Przejdź do treści strony Przejdź do menu Przejdź wyszukiwarki Przejdź do mapy biuletynu
Kontrast:
Rozmiar czcionki:
Odstępy:
Reset:
Lektor:

Publikacje prasowe i naukowe

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 44 z 22 lutego 2024 roku opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 21 stycznia 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 465/23 ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 października 2023 roku, nr 0111-KDWB.4010.2.2023.2.HK w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd uznał, że: „Wynikające z art. 18eb ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2587) koszty poniesione w celu zwiększenia przychodów obejmują, w zakresie wydatków pracowniczych, wyłącznie wydatki poniesione na zakup biletów lotniczych pracownikom oraz wydatki na zakwaterowanie i wyżywienie pracowników (art. 18eb ust. 7 pkt 1 lit. b i c). Pozostały zakres tego przepisu nie odnosi się do wydatków pracowniczych”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W dzienniku "Kurier Poranny" nr 37 z 21 lutego 2024 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 27 sierpnia 2020 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 231/20 ze skargi na uchwałę Rady Miasta B. ze stycznia 2020 roku w sprawie nie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, w którym Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały i zasądził od Rady Miasta B. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w sprawie.

Sąd wywiódł, że: „Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest zatem uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. Pamiętać trzeba, że celem przedmiotowej regulacji, nie jest bezwzględna ochrona stosunku pracy, bezwarunkowe, absolutne zabezpieczenie radnego przed utratą pracy, gdyż stawiałoby to radnego ponad prawami innych pracowników będących w tożsamej sytuacji i pozbawiało pracodawcę możliwości rozwiązania stosunku pracy z radnym. Jej celem jest natomiast zagwarantowanie radnemu swobodnego sprawowania mandatu”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 35 z 19 lutego 2024 powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 5 maja 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 154/21 ze skargi na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z stycznia 2021 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów z tytułu dzierżawy znaku towarowego, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną interpretację oraz zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd stwierdził, że: „Odczytując we wzajemnym powiązaniu przepisy art. 10 ust. 1 pkt 6 i art. 16a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1426, z późn. zm.) nie ma wątpliwości, że ustawodawca uznaje za źródło przychodu zarówno dzierżawę (czy umowę o podobnym charakterze), która ma za przedmiot rzeczy, jak też prawa majątkowe”.

Wyrok jest prawomocny od 24 czerwca 2021 roku.


W miesięczniku „Państwo i Prawo” nr 1 z stycznia 2024 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 8 czerwca 2021 roku wydany w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 343/21 oddalający skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Podlaskiego z dnia 22 lutego 2021 roku, o numerze XXVII/332/2021 w przedmiocie dokonania podziału Województwa Podlaskiego na obwody łowieckie oraz zaliczenia obwodów łowieckich do kategorii, o których mowa w art. 26a ust. 1 ustawy Prawo łowieckie.

Sąd uznał, że: „(…) przepis art. 27 ust. 12 ustawy z 1995 r. Prawo łowieckie (t.j. Dz.U. 2020, poz. 1683, dalej: u.p.ł.) nie jest, co do zasady, instrumentem służącym ochronie bezpieczeństwa ludzi, temu bowiem służą inne rozwiązania ustawowe - tj. wyłączenia ustawowe przewidziane w art. 26 pkt 2-4 oraz zakaz strzelania do zwierzyny w odległości mniejszej niż 500 m od miejsca zebrań publicznych w czasie ich trwania lub w odległości mniejszej niż 150 m od zabudowań mieszkalnych. Z treści art. 27 ust. 12 u.p.ł. wprost wynika, że przy rozpatrywaniu uwag dotyczących wyłączenia nieruchomości z obwodu łowieckiego uwzględnia się szczególne właściwości nieruchomości lub prowadzonej na niej działalności, które istotnie utrudnią prowadzenie na niej gospodarki łowieckiej, albo - w przypadku objęcia nieruchomości obwodem łowieckim - spowodują konieczność zaprzestania lub istotnego ograniczenia prowadzenia na niej dotychczasowej działalności”.

Wyrok jest prawomocny od 17 sierpnia 2021 roku.


W dziennikach "Kurier Poranny" i „Gazeta Współczesna” nr 23 z 1 lutego 2024 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 1 grudnia 2020 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 726/20 ze skargi Burmistrza Wasilkowa na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podlaskiego z sierpnia 2020 roku w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia w sprawie odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego, w którym Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podlaskiego.

