaliczają się szkoły, przedszkola, obiekty sakralne i cmentarze, z wyjątkiem wolnostojących kapliczek, krzyży, figur i innych obiektów tej kategorii, obiekty sportowe, publiczne i niepubliczne podmioty lecznicze, nie mniejsza niż 20 metrów oznacza bardzo bliskie, bezpośrednie sąsiedztwo z takimi obiektami (wskazywana w orzecznictwie sądów administracyjnych odległość powinna wynosić 50 – 60 metrów), co w oczywisty sposób kłóci się z koniecznością realizowania ustawowego obowiązku ograniczania dostępności do alkoholu oraz tworzeniu warunków motywujących do powstrzymywania się od jego spożywania (ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi), w szczególności w stosunku do osób małoletnich.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Monitor Podatkowy” nr 1 z 28 stycznia 2020 roku omówiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie I SA/Bk 151/19 ze skargi Miasta Z. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług, w którym Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.

Sąd stwierdził, że podwykonawca jest to firma lub osoba wykonująca pracę na zlecenie głównego wykonawcy. Natomiast przez inwestora należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo inną jednostkę organizacyjną, która inicjuje podjęcie działalności budowlanej niezbędnej do realizacji zamierzonej inwestycji, przeznacza odpowiednie środki na realizację tej działalności, wykonuje lub zapewnia wykonanie opracowań i czynności wymaganych prawem budowlanym w celu przygotowania danej budowy, realizuje inwestycję lub organizuje jej realizację, a w końcowym etapie danej działalności wykonuje czynności niezbędne do podjęcia użytkowania obiektu lub obiektów wykonanej inwestycji albo przekazuje je podmiotowi, który przystąpi do ich użytkowania.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 1 z 28 stycznia 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 stycznia 2007 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 434/06 ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zobowiązań w podatku od towarów i usług za: lipiec, sierpień, wrzesień 2000 r. , w którym Sąd uchylił zaskarżone postanowienie i stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości.

Sąd podkreślił, że od ogólnej reguły zaliczania wpłat na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności istnieje wyjątek w postaci możliwości wskazania przez podatnika, na poczet którego zobowiązania dokonywana jest wpłata. Przepisy Ordynacji podatkowej nie określają formy, w jakiej to wskazanie musi nastąpić. Może to nastąpić zarówno ustnie (np. w kasie organu podatkowego), jak i pisemnie w tym również poprzez zaznaczenie na dokumencie wpłaty.

Wyrok w sprawie I SA/Bk 434/06 jest prawomocny od dnia 22 marca 2007 r.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 22 z dnia 28 stycznia 2020 roku przytoczono postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 lipca 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 510/17 ze skargi na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym, w którym Sąd postanowił odrzucić skargę. 

Sąd stwierdził, że czynność odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym podjęta w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego (dalej k.p.a), zawarta w piśmie procesowym organu i niebędąca postanowieniem wydanym na podstawie art. 31 § 2 k.p.a., jest aktem, na który skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Postanowienie w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 510/17 jest prawomocne od dnia 25 sierpnia 2017 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 18 z dnia 23 stycznia 2020 roku w dodatku Raport Prawny pt. „Gospodarowanie Odpadami Na Nowych Zasadach” nr 1 przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 października 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 384/15 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie opłaty za usługi w zakresie usuwania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, w którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd stwierdził, że wobec kategorycznej dyspozycji art. 6j ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach mówiącego o tym że, w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustawodawca nie przewidział możliwości modyfikacji w drodze uchwał organów stanowiących samorządu terytorialnego sposobu naliczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za tego typu nieruchomości.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 384/15 jest prawomocny od dnia 26 listopada 2015 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Przegląd Podatkowy” nr 11 z dnia 16 stycznia 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 kwietnia 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 43/19 ze skargi na decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r., w którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.  

Sąd stwierdził, że przepis art. 199a ustawy Ordynacja Podatkowa nie stanowi tzw. klauzuli obejścia prawa podatkowego. Innymi słowy, możliwość badania treści czynności prawnej przez pryzmat zgodnego zamiaru stron i celu czynności a nie tylko dosłownego brzmienia oświadczeń woli stron czynności w żadnym razie nie daje organom podatkowym - w stanie prawnym obowiązującym od 1 września 2005 r. do 15 lipca 2016 r. - podstaw do uznania, że jest to samodzielna podstawa do zakwestionowania, dla celów podatkowych, skutków ważnej czynności prawnej.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 43/19 jest prawomocny od dnia 11 czerwca 2019 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych” nr 6 z dnia 16 stycznia 2020 roku przytoczono orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 maja 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 175/18 ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. – maj 2016 r., w którym Sąd postanowił odrzucić skargę.

Sąd stanął na stanowisku, że skarżący był dwukrotnie wzywany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie. Skarga była wniesiona do Sądu za pośrednictwem organu administracji, drogą elektroniczną przez elektroniczną Platformę Usług Administracji Publicznej (e-PUAP), poprzez którą skarżący odbierał korespondencję od organów administracji I i II instancji, a w 2018 roku kontakt formalny z Sądem przez tę platformę nie był możliwy. Skarżący nie odebrał wezwań, a w przypadku nie uzupełnienia wymienionego braku w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania przewidziany został rygor odrzucenia skargi. W związku z powyższym, stosownie do treści art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) należało przyjąć, iż nastąpiło doręczenie wezwania. Skarżący nie podpisał skargi w ustawowym terminie w związku z czym postępowanie nie mogło być skutecznie uruchomione. Sąd był zobowiązany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 ww. ustawy procesowej.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 6 z dnia 16 stycznia 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 października 2007 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 559/07 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie dodatku mieszkaniowego, w którym Sąd oddalił skargę.

 

Sąd stwierdził, że ewentualny zarzut naruszenia zasady niepogarszania sytuacji strony w postępowaniu (łac. „reformationis in peius”) mógłby być kierowany wyłącznie w stosunku do poprzedniego wyroku sądu, natomiast skutecznie nie może już być podniesiony w stosunku do organu, który będąc związany oceną prawną sprawy wyrażoną przy poprzednim wyrokowaniu musiał rozstrzygnięcie sprawy dostosować do interpretacji przepisów prawa wskazanej w wyroku.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 559/07 jest prawomocny od dnia 21 grudnia 2007 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 10 z dnia 14 stycznia 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 października 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 572/19 ze skargi na decyzję Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. w przedmiocie odmowy potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd przytaczając uchwałę II GPS 2/13 Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2013 r. stwierdził, że przy kwalifikacji aktu należy kierować się tzw. domniemaniem rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej, a obowiązujące przepisy nie wykluczają prawa do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na tego typu decyzję. Wyłączenie odmowy potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe spod kontroli sądów administracyjnych oznaczałoby bowiem pozbawienie świadczeniobiorców jakiejkolwiek ochrony sądowej.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 572/19 jest prawomocny od dnia 28 grudnia 2019 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 10 z dnia 14 stycznia 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 marca 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 782/18 ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie zwolnienia od poniesienia części kosztów postępowania rozgraniczeniowego, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd podkreślił, że zwolnienie od ponoszenia opłat i kosztów postępowania administracyjnego przyznawane na podstawie art. 267 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej K.p.a.) ma charakter uznaniowy. To oznacza, że powinno zostać poprzedzone wszechstronnym ustaleniem faktycznej sytuacji finansowej i życiowej strony wnioskującej o zwolnienie, następnie wszechstronną i rzetelną analizą tej sytuacji, której organ powinien dać wyraz w uzasadnieniu orzeczenia sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Kluczowa w sprawie, w której orzeczenie ma charakter uznaniowy, jest także treść art. 7 K.p.a., zgodnie z którym stanie przez organy na straży praworządności, podejmowanie z urzędu lub na wniosek wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, ma uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli. W związku z tym, w ramach uznania administracyjnego organ korzysta z pewnej swobody i może wybrać określone konsekwencje prawne w danym stanie faktycznym. Uznanie administracyjne uprawnia organ do szerszych możliwości decyzyjnych niż orzekanie w granicach związania, ale nie oznacza jednak dowolności.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 782/18 jest prawomocny od dnia 9 lipca 2019 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 7 z dnia 10 stycznia 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 listopada 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 499/19 ze skargi na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w którym Sąd uchylił decyzję organu I i II instancji.

Sąd stwierdził, że brzmienie § 6 ust. 1 rozporządzenia ministra rolnictwa i rozwoju wsi z dnia 12 marca 2015 roku w sprawie wsparcia bezpośredniego, w zakresie w jakim nakłada na młodego rolnika, sprawującego faktyczną i trwałą kontrolę nad osobą prawną dodatkowy warunek w postaci uzyskania numeru identyfikacyjnego w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, jest sprzeczny z brzmieniem art. 49 ust. 1 lit. b rozporządzenia (UE) nr 639/2014, który takiego warunku nie przewiduje.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 4 z dnia 7 stycznia 2020 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 stycznia 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Bk 149/17 ze skargi na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. w przedmiocie nieprzekazania odwołania do organu wyższej instancji, w którym Sąd zobowiązał organ do przesłania odwołania skarżącej do organu wyższej instancji w określonym terminie.

Sąd stwierdził że: „Jak stanowi art. 133 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej K.p.a.) - organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132 K.p.a. A zatem, K.p.a. w art. 133 ustanawia 7- dniowy termin na przesłanie odwołania organowi odwoławczemu. Datą początkową biegu tego terminu, liczonego według zasad określonych w art. 57 K.p.a., jest dzień otrzymania odwołania - dzień faktycznego wpływu odwołania do organu I instancji.”

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 296 z 20 grudnia 2019 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 listopada 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 590/19 ze skargi na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. w przedmiocie nakazu zapewnienia prawidłowej prezentacji i reklamy suplementów diety, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U.UE.L.2011.304.18), podawanie informacji na temat żywności służy wysokiemu poziomowi ochrony zdrowia i interesów konsumentów przez zapewnienie konsumentom finalnym podstaw do dokonywania świadomych wyborów oraz bezpiecznego stosowania żywności, ze szczególnym uwzględnieniem uwarunkowań zdrowotnych, ekonomicznych, środowiskowych, społecznych i etycznych.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 293 z dnia 17 grudnia 2019 roku omówiono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 października 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 683/19 ze skargi na postanowienie Samorządowego  Kolegium Odwoławczego w S. z sierpnia 2019 roku w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd podkreślił że: „Organ ewidencyjny postanowieniem, które słusznie zostało utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem Kolegium, odmówił wydania żądanego przez skarżącą zaświadczenia, ze względu na fakt, że wedle danych ujawnionych w ewidencji gruntów, budynek posadowiony na przedmiotowej działce ma określoną funkcję handlowo-usługową, a nie mieszkaniową.”

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 11 z grudnia 2019 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 października 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 474/18 ze skargi ZUS Oddział w B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego, w którym Sąd oddalił skargę.

Przedmiotem skargi było postanowienie dotyczące umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Stosownie do art. 59 § 3 u.p.e.a. w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4.

W świetle przywołanego art. 59 § 2 u.p.e.a. umorzenie postępowania jest zależne od uznania organu egzekucyjnego. Sąd stanął na stanowisku, że organ ten powinien kierować się dyrektywą celowości postępowania egzekucyjnego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego, w przypadku ustalenia, że zobowiązany nie posiada majątku, w stosunku do którego możliwa byłaby egzekucja, chroni bowiem wierzyciela przed ponoszeniem kosztów egzekucyjnych, jeżeli nie mogą one być ściągnięte od zobowiązanego

Orzeczenie w sprawie I SA/Bk 474/18 jest prawomocne od dnia 23 listopada 2018 r.

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Procedury administracyjne i podatkowe” nr 5 z grudnia 2019 roku w glosie do wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2018 roku powołano orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 listopada 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 490/17 ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad, grudzień 2011 roku, podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 rok, odsetki za zwłokę od tych zaległości i koszty postępowania egzekucyjnego, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd w składzie orzekającym w ww. sprawie podzielił prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że orzekając o odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki, organ podatkowy jest zobowiązany wykazać okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową Spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, natomiast ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 490/17 jest prawomocny od dnia 11 stycznia 2018 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 283 z dnia 05 grudnia 2019 roku omówiono postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 kwietnia 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 8/18 ze skargi na decyzję Prezesa ZUS w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres od września 2008 roku do maja 2009 roku, w którym Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd wskazał w uzasadnieniu orzeczenia, że: „przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, nadające się do egzekucji. Skutków takich, ponad wszelką wątpliwość, nie wywołuje decyzja odmawiająca umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Tego typu rozstrzygnięcie nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu i nie prowadzi do podjęcia przez organy jakichkolwiek działań, których wstrzymania można byłoby się domagać.”

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 281 z dnia 03 grudnia 2019 roku omówiono poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:

- z dnia 21 maja 2009 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 139/09 ze skargi na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B.  w przedmiocie odmowy zwolnienia od kary grzywny, w którym Sąd uchylił postanowienia organów administracyjnych I i II instancji. Orzeczenie jest prawomocne od dnia 10 lipca 2009 roku.

Zdaniem składu orzekającego w powyższej sprawie, uznanie administracyjne nie może być dowolne, lecz oparte o treść przepisu z uwzględnieniem przesłanek z niego wynikających na tle konkretnego stanu faktycznego.

Natomiast odnośnie do strony postępowania, środki przymusu mogą być stosowane tylko w sytuacji bezzasadnej odmowy okazania przedmiotu oględzin lub bezzasadnej odmowy udziału w innej czynności urzędowej. Zobowiązanie do osobistego stawiennictwa, a w konsekwencji nałożenie grzywny za brak stawienia się przy prowadzonych czynnościach organu w kontekście przepisu art. 88 § 1 kpa, nie dotyczy stron postępowania.

- z dnia 27 czerwca 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 288/17 ze skargi na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B.  w przedmiocie opłaty legalizacyjnej, w którymsSąd uchylił zaskarżone postanowienie. Wyrok jest prawomocny od dnia 10 sierpnia 2017 roku.

Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. i w rezultacie z mogącym mieć wpływ na treść zaskarżonego postanowienia naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 124 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Skoro organy nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego sprawy, w tym daty zakończenia budowy, to przedwczesne jest wypowiadania się w kwestii zarzutów niewłaściwego zastosowania art. 49 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 roku.

- z dnia 18 lipca 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 185/19 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. przedmiocie zasiłku stałego, w którym Sąd uchylił decyzje organów administracyjnych I i II instancji. Wyrok jest prawomocny od dnia 03 września 2019 roku.

W ocenie tutejszego Sądu ustalenia organów administracyjnych obarczone są dowolnością, bowiem brak jest w aktach sprawy dowodów, które w sposób jednoznaczny pozwoliłby na wyprowadzenie określonych przez organy wniosków. Sąd podkreślił, że w przypadku powzięcia wątpliwości, co do kwestii prawnie relewantnych z punktu widzenia materialnoprawnej podstawy orzekania, organy administracji obowiązane są uzupełnić materiał dowodowy w taki sposób, aby pozwolił on na wydanie nie budzącego wątpliwości rozstrzygnięcia.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 247 z dnia 22 października 2019 roku omówiono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 czerwca 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 257/19 ze skargi na decyzję Wojewody P. w przedmiocie stwierdzenia w postępowaniu wznowieniowym, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę i przebudowę linii energetycznej niskiego napięcia wraz z przyłączami wydana została z naruszeniem prawa mającym charakter procesowy i nie stanowiącym rażącego naruszenia prawa oraz odstąpienia od uchylenia decyzji na skutek upływu okresu pięciu lat od jej doręczenia stronom, w którym Sąd uchylił decyzje organów administracyjnych I i II instancji. Orzeczenie jest prawomocne od dnia 17 sierpnia 2019 roku.

Zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajduje termin pięcioletni, gdyż podstawą wznowienia postępowania była przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przez doręczenie decyzji, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., należy rozumieć doręczenie decyzji w odniesieniu do którejkolwiek ze stron biorących udział w danym postępowaniu (a więc gdy w ogóle doszło do doręczenia decyzji), przy czym termin, od którego liczy się upływ pięcioletniego okresu, biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie.

Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły, że w omawianej sprawie upłynął pięcioletni termin, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Niewątpliwie upływ okresu przedawnienia oznaczonego w art. 146 § 1 k.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Termin ten ma charakter materialny i jego upływ powoduje skutek w postaci niemożności uchylenia decyzji dotychczasowej, nawet jeżeli została ona wydana z naruszeniem prawa. Zakaz uchylenia decyzji dotkniętych wadami wymienionymi w art.145 § 1 k.p.a. po upływie terminu wskazanego w art.146 § 1 k.p.a. nie oznacza sanacji takich decyzji. Decyzje te bowiem, pomimo braku możliwości ich wyeliminowania z obrotu prawnego z uwagi na upływ terminu przedawnienia, są decyzjami nieprawidłowymi, wydanymi z naruszeniem prawa. Pomimo upływu terminów, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. organ administracji powinien jednak ocenić, czy nie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 146 § 2 k.p.a., tzn. czy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Pomimo, że doszło do upływu pięcioletniego terminu, ocena czy nie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 146 § 2 k.p.a. nie prowadzi w ocenie składu orzekającego do sytuacji, w której organ rozstrzygnie sprawę co do istoty, czemu sprzeciwia się art. 146 § 1 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. Ocena ta ma natomiast znaczenie z punktu widzenia ustalenia podstaw do wystąpienia z ewentualnym roszczeniem odszkodowawczym.

Zdaniem Sądu, z uwagi na charakter i wagę obu negatywnych przesłanek należy przyjąć, że stosowanie przesłanki upływu czasu jest warunkowane uprzednim wyeliminowaniem możliwości wydania w danej sprawie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 146 § 2 k.p.a.

Decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. może być podstawą dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z tytułu szkody spowodowanej przez wydanie ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa, przy czym koniecznym warunkiem dochodzenia takiego odszkodowania jest stwierdzenie we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem decyzji (art. 4171 k.c.). Konieczne jest więc we wznowionym postępowaniu rozstrzygnięcie o wszystkich wadach ostatecznej decyzji, a więc nie tylko o tym, że została ona wydana w wadliwym postępowaniu (np. bez udziału strony postępowaniu), ale także o tym, czy gdyby nie upływ terminu przedawnienia,
o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., zostałaby wydana inna decyzja. Ponadto, w art. 151 § 2 k.p.a. mowa jest o tym, że w przypadku ustalenia wystąpienia każdej z sytuacji wskazanej w art. 146 k.p.a., organ administracji stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, przy czym ustawodawca nie wyjaśnia, czy chodzi tylko o stwierdzenie, że zaszła jedna z przesłanek wznowienia, czy także o to, że należy wyjaśnić, czy merytorycznie decyzja jest wadliwa.

Sąd rozpoznając sprawę, końcowo zwrócił także uwagę, że przepis art. 151 § 2 k.p.a. stanowi, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Powyższe oznacza, że decyzja w takim przypadku przybiera formę rozstrzygnięcia polegającą tylko na stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa i organ nie orzeka dodatkowo o nieuchylaniu tej decyzji. To w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. należy podać powód nieuchylenia decyzji ostatecznej, w tym wykazać, jakiego naruszenia dopuścił się organ administracji publicznej w poprzednim postępowaniu, oraz czy naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 229 z dnia 1 października 2019 roku w artykule pt.: „Strona pominięta przez organ może dochodzić swoich praw”  powołano wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 czerwca 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 244/19 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w którym tutejszy Sąd oddalił skargę.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 194 z dnia 21 sierpnia 2019 roku omówiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 czerwca 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 244/19 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego  w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w którym tutejszy Sąd oddalił skargę.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w cytowanej wyżej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest decyzja umarzająca postępowania odwoławcze, zainicjowane odwołaniem od decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie oraz uruchomieniu zakładu produkcji pelletu drzewnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Decyzja ta została wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., wedle którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze.

Zgodnie z art. art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie służy stronie, a więc podmiotowi, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło postępowanie, w którym organ I instancji wydał decyzję, albo temu kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 k.p.a.). Wyznacznikiem istnienia legitymacji procesowej jest zatem interes prawny lub obowiązek, które to pojęcia nie zostały zdefiniowane przez ustawodawcę.

Postępowanie administracyjne dotyczy więc interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Treść art. 28 k.p.a. nie stanowi więc samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przysługującego danej osobie przymiotu strony postępowania, a ustalenie interesu lub obowiązku prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego.

Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, polegający na tym, że dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego przez niego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

W świetle powyższego, Sąd uznał, że skarżący nie wykazali wymaganego art. 28 k.p.a. interesu prawnego, a więc brak jest podstaw do przyjęcia, że są oni stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza żadnego z przepisów powołanych w skardze, a w szczególności art. 28 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Skarżący w przedmiotowej sprawie nie mają działki sąsiadującej bezpośrednio z inwestycją, a ta nie będzie miała negatywnego wpływu na ich nieruchomość. Nie mogą więc być stroną w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej. Powołując się na ewentualny spadek atrakcyjności i dochodowości gospodarstwa agroturystycznego, skarżący mają jedynie interes faktyczny.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 151 z dnia 1 lipca 2019 powołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 maja 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 176/19 ze skargi T. A. T. w A. na decyzję Komendanta P. Oddziału Straży Granicznej w B. w przedmiocie kary pieniężnej, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd rozpoznający sprawę uznał za prawidłowe stwierdzenie organów, że w konkretnym przypadku doszło do dopuszczenia do przewozu towaru niebezpiecznego kierowcy, który nie uzyskał wymaganego zaświadczenia ADR, co stanowi naruszenie ww. przepisów. W myśl bowiem art. 107 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych (dalej u.p.t.n) uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki wynikające z ustawy podlega karze pieniężnej od 200 do 10 000 zł., zgodnie z załącznikiem do u.p.t.n. W lp. 1.2. załącznika do ww. ustawy wskazano, że kara pieniężna za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego zaświadczenia ADR o ukończeniu szkolenia wynosi 2000 zł. Nałożona zatem w rozpatrywanej sprawie kara w wysokości 2000 zł odpowiada powyższym normom prawnym. W tym miejscu zaznaczyć należy, że omawiana ustawa nie określa jakichkolwiek przesłanek wyłączjących odpowiedzialność (możliwość odstąpienia od wymierzenia kary) bądź prowadzących do jej ograniczenia; co do zasady nie ma też – m.in. z racji oderwania od winy i wysokości szkody – możliwości miarkowania wysokości kary.

Orzeczenie jest prawomocne z dniem 25 lipca 2019 r.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 141 z dnia 18 czerwca 2019 powołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 marca 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 821/17 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z sierpnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przeprowadzeniu odstrzału redukcyjnego dzików, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd stanął na stanowisku, że: „w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiło wymagane w art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego porozumienie rozumiane jako zgodność stanowisk, a w konsekwencji nie zostały spełnione sformułowane w tym przepisie warunki do wydania decyzji o odstrzale redukcyjnym. Sąd uznał, że decyzja Starosty została wydana przy negatywnym stanowisku organu, z którym porozumienie było wymagane dla jej wydania. Wydanie zaś decyzji przy braku porozumienia wymaganego przepisem prawa stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.”

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 124 z dnia 29 maja 2019 roku omówiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 maja 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 113/19 ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, w którym tutejszy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Sąd stanął na stanowisku, że bezspornym w sprawie jest, iż skarżący na podstawie zawartej umowy o pracę w 2010 roku, wykonywał obowiązki obejmujące tworzenie utworów w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1191) – pracę o charakterze twórczym, oraz to, że miało miejsce przekazywanie praw do tych utworów na rzecz pracodawcy.

Materialnoprawnym przepisem mającym zastosowanie w niniejszej sprawie jest art. 22 ust. 9 pkt 3 u.p.d.o.f., zgodnie z którym koszty uzyskania niektórych przychodów określa się z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami - w wysokości 50 % uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.

W ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, zgodnie z którym dla zastosowania normy kosztów uzyskania przychodów określonej w ww. przepisie konieczne jest rozróżnienie wynagrodzenia na część związaną z wykonywaniem obowiązków pracowniczych i część określającą honorarium, związaną z korzystaniem z praw autorskich za eksploatację dzieła w określony sposób i na określonym polu.

Istotą sporu pozostaje na tym etapie postępowania ocena, czy organ prawidłowo zastosował się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. I SA/Bk 731/17, tj. czy ustalił czy rejestr czasu pracy z podziałem na charakter pracy oraz składowanie utworów Skarżącego prowadzone były na bieżąco i były weryfikowane przez jego przełożonych w 2010 r., co miałoby wpływ na uznanie, iż Skarżącemu przysługiwały podwyższone koszty uzyskania przychodów z tytułu wykonywanej pracy twórczej (tych kwestii w głównej mierze dotyczą zarzuty skargi).

Skład orzekający w przedmiotowej sprawie stwierdził, że wprawdzie organ zastosował się do wskazań zawartych w ww. wyroku WSA w Białymstoku, uzupełniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, jednakże w następstwie błędnie dokonał jego oceny.

W wyroku z dnia 28 listopada 2017 r. organ został zobowiązany do ustalenia, czy rejestr czasu pracy był prowadzony przez Skarżącego w 2010 r. i podlegał kontroli pracodawcy, czy pracodawca posiadał przedkładane przez Skarżącego zestawienie zbiorcze prac wykonanych w 2010 roku w podziale na rodzaj pracy wykonany na podstawie zestawień za poszczególne miesiące 2010 roku.

 Organy stanęły jednak na stanowisku, że rejestr czasu pracy skarżącego nie został sporządzony w 2017 r., lecz został wtedy jedynie „odtworzony”, uformowany, na podstawie dotyczących go danych, na bieżąco gromadzonych i weryfikowanych przez przełożonych skarżącego w 2010 r.

 Sąd stwierdził, że błędne są również ustalenia organów dotyczące braku wkładu pracy skarżącego w powstanie poszczególnych utworów. W znajdującym się w aktach sprawy imiennym rejestrze utworów sporządzonym na podstawie elektronicznych repozytoriów kodu źródłowego oraz oprogramowania komputerowego znajduje się wykaz utworów skarżącego; z kolei rejestr czasu pracy w formie elektronicznej zawiera wskazania nazw powstałych programów komputerowych i numery funkcjonalności umożliwiające ustalenie konkretnej wersji powstałego oprogramowania komputerowego. Także z tego rejestru odczytać można, ile czasu w odniesieniu do całego roku skarżący poświęcił na prace nad utworami.

Sąd, mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie, stwierdził, że organy dopuściły się naruszenia art. 180, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p., błędnie oceniając zebrany materiał dowodowy, a także niemal pomijając dowód w postaci treści zeznań skarżącego z 2018 roku. Konsekwencją błędnych ustaleń faktycznych było naruszenie art. 22 ust. 2 pkt 1 i ust. 9 pkt 3 u.p.d.o.f. i stwierdzenie przez organ, że nie zachodzą podstawy do zastosowania wobec skarżącego podwyższonych kosztów uzyskania przychodów od części dochodu uzyskanego w 2010 r.

 W przedmiotowej sprawie powodem uchylenia decyzji organów obu instancji było naruszenie przepisów postępowania, w sytuacji, gdy w ocenie Sądu miało to istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Organy błędnie oceniły materiał dowodowy, przez co nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie. Dopiero konsekwencją tego postępowania było niezastosowanie w sposób odpowiedni przepisów prawa materialnego.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 116 z dnia 20 maja 2019 roku omówiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 lutego 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 744/18 ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej w Sokółce dotyczącej skargi na Burmistrza, w którym tutejszy Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U z 2019 r. poz. 506, dalej jako: u.s.g.). Po upływie wskazanego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Podkreślić należy, że realizując kompetencję wynikającą z art. 93 ust. 1 u.s.g., organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi. W opisywanej sprawie Wojewoda nie skorzystał z przysługującego mu ustawowego uprawnienia do stwierdzenia nieważności uchwały w ww. terminie, co spowodowało możliwość złożenia na nią skargi do sądu administracyjnego.

Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia zatem dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. To rozgraniczenie kategorii wad uchwał organów gminy ma znaczenie prawne, jednak ustawa o samorządzie gminnym nie określa rodzaju naruszenia prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie.

Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, orzecznictwo zalicza takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, czy też naruszenie procedury podjęcia uchwały.

W przedmiotowej sprawie Sąd podzielił stanowisko wyrażone przez Wojewodę w skardze uznając, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, albowiem w procedurze jej podjęcia brali udział radni, którzy w wyniku późniejszego stwierdzenia wygaśnięcia ich mandatu, nie byli radnymi.

Zgodnie z art. 384 § 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku Kodeks wyborczy (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 754) wygaśnięcie mandatu radnego następuje z dniem uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę, o której mowa w § 1. Zatem w ocenie Sądu wzięcie przez radnego udziału w głosowaniach nad uchwałami podejmowanymi po upływie terminu, o którym mowa w przywołanym przepisie, narusza ewidentnie procedurę podejmowania rozstrzygnięć przez organ kolegialny, a w konsekwencji skutkować może nieważnością uchwał podjętych z udziałem takiego radnego. W przedmiotowej sprawie, oddanie głosu przez byłego radnego miało wpływ na wynik głosowania nad zaskarżoną uchwałą.

W ocenie Sądu, udział w głosowaniu nad uchwałą przez byłego radnego, którego mandat wygasł w trybie nadzorczym miało istotny wpływ na wynik procedowanej przez Radę Miejską w Sokółce – uchwały.

________________________________________________________________________________________________________________


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 114 z dnia 17 maja 2019 roku omówione zostało postanowienie tutejszego Sądu z dnia 07 maja 2019 roku dotyczące wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 593/18 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

WSA w Białymstoku uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zgodnie z treścią art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że prawidłową drogą do złożenia skargi kasacyjnej jest dokonanie tego za pośrednictwem wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżony wyrok.

Stosownie zaś do treści art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. 

Przyjmuje się, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą Nie uzasadniają natomiast przywrócenia terminu takie przeszkody, które doprowadziły do uchybienia terminowi, np.: zaniedbanie pracownika odpowiedzialnego za sprawy napływającej korespondencji w zakładzie osoby prawnej czy niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw.

Sąd ocenił, że przedstawione przez pełnomocnika strony skarżącej we wniosku okoliczności mających uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej, nie pozwalają na jego uwzględnienie. Sąd zauważył, że pełnomocnik nie podaje żadnej okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminowi lecz sugeruje, że do takiego uchybienia w ogóle nie doszło i przedstawia argumenty na potwierdzenie tej tezy sprowadzające się do krytyki nadmiernego rygoryzmu i formalizmu przepisów procesowych. Zdaniem sądu, uznanie, że przyczyną uchybienia terminowi było omyłkowe zaadresowanie przesyłki, nie jest wystarczające do uznania braku winy. Niewłaściwe zaadresowanie przesyłki nie może zostać potraktowane jako zdarzenie losowe uzasadniające przywrócenie terminu.

Sąd stanął na stanowisku, że dla prawidłowego złożenia pisma, jeżeli strona nie składa tego pisma osobiście, ale za pośrednictwem operatora pocztowego, konieczne jest prawidłowe jego zaadresowanie. Oddzielanie adresata wskazanego w piśmie i adresata wskazanego na kopercie jest zabiegiem sztucznym i wypaczającym prawidłowe rozumienie art. 83 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku – Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Oczywistym jest, że oddanie pisma w placówce pocztowej odbywa się zawsze w kopercie i dla prawidłowości wniesienia takiego pisma konieczne jest prawidłowe jego zaadresowanie, czyli umieszczenie prawidłowego adresu na kopercie.

Sąd oceniając, że profesjonalny pełnomocnik, działający w imieniu strony skarżącej nie wskazał okoliczności, które uprawdopodobniałyby brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej postanowił, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówić przywrócenia tego terminu.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 101 z dnia 30 kwietnia - 01 maja 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 11 lutego 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 707/18 ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego.