Sąd stwierdził, że „Zachowanie dyrektora szkoły polegające na świadomym doprowadzeniu do zaniechania terminowych wypłat wynagrodzeń pracowników szkoły należy traktować jako naruszenie praw pracowniczych, mieszczących się w pojęciu »przypadku szczególnie uzasadnionego  o jakim stanowi art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 910 z późn. zm.)”.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 października 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt III OSK 4245/21 uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę od zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.

Wyrok jest prawomocny.


W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 1 z stycznia 2024 roku, w dziale „Orzecznictwo sądów administracyjnych”, został opublikowany artykuł asystenta sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Mateusza Kownackiego.

Tekst jest związany z tematyką podatku od nieruchomości. Autor pochyla się nad problemem opodatkowania nieruchomości dewelopera związanych z działalnością gospodarczą i opisuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 7 września 2023 roku w sprawie o sygnaturze I SA/Wr 923/22.

W dalszej kolejności porusza kwestię ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym i przytacza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 października 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gl 173/23.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 20 z 29 stycznia 2024 opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 15 grudnia 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 402/23 ze skargi na decyzję Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku z dnia 22 sierpnia 2023 roku, nr 318000-COP.4103.44.2023 w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2018 roku do stycznia 2019 roku i od marca 2019 roku do lipca 2019 roku, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd wywiódł, że „Zastosowanie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. a i c u.p.t.u. (ustawa z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług, t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1570 ze zm. dalej: „u.p.t.u.”) nie jest uzależnione od celowego i w pełni świadomego działania podatnika. Gdyby przyjąć celowe działanie spółki albo wiedzę o takim działaniu jej kontrahenta, zastosowanie znalazłby przepis art. 112c u.p.t.u. Organy są zobowiązane do ustalania sankcji wynikającej z art. 112b u.p.t.u. w sytuacjach, gdy stwierdzą m.in. wykazanie w złożonej deklaracji podatkowej kwoty zobowiązania podatkowego niższej od należnej czy kwoty różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe wyższej od kwoty należnej”.

Wyrok jest nieprawomocny.


 

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 15 z 22 stycznia 2024 opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 10 stycznia 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Bk 88/23 ze skargi na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Bielsku Podlaskim w przedmiocie informacji publicznej, w którym Sąd:

1. zobowiązał Prokuratora Rejonowego w Bielsku Podlaskim do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, wniosku skarżącego z dnia 21 czerwca 2023 roku;
2. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności;
3. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa; 4. zasądził od Prokuratora Rejonowego w Bielsku Podlaskim na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd uznał, że: „(…) jeżeli we wniosku o udostępnienie informacji publicznej zostaną wskazane konkretne informacje publiczne, zawarte w określonych dokumentach
urzędowych znajdujących się w aktach zakończonego postępowania karnego, wówczas informacje takie winny być udostępnione przez podmiot zobowiązany (vide: wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2662/12; wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 865/21)”.

Wyrok jest nieprawomocny.


Na stronie internetowej dziennika "Kurier Poranny" w dniu 18 stycznia 2024 roku opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 18 stycznia 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 664/23 ze skargi na czynność Komendanta Placówki Straży Granicznej w Białowieży z 16 maja 2023 roku, w przedmiocie zawrócenia cudzoziemca do linii granicy państwowej, w którym Sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. Wyrok jest nieprawomocny.

Z artykułem można zapoznać się kopiując poniższy link:
https://poranny.pl/wsa-w-bialymstoku-zawrocenie-przez-sg-do-granicy-nielegalnego-migranta-czynnoscia-bezskuteczna/ar/c1-18246327


W dziennikach "Kurier Poranny" i „Gazeta Współczesna” nr 12 z 17 stycznia 2024 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 26 października 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 551/23 ze skargi na uchwałę Rady Miasta Białystok z dnia 22 lutego 2021 roku nr XXXVI/525/21 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w B. w rejonie ulic [...] i [...] – etap I, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że: „(…) naruszenie art. 17 pkt 1 i 9 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej: u.p.z.p.) nie może stanowić samodzielnej podstawy do stwierdzenia nieważności planu miejscowego, gdyż za istotne naruszenia mogą być uznane te, które