WSA w Białymstoku oddalając skargę stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego ustalenia granic pomiędzy nieruchomościami a wydane w nim rozstrzygnięcie kończące (orzekające o ustaleniu kosztów postępowania rozgraniczeniowego i obciążeniu tymi kosztami w całości skarżącą), było już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 95/18 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Wójta Gminy.

Zdaniem Sądu, powyższy wyrok kasacyjny powoduje określone konsekwencje dla dalszego postępowania w konkretnej sprawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także Sąd, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Mając na względzie powyższe, a także analizę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie – Sąd uznał, że organy obu instancji w ponownie przeprowadzonym postępowaniu zastosowały się do przedstawionych powyżej zaleceń Sądu, co znalazło swój wyraz w podjętych rozstrzygnięciach.

Przede wszystkim organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny, że w konkretnej sprawie istnieje spór w ustaleniu granic nieruchomości skarżącej z nieruchomością stanowiącą własność Gminy, co wskazuje, że rozgraniczenie leżało w interesie obydwu stron postępowania. Jak wynika bowiem z akt sprawy postępowanie przed organem prowadzącym postępowanie rozgraniczeniowe zakończyło się wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazaniu z urzędu sprawy do rozpatrzenia sądowi powszechnemu (art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - Dz.U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) w związku z niedojściem do zawarcia ugody lub brakiem podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu (art. 34 ust. 1 powyższej ustawy). Przekazanie na podstawie art. 34 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego z urzędu sprawy o rozgraniczenie sądowi powszechnemu, jest potwierdzeniem wystąpienia sporu o przebieg granicy, którego w postępowaniu administracyjnym nie udało się rozstrzygnąć. A skoro tak, to zaistniała konieczność rozdziału kosztów postępowania pomiędzy właścicielami obu spornych nieruchomości, co też organy w niniejszej sprawie prawidłowo uczyniły, rozdzielając je w myśl art. 152 k.c., pomiędzy strony tego postępowania, tj. skarżącą oraz Gminę po połowie.

Sąd ocenił, że  wystąpienie sporu granicznego implikuje sposób rozliczenia kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i uzasadnia obciążenie tymi kosztami wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 91 z dnia 17 kwietnia 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 21 marca 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 808/18 ze skargi na decyzję Wojewody P. w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego. 

Sąd uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Burmistrza C. uznał, że decyzje organów administracji obydwu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302.

Skład orzekający, po zapoznaniu się z całokształtem postępowania organów administracji, doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja Wojewody P. oraz Burmistrza C. zostały podjęte z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) oraz art. 35 u stawy o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1382), poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że opuszczenie spornego lokalu nie było ani dobrowolne, ani trwałe.

Zdaniem Sądu, o opuszczeniu skutkującym wymeldowaniem może być mowa dopiero wtedy, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, że lokal, w którym był na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych. Posiadanie karty stałego pobytu w USA świadczy o trwałym opuszczeniu miejsca pobytu w Polsce.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 78 z dnia 02 kwietnia 2019 roku powołany został wyrok tutejszego Sądu z dnia 13 września 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 409/18 ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Sąd uchylając zaskarżone postanowienie uznał, że skuteczne złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania zostaje pozbawione skuteczności prawnej w wyniku wniesienia w terminie odwołania. Sąd stwierdził, że nawet przy założeniu, że oświadczenie o cofnięciu zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania było skuteczne, to na skutek wniesienia przez skarżącego w terminie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, oświadczenie to zostało pozbawione skuteczności.

Orzeczenie jest prawomocne od dnia 6 listopada 2018 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 72 z dnia 26 marca 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 14 lutego 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 715/18 ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie nakazania demontażu urządzeń.
Sąd oddalając skargę uznał, że organy administracji obydwu instancji, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności pomiary dokonane podczas oględzin właściwie ustaliły, że rozbudowa placu zabaw została wykonana z naruszeniem § 40 ust. 3 oraz § 19 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku  w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), tj. przepisami określającymi odległości sytuowania placów zabaw od pomieszczeń przewidzianych na pobyt ludzi oraz od wjazdów do zamkniętego garażu. Wskazane uchybienia przepisom techniczno-budowlanym miały charakter istotnych w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 243, poz. 1332 ze zm.), a zatem w sprawie należało zastosować regulację art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 i nakazać Wspólnocie mieszkaniowej rozbiórkę 3 urządzeń na placu zabaw, który jako obiekt małej architektury nie wymaga ani uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia właściwemu organowi architektonicznemu. Jednakże posadowienie placu zabaw musi odpowiadać wymogom zawartym w wyżej cytowanych przepisach prawa.  
W ocenie Sądu, usytuowanie placu zabaw niezgodnie z warunkami technicznymi w odległości 12,40 m od wjazdu do zamkniętego garażu, zamiast wymaganych 20 m należało niewątpliwie uznać za istotne naruszenie przepisów techniczno- budowlanych. Istniejący stan zagospodarowania terenu prowadzi do wniosku, że nie jest możliwe doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem, co uzasadnia likwidację placu zabaw w zakresie opisanym w zaskarżonej decyzji.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 54 z dnia 05 marca 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 31 stycznia 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 764/18 ze skargi na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, w którym uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B.
Tutejszy Sąd uwzględnił skargę z powodu naruszenia przy wydawaniu zaskarżonych decyzji przepisów o zasadach prowadzenia postępowania wyjaśniającego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego dotyczących ustalania kręgu stron postępowania i osób zobowiązanych do wykonania decyzji – art. 28 K.p.a. w związku art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 roku – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.; dalej: P.b. z 1974 roku). Naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności co do możliwości i zakresu orzeczenia rozbiórki oraz kręgu zobowiązanych do jej wykonania.
WSA w Białymstoku ocenił, że zgodnie z § 8 pkt 6 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla w B. wprowadzono na terenie działki zakaz lokalizacji garaży typu „blaszak”, obiektów tymczasowych za wyjątkiem kiosków związanych z wiatami przystankowymi, zaś istniejące garaże tego typu oraz obiekty tymczasowe przeznacza się docelowo do likwidacji, zaś zarzut skargi, że organ nie wyjaśnił wszechstronnie zastosowania tego przepisu w omawianej sprawie, jest trafny. Istotnie, z § 8 pkt 6 planu wynika zakaz lokalizacji garaży typu „blaszak”, jednakże zakaz ten odnosi się, w ocenie sądu, do nowych obiektów, bowiem obiekty istniejące (jak w sprawie niniejszej) przeznaczono docelowo do likwidacji. Przepis § 8 pkt 6 planu nie zawiera bezwzględnego i natychmiastowego nakazu likwidacji obiektów istniejących niezgodnie z regulacjami planu, ale oznacza likwidację „docelową” a więc ukierunkowaną na przyszłość. A zatem kwestia sprzeczności istnienia garażu z obowiązującymi przepisami planistycznymi nie została przez organ należycie rozważona, w aspekcie wszystkich okoliczności stanu faktycznego, przy uwzględnieniu pełnej treści uchwały NSA o sygnaturze akt II OPS 2/13 i dokonaniu wykładni obowiązującego planu miejscowego. Bez ponownej oceny podstaw do orzeczenia na podstawie art. 37 – 40 i art. 42 P.b. z 1974 r. w kontekście wskazanych w uchwale NSA możliwych reakcji na samowolę budowlaną popełnioną pod rządami ustawy P.b. z 1974 r., nie sposób wskazać, czy sprzeczność ta może być rozstrzygnięta w postępowaniu administracyjnym, czy tylko na drodze cywilnej.

Wyrok nie jest prawomocny.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 51 z dnia 01 marca 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 29 stycznia 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 614/18 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy, w którym uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzje Burmistrza W.
Tutejszy Sąd stanął na stanowisku, że  nieprawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizowanego, bez uwzględnienia obowiązującego na terenie sąsiadującym z działką skarżących ładu przestrzennego, wyznaczanego przez rodzaj zabudowy i wzajemne odległości między tą zabudową (rozproszoną), spowodowało wydanie decyzji zaskarżonej i decyzji pierwszoinstancyjnej z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.) oraz § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588). Zbyt rygorystyczne i formalistyczne wyznaczenie granic obszaru analizowanego, wyłącznie jako granic minimalnych, nie może zostać zaakceptowane przez Sąd, bowiem stanowi o braku dążenia do wyczerpującego zbadania sprawy w jej całokształcie (naruszenie art. 6, 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Doprowadziło to do błędnych i przedwczesnych, ustaleń w zakresie braku możliwości zabudowy działki skarżącej. Uchybienia te niewątpliwie mają wpływ na wynik sprawy, a ich zakres  zobowiązywał Sąd do uchylenia decyzji organów obydwu instancji.

Wyrok nie jest prawomocny.

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 1 z lutego 2019 roku omówiono następujące wyroki WSA w Białymstoku:

- z dnia 12 listopada 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 412/15 ze skargi Spółki z o.o. na interpretację indywidualną Ministra Finansów w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.
Sąd oddalając skargę stanął na stanowisku, że „Obowiązek sporządzenia dokumentacji, o którym mowa w art. 9a ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.), musi dotyczyć wszystkich transakcji zawartych w danym roku podatkowym z danym podmiotem powiązanym, a nie jedynie transakcji przekraczających wartość 100.000 euro.”

- z dnia 20 lutego 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 940/17 ze sprzeciwu Stowarzyszenia […] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Sąd po rozpoznaniu ww. sprawy oddalił sprzeciw, uznając, że: „Inwestycja, jaką jest farma fotowoltaiczna, stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, o którym, mowa w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r.  poz. 1073 ze zm.).”

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 02 z lutego 2019 roku przedstawiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 kwietnia 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt  I SA/Bk 66/18 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 rok po wznowieniu postępowania.
Sąd – oddalając skargę – uznał, że w rozpatrywanej sprawie postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 rok wznowione zostało w oparciu o przesłankę zwartą w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 800), tj. ze względu na to, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Ponadto, Sąd wskazał, że obowiązek poinformowania organu podatkowego o okolicznościach uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na podatniku będącym osobą fizyczną, który powinien to uczynić w terminie 14 dni od dnia wystąpienia takich okoliczności, zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1445).
Zdaniem Sądu okoliczność wyznaczenia do rozpatrzenia sprawy podatkowej innego organu podatkowego niż właściwy w danej sprawie, nie oznacza, że wszelkie czynności przeprowadzone dotychczas przez organ wyłączony tracą rację bytu, a organ wyznaczony powinien w każdym przypadku je powtórzyć. Jeżeli w aktach znajdują się dowody wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia organ powinien je ocenić i sprawę zakończyć wydaniem decyzji.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 50 z dnia 28 lutego 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 08 listopada 2016 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 616/16 ze skargi na decyzję Wojewody P. w przedmiocie przeznaczenia do wykonania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony.
Tutejszy Sąd oddalając skargę, stanął na stanowisku, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa, które miało wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, bowiem według konstrukcji powołanych przepisów ustawy z dnia 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2015 r., poz. 827, zwanej dalej: „ustawą”), nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia oględzin sprzętu ani przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków czy strony. Wszystkie okoliczności istotne w sprawie zostały wyjaśnione. Art. 210 ust. 1 ustawy stanowi, że wójt lub burmistrz (prezydent miasta) wydaje decyzję administracyjną o przeznaczeniu nieruchomości lub rzeczy ruchomej na cele świadczeń rzeczowych, w tym planowanych do wykonania w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, na wniosek organów i kierowników jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 202 ust. 1. Wykładnia powołanego przepisu w powiązaniu z przytoczonym art. 208 ustawy nie nastręcza wątpliwości, że decyzja organu wydawana na podstawie art. 210 ust. 1 ustawy jest tzw. decyzją prawem związaną. Skoro w sprawie ustalono, że sprzęt skarżącego jest sprawny technicznie i nie zachodzą wyłączenia, o których mowa w art. 208 ust. 4 ustawy, to decyzja o przeznaczeniu do wykonania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony, prawa nie narusza.
Od wyroku Sądu I instancji została wniesiona skarga kasacyjna. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy o sygnaturze akt II OSK 250/17 wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 roku oddalił skargę kasacyjną.

Orzeczenie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 29 z dnia 04 lutego 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 10 stycznia 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 678/18 ze skargi Miasta Suwałki na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. w przedmiocie stwierdzenia nieważności „Regulaminu strefy płatnego parkowania na terenie Miasta Suwałki”.
Sąd stwierdzając nieważność „Regulaminu strefy płatnego parkowania na terenie Miasta Suwałki” w części,  tj. w zakresie zapisów określających abonament jako dokument zawierający numer rejestracyjny pojazdu, potwierdzający wniesienie opłaty za postój w strefie płatnego parkowania, uznał, że regulacje określające abonament w powiązaniu z numerem rejestracyjnym pojazdu nie wykraczają poza upoważnienie ustawowe odnoszące się do strefy płatnego parkowania.
W ocenie Sądu z art. 13b ust. 3 i 4 ustawy o drogach publicznych (przepisu kompetencyjnego upoważniającego do ustalenia strefy płatnego parkowania), nie wynika, aby rada gminy (rada miasta) nie była upoważniona do uchwalenia przepisów konkretyzujących wymogi abonamentu. Powyższy przepis nie wskazuje radzie gminy (radzie miasta), czym powinna się kierować przy ustalaniu podmiotów objętych przywilejem stawki zerowej, jak i wprowadzając opłaty abonamentowe. Ustawodawca zamieszczając w ustawie o drogach publicznych powyższe upoważnienie nie wprowadził w niej kryteriów, jakimi obowiązana jest kierować się rada gminy (rada miasta) przy doborze użytkowników drogi uprawnionych do korzystania z preferencyjnych zasad ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, pozostawiając w tym zakresie swobodę radzie gminy (radzie miasta). Swoboda rady gminy (rady miasta) przy określaniu użytkowników uprawnionych do uiszczania opłaty abonamentowej lub opłaty zryczałtowanej nie jest jednak nieograniczona. Ograniczenie swobody działania w tej kwestii zakreślone jest poprzez jednoznacznie wskazany przez ustawodawcę cel, jakiemu generalnie służy wprowadzenie opłat za parkowanie. Obowiązek uiszczenia opłaty wiąże się każdorazowo z parkowaniem pojazdu na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, z tego powodu regulacja przyjęta zaskarżoną uchwałą pozwala na powiązanie abonamentu z numerem rejestracyjnym pojazdu. Służy potrzebie zaprowadzenia ładu przestrzennego, a więc bezpieczeństwie i porządkowi publicznemu.

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 01 ze stycznia 2019 roku omówiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 października 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 416/18 ze skargi Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za lata 2012-2017 oraz stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za wymienione lata.
          Sąd oddalając skargę stanął na stanowisku, że „ustalając dla celów podatku od nieruchomości, powierzchnię użytkową kondygnacji mierzoną po wewnętrznej długości ścian, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, organ powinien mieć na względzie wysokość  w świetle poszczególnych części tejże kondygnacji a nie wysokość w świetle całego pomieszczenia.”

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 20 z dnia 24 stycznia 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 29 listopada 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 578/18 ze skargi G.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy.
Sąd oddalając skargę uznał, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona, a ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego wiążą sąd administracyjny. Zgodnie z § 32 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 roku w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2012 roku poz. 995), które obowiązywało w dacie przeprowadzania egzaminu, w przypadku gdy osoba egzaminowana korzystała z materiałów lub urządzeń stanowiących pomoc w udzieleniu właściwej odpowiedzi na pytania w trakcie części teoretycznej egzaminu lub we właściwym wykonaniu zadań egzaminacyjnych lub wykonywania te czynności niesamodzielnie – uzyskuje negatywny wynik egzaminu państwowego.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 19 z dnia 23 stycznia 2019 roku omówione zostały następujące wyroki tutejszego Sądu:

- z dnia 17 października 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 416/18 ze skargi Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za lata 2012-2017 oraz stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za wymienione lata.