prowadzą w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne mogłyby być odmienne od tych, które zostałby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania planu. Oznacza to, że podnosząc zarzut naruszenia art. 17 pkt 1 i 9 u.p.z.p., skarżący powinien wykazać również niezgodność z prawem treści kwestionowanego planu”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 7 z 10 stycznia 2024 roku i dzienniku "Kurier Poranny" nr 8 z 11 stycznia 2024 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 10 października 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 329/23 ze skargi na Miasta Białystok na rozstrzygnięcie nadzorcze - uchwałę z dnia 21 czerwca 2023 roku o numerze 12/108/2023 Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Białymstoku w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie zasad udzielania dotacji celowej na zakup roweru elektrycznego w roku 2023 w ramach zadania "EKOROWER - ALTERNATYWA DLA SAMOCHODU", w którym Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze – uchwałę oraz zasądził od Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Białymstoku na rzecz Miasta Białystok zwrot kosztów postępowania sądowego.   

Sąd zauważył, że: „Uchwała rady gminy, w swojej istocie, odnosi się i jest skierowana do ogółu mieszkańców gminy. Sąd nie podziela (…) stanowiska organu nadzoru, jakoby uchwała i wynikające z niej dofinansowanie nie mogło przynieść realnych efektów. (…) Celem zadania, na co słusznie zwraca uwagę strona skarżąca, jest poprawa stanu środowiska naturalnego na terenie Miasta Białystok, w szczególności poprawy jakości powietrza atmosferycznego poprzez ograniczenie emisji szkodliwych pyłów i gazów (w tym CO2), emitowanych przez pojazdy samochodowe”.

Wyrok jest prawomocny od 30 listopada 2023 roku.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 7 z 10 stycznia 2024 roku powołano się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku dotyczące opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zawrócenia do linii granicy państwowej, w tzw. „sprawach push-backowych” o sygnaturach akt: II SA/Bk 558/22II SA/Bk 492/22II SA/Bk 493/22 i II SA/Bk 494/22.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargi kasacyjne od wyroków w powyższych sprawach (Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 558/22, a w pozostałych Prokuratora Regionalnego w Białymstoku) w sprawach o sygnaturach: II OSK 165/23II OSK 2749/22II OSK 2750/22 i II OSK 2751/22 oddalił je. Sąd II instancji stwierdził, że Rzecznik Praw Obywatelskich może brać udział w sprawach dotyczących opuszczenia terytorium kraju lub zawrócenia cudzoziemców do linii granicy państwowej. Rozpatrując skargę kasacyjną w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 558/22 (II OSK 165/23) NSA uznał, że komunikacja z cudzoziemcem na granicy za pomocą translatora jest możliwa, lecz aby sprawdzić czy była skuteczna należy ją w jakikolwiek sposób udokumentować.   

Wyroki są prawomocne.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 5 z 8 stycznia 2024 roku opisano poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:

  • z 29 listopada 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 377/23 oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 4 sierpnia 2023 r. nr 2001-IOD.4100.1.2023 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 rok.

Sąd stwierdził, że: „Skoro wartość udzielonych sobie wzajemnie poręczeń nie jest równoważna (identyczna co do wartości) to znaczy, że jeden z podmiotów nie spełnił świadczenia ekwiwalentnego w stosunku do drugiego podmiotu. Powstała w ten sposób różnica w wysokości kwot przy zestawieniu wzajemnych poręczeń będzie stanowiła przychód, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. (ustawa z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych Dz. U. z 2016 r. poz. 1888 ze zm.).

Wyrok jest nieprawomocny.

  • z 16 listopada 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 337/23 oddalający skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 lipca 2023 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.275.2023.1.AN w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