Sąd oddalając skargę stanął na stanowisku, że „ustalając dla celów podatku od nieruchomości, powierzchnię użytkową kondygnacji mierzoną po wewnętrznej długości ścian, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, organ powinien mieć na względzie wysokość  w świetle poszczególnych części tejże kondygnacji a nie wysokość w świetle całego pomieszczenia.”

- z dnia 20 listopada 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 563/18 ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w B. w przedmiocie zakazu użytkowania zbiornika naziemnego do przechowywania paliw płynnych.

Sąd oddalając skargę uznał, że powoływanie się przez skarżącego na zlokalizowanie spornego zbiornika przed wejściem w życie Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia z dnia 7 czerwca 2019 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2010 r. nr 109, poz. 719) nie jest okolicznością wyłączającą zastosowanie § 11 ww. Rozporządzenia, o czym stanowi przepis przejściowy § 44 cytowanego wyżej Rozporządzenia.
Ponadto Sąd stanął na stanowisku, że wybór odpowiedniej do okoliczności sprawy sankcji za naruszenie norm przeciwpożarowych, należy do uprawnionego właściwego komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej, który jest uprawniony do wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 26 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2017 r. poz. 1204). Zakaz użytkowania za dużego i usytuowanego w odległości zaledwie kilku i kilkunastu centymetrów od ściany innego obiektu, zbiornika na paliwa płynne, jest najprostszym i najszybszym sposobem wyeliminowania bezpośredniego niebezpieczeństwa powstania pożaru.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 12 z dnia 15 stycznia 2019 roku omówiono wyrok tutejszego Sądu z dnia 29 listopada 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 608/18 ze skargi D.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie pomocy finansowej z programu osłonowego na leki, w którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta Ł. stwierdzając, że organy ustalając dochód na potrzeby przyznania pomocy finansowej na zakup leków z programu osłonowego, niezasadnie wliczyły zasiłek celowy, którym jest świadczenie pieniężne na zakup artykułów żywnościowych.
Zdaniem Sądu: „1. Świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności, o którym mowa w Programie: "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020, ustanowionym uchwałą Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. nr 221 (M.P. 2015 r., poz. 821), jako niewątpliwie zaspokajające niezbędną potrzebę bytową, jest zasiłkiem celowym, o którym mowa w art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm.).
2. Świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności, o którym mowa w Programie: "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020, będące zasiłkiem celowym, nie podlega wliczeniu do dochodu ustalanego zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, na zasadzie art. 8 ust. 4 pkt 2 tej ustawy.”

________________________________________________________________________________________________________________

W dwutygodniku „Monitor Prawniczy” nr 23  z dnia 1 grudnia 2018 roku omówiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 października 2018 r. w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 569/18, w którym Sąd oddalił skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług. Skład orzekający w powyższej sprawie stanął na stanowisku, że usługa wybudowania garażu wolnostojącego realizowana z usługą budowy budynku objętego społecznym programem mieszkaniowym, na tej samej nieruchomości i w wykonaniu jednej umowy, ma charakter samoistny i nie znajduje uzasadnienia stosowanie do niej obniżonej stawki podatku VAT.
 

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 294 z dnia 18 grudnia 2018 roku powołano wyrok tutejszego Sądu z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 163/09 ze skargi na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie odmowy zwolnienia od kary grzywny za niestawiennictwo w celu udostępnienia budynku do oględzin.
Sąd uchylając postanowienia organów administracyjnych obydwu instancji stanął na stanowisku, że „uznanie administracyjne nie może być dowolne, lecz oparte o treść przepisu z uwzględnieniem przesłanek z niego wynikających na tle konkretnego stanu faktycznego. Natomiast co do strony postępowania, środki przymusu mogą być stosowane tylko w sytuacji bezzasadnej odmowy okazania przedmiotu oględzin lub bezzasadnej odmowy udziału w innej czynności urzędowej. Zobowiązanie do osobistego stawiennictwa, a w konsekwencji nałożenie grzywny za brak stawienia się przy prowadzonych czynnościach organu w kontekście przepisu art. 88 § 1 k.p.a., nie dotyczy stron postępowania.”
 

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 11 z listopada 2018 roku omówiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 września 2018 r. w sprawie I SA/Bk 402/18, w którym Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną Prezydenta Miasta S. w przedmiocie podatku od nieruchomości. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie stanął na stanowisku, że organ dokonał błędnej wykładni art. 7 ust. 1 lit. a) ustawy o podatkach i opatach lokalnych, w brzmieniu jakie nadano temu przepisowi z początkiem 2017 roku. Zdaniem Sądu zwolnieniu podatkowemu podlegają grunty rozumiane jako całe działki ewidencyjne, na których znajdują się budyni i budowle infrastruktury kolejowej wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 271 z dnia 21 listopada 2018 roku omówiono wyrok tutejszego sądu z dnia 24 października 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 569/18 ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług. Sąd oddając skargę stanął na stanowisku, że „usługa wybudowania garażu wolnostojącego realizowana z usługą budowy budynku objętego społecznym programem mieszkaniowym, na tej samej nieruchomości i w wykonaniu jednej umowy, ma charakter samoistny i nie znajduje uzasadnienia stosowanie do niej obniżonej stawki podatku VAT.”
 

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 270 z dnia 20 listopada 2018 roku omówiono wyrok tutejszego sądu z dnia 10 października 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 484/18 dotyczący ustalenia zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały rady gminy, ocenił, że określona w § 1 uchwały odległość (nie mniejsza niż 20 metrów) jest bardzo mała i nie ogranicza dostępności alkoholu, a tym samym nie jest wystarczająca do realizacji celów ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj.: Dz.U. z 2016 r. poz. 487 z poźn. zm.). Jeżeli ustawodawca wskazuje, że celem ww. ustawy jest m.in. ograniczenie dostępności alkoholu i motywowanie obywateli do powstrzymywania się od jego spożywania to obowiązkiem organu stanowiącego przepisy prawa miejscowego jest podporządkowanie się tym celom. Są one dla niego nie postulatami, lecz normami o charakterze wiążącym.

________________________________________________________________________________________________________________

W lokalnym Dzienniku „Kurier Poranny” z dnia 4 października 2018 roku omówiono postanowienie tutejszego Sądu z dnia 20 września 2018 roku w sprawie II SO/Bk 36/18 dotyczące wymierzenia grzywny Dyrektorowi Domu Kultury w Ł. za nieprzekazanie do Sądu skargi na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej.
Sąd orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu pozostawania w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ obowiązkowi z art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 55 § 1 cytowanej wyżej ustawy pełni funkcję dyscyplinującą i represyjno – prewencyjną. Ukaranie organu ma również zapobiegać naruszeniom prawa na przyszłość, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 222 z dnia 24 września 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 19 czerwca 2018 roku w sprawie II SA/Bk 863/17 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej dotyczącej udostępnienia akt postępowania egzekucyjnego. Sąd stwierdził nieważność postanowienia komornika, uznając, że stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1330) jest niedopuszczalne, jeżeli żądane informacje mogą być udostępnione w innym trybie, w powołanej wyżej sprawie, w trybie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego.  

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 220-221 z dnia 21 września 2018 roku omówiono wyrok tutejszego sądu z dnia 6 czerwca 2018 roku w sprawie I SA/Bk 225/18 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Więcej informacji o orzeczeniu w komunikacie poniżej.

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Monitor Podatkowy” nr 9 z września 2018 roku omówiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 czerwca 2018 r. w sprawie I SA/Bk 225/18 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, a konkretnie sposobu ustalenia kosztów uzyskania przychodów oraz dokumentowania transakcji nabycia i sprzedaży kryptowalut.
Skład orzekający w przedmiotowej sprawie stanął na stanowisku, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości rozpoznania danego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodu, od możliwości jego udokumentowania zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
 

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 4 z sierpnia 2018 roku zaprezentowano wyrok tutejszego sądu z dnia 4 lipca 2017 roku w sprawie I SA/Bk 409/17 w przedmiocie podatku akcyzowego, opłaty paliwowej i podatku od towarów i usług, w którym tutejszy Sąd uznał, że obowiązek zapłaty podatku akcyzowego w przypadku towaru, który nie był przeznaczony do napędu silników spalinowych, a został w tym celu oferowany do sprzedaży lub wykorzystany, powstaje z chwilą jego oferowania lub wykorzystania. 

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 190 z dnia 17 sierpnia 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 19 lipca 2018 roku w sprawie II SA/Bk 254/18 dotyczący nakazania wykonania określonych czynności budowlanych. Sąd uchylił decyzje organów administracyjnych obydwu instancji uznając, że nie istnieje przepis prawa, który nakazywałby organom nadzoru budowlanego działanie wyłącznie z urzędu na podstawie przepisów Rozdziału 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Utrwalona praktyka nie może przysłaniać organom zasad ogólnych inicjowania postępowania administracyjnego oraz indywidualnego rozważenia okoliczności konkretnej sprawy.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 178 z dnia 2 sierpnia 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 13 czerwca 2018 roku w sprawie I SA/Bk 248/18 dotyczący udzielenia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Sąd uwzględnił skargę i uchylił orzeczenie SKO uznając, że Miasto, udzielając zezwolenia na obrót napojami alkoholowymi, musi wyczerpująco uzasadnić swoją decyzję uznaniową.

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 3 z czerwca 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 16 listopada 2016 roku w sprawie I SA/Bk 359/16 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, w którym tutejszy Sąd stanął na stanowisku, że odliczeniu od dochodu podlegają składki na ubezpieczenie zdrowotne faktycznie zapłacone przez podatnika w roku podatkowych lub pobrane w roku podatkowym przez płatnika. 

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 124 z dnia 30-31 maja 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 18 kwietnia 2018 roku w sprawie I SA/Bk 70/18 dotyczący podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2014 roku. Sąd uznał, że w sytuacji niedoborów zawinionych przez podatnika nie przysługuje mu prawo do odliczenia VAT. W przypadku skorzystania z tego prawa, podatnik zobowiązany jest skorygować podatek naliczony. 

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 117 z dnia 22 maja 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 10 kwietnia 2018 roku w sprawie II SA/Bk 29/18 dotyczący postępowania dyscyplinarnego w stosunku do funkcjonariusza Policji. Sąd zaakceptował uznanie niedopełnienia obowiązków służbowych w sytuacji gdy funkcjonariusz nie wydał polecenia zatrzymania i doprowadzenia do komendy Policji osoby podejrzanej o stosowanie przemocy domowej i doszło do usiłowania zabójstwa.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 114 z dnia 18 maja 2018 roku omówiono wyrok tutejszego sądu z dnia 27 marca 2018 roku w sprawie II SA/Bk 36/18 dotyczący postępowania w przedmiocie wyrejestrowania motocykla skradzionego podczas użytkowania przez leasingobiorcę w sytuacji nieustalenia sprawcy kradzieży.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 101 z dnia 2-3 maja 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 438/17  z dnia 6 marca 2018 roku dotyczący uprawnień organów nadzoru budowlanego do kontroli, pod kątem prawidłowości wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia budowlanego ani zgłoszenia.

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 2 z kwietnia 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 23 lutego 2017 roku w sprawie II SAB/Bk 1/17 w przedmiocie załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej, w którym tutejszy Sąd stanął na stanowisku, że tylko podmioty wskazane w art. 50 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych mogą się zapoznać bez zgody ubezpieczonego i płatnika składek z informacjami dotyczącymi konta ubezpieczeniowego indywidualnego podmiotu, będącymi w posiadaniu ZUS. Przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wprowadzają bowiem odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznych, o czym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej.  

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 96 z dnia 25 kwietnia 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 823/17  z dnia 14 marca 2018 roku w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Porusza on kwestie cech informacji prostej oraz informacji przetworzonej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.).

________________________________________________________________________________________________________________

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 81 z dnia 25 kwietnia 2018 roku omówiono wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 103/18 z dnia 10 kwietnia 2018 r., poruszający problematykę zwrotu nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych z powodu niepowiadomienia organu o uzyskaniu dochodu.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 61 z dnia 14 marca 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 611/17 dotyczący zasad odwoływania dyrektora szkoły w trybie natychmiastowym. Sąd stanął na stanowisku, że przypadkami "szczególnie uzasadnionymi" umożliwiającymi odwołanie dyrektora szkoły w tym trybie są takie sytuacje,  w których nie jest możliwe dalsze pełnienie przez nauczyciela funkcji kierowniczej i musi być natychmiast odwołany ze względu na zagrożenie interesu publicznego. Nie mieści się w tym konflikt z pracownikami szkoły i rodzicami uczniów, złożenie arkusza organizacyjnego z licznymi wadami ani negatywna ocena pracy dyrektora.
Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 60 z dnia 13 marca 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu w sprawie II SAB/Bk 170/17 dotyczącej udzielenia informacji publicznej, w którym omówiono istotę informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.).
Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 1 z lutego 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 3 sierpnia 2017 roku w sprawie II SA/Bk 255/17, w którym tutejszy Sąd stwierdził, że wyłącznie sprawy dotyczące nawiązania, odmowy nawiązania, przekształcenia bądź rozwiązania stosunku zakładowego podlegają kognicji sądu administracyjnego (art. 175 ust. 3 i art. 207 ust. 1 i 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a.). Odmowa wyrażenia zgody na udzielenie zwolnienia z opłat za korzystanie z domu studenta podjęta przez Rektora nie podlega tej kognicji.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 43 z dnia 21 lutego 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 484/17 w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku. Sąd uznał, że wykonanie ganku (wiatrołapu), jako dobudówki do istniejącego budynku wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

________________________________________________________________________________________________________________

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr  37  z dnia 21 lutego 2018 roku został przedstawiony wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 912/17 z dnia 23 stycznia 2018 r., dotyczący zasad obliczania dochodu w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego. Sąd uchylając orzeczenia organów administracyjnych obydwu instancji stwierdził, że organ przyznający świadczenie nie może oprzeć swoich ustaleń wyłącznie na podstawie informacji z systemu informatycznego ZUS, jeśli różnią się one od kwoty składek na ubezpieczenie zdrowotne wskazanej w dokumentach przedłożonych przez stronę. Sprzeczny materiał dowodowy wymaga weryfikacji.

________________________________________________________________________________________________________________

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 28 z dnia 8 lutego 2018 roku oraz w dzienniku „Rzeczpospolita” nr 30 z dnia 6 lutego 2018 r. omówiono wyrok tutejszego sądu z dnia 11 października 2017 roku w sprawie II SA/Bk 414/17 dotyczący zasad postępowania organów administracyjnych w sprawach, w których strona działała bez udziału profesjonalnego pełnomocnika. Sąd podkreślił obowiązek klarownego i czytelnego formułowania pism kierowanych do stron postępowania oraz wyznaczania realnych do dotrzymania terminów przy zobowiązaniu do dokonania czynności nałożonych na strony.

________________________________________________________________________________________________________________

Metryczka
  • wytworzono:
    01-02-2019
    przez: Andrzej Melezini
  • opublikowano:
    01-02-2019 12:27
    przez: Adam Kuklik
  • zmodyfikowano:
    18-06-2020 10:04
    przez: Adam Kuklik
  • podmiot udostępniający:
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
    odwiedzin: 1947
×

Wyszukaj w serwisie

Dane jednostki

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY
W BIAŁYMSTOKU

ul. H.Sienkiewicza 84
15-950 Białystok

NIP: 966-08-59-348
REGON: 052222639

KONTO: 07101010490041412231000000

Rzecznik prasowy

tel.: 85 678 40 59
fax: 85 678 40 38
e-mail: rzecznikprasowy@bialystok.wsa.gov.pl

Informacja o sprawach

pn - pt: 7:30 – 15:30
tel: 85 678 40 39, 85 678 40 69,
e-mail: informacja@bialystok.wsa.gov.pl

Godziny urzędowania

Godziny urzędowania:
pn - pt: 7:30 – 15:30

Biuro podawcze:
pn - pt: 8:00 – 15:00

Kasa sądu:
pn - pt: 9:00 – 13:30