Sąd wywiódł, że: „Spółka komandytowa jako podatnik CIT (ustawa z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych Dz.U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm.) winna co do zasady kontynuować przyjętą wcześniej metodę i stawki amortyzacji, o ile dany środek trwały nie został w całości zamortyzowany, a także uwzględnić wcześniejsze odpisy amortyzacyjne dokonane przez jej wspólników”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 3 z 4 stycznia 2024 roku opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 6 grudnia 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 363/23 ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 17 lipca 2023 roku, o numerze 2001-IOV.4273.1.2023 w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc wrzesień 2018 roku, w którym Sąd: uchylił zaskarżone postanowienie oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd uznał, że: „Postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu VAT (ang. value-added tax – podatek od towarów i usług) powinno być odpowiednio uzasadnione i znajdować oparcie w okolicznościach danego postępowania, tj. wskazywać na realną potrzebę dalszej weryfikacji zwrotu. Nie może być więc uznane za prawidłowe postanowienie, w którym nie wyjaśniono w sposób wystarczający rzeczywistej konieczności takiej weryfikacji. Skoro Naczelnik US (Urzędu Skarbowego) uznał, że zwrot VAT należy nadal weryfikować, to organ wyższej instancji w postaci DIAS (Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) powinien te twierdzenia skonfrontować z aktami sprawy, a więc w tym przypadku dokumentami postępowania podatkowego. Przy czym nie wystarczy wskazać jedynie jakie okoliczności mają być jeszcze przez organ badane, ale potrzeba dalszej weryfikacji prawidłowości zwrotu powinna wynikać z akt sprawy i dotychczas przeprowadzonych dowodów. Jedynie w oparciu o akta postępowania można bowiem skontrolować, czy przeprowadzenie kolejnych dowodów jest niezbędne do wyjaśnienia sprawy, czy nadal istnieją przynajmniej uzasadnione podejrzenia lub wątpliwości co do rozliczeń podatnika, które wymagają dalszego sprawdzenia”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 12 z grudnia 2023 roku, w dziale „Orzecznictwo sądów administracyjnych”, został opublikowany artykuł asystenta sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Mateusza Kownackiego.

Tekst związany jest z tematem opodatkowania zabytków związanych z działalnością gospodarczą. Autor opisuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 września 2023 roku o sygnaturze I SA/Po 513/23, w którym Sąd stwierdził, że: „Okoliczność, że określony obiekt posiada status zabytku, nie świadczy o braku występowania faktycznego lub potencjalnego związku tego obiektu z działalnością gospodarczą podatnika.”.


W dwumiesięczniku „Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych” nr 6 z grudnia 2023 roku opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 16 września 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 174/22 oddalający skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z marca 2022 roku w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług.

Zdaniem składu orzekającego: „W ocenie sądu budowa dróg publicznych stanowi zespół działań o charakterze władczym. W orzecznictwie podkreśla się zasadnie, że budowa drogi gminnej odbywa się w ramach władztwa publicznego gminy, na podstawie przepisów prawa, tj. ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 roku, poz. 1372 ze zm., dalej: u.s.g.), o drogach publicznych i przepisów normujących finansowanie drogi ze środków publicznych i realizacja tych zadań statutowych nie jest działalnością prowadzoną »na podstawie umowy cywilnoprawnej«. Gmina działając w sprawach dróg gminnych (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.g.) w zakresie budowy dróg gminnych, działa w sposób władczy – w charakterze organu władzy publicznej, nie zaś jako podatnik podatku od towarów i usług”.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną strony skarżącej od powyższego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wyrokiem z 23 marca 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I FSK 1981/22 oddalił skargę kasacyjną oraz zasądził od strony skarżącej na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrok jest prawomocny.


W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 6 z okresu listopad-grudzień 2023 roku powołano się na poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:

  • 23 września 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 416/21 ze skargi na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie  w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu, w którym Sąd: uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni w O. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z stycznia 2021 roku oraz zasądził od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "P." w O. zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd stwierdził, że: „W tej sytuacji sam związek osobowy między postępowaniami z lat 2000-2009 z udziałem W. K. a obecnie prowadzonym postępowaniem nie wyklucza istnienia interesu społecznego Stowarzyszenia z uwagi na bezskuteczność wcześniejszej aktywności przedstawiciela Stowarzyszenia. Sąd ma w polu widzenia podnoszony przez organ odwoławczy konflikt między W. K. a działalnością MEW K. Jednak aby przesądzić kwestię interesu społecznego Stowarzyszenia w sprawie niniejszej organy powinny przeanalizować również jego aktualną (od dnia powstania) aktywność (szeroko opisywaną przez tę organizację) i ocenić, czy jest ona motywowana wyłącznie interesami partykularnymi W. K. jako jej przedstawiciela (jako kontynuacją jego wcześniejszej aktywności), czy też takiej wyłącznie cechy przypisać obecnej działalności organizacji nie sposób. Innymi słowy, niezbędna jest wszechstronna analiza, w tym aktualnej działalności Stowarzyszenia w kontekście istnienia interesu społecznego. Tym bardziej, że Stowarzyszenie wskazuje co najmniej na kilka swoich działań, które przyniosły - w jego ocenie - efekty w postaci wyeliminowania nieprawidłowości działania elektrowni (które organy Wód Polskich miały uznać za istotne), a także argumentuje o skutecznych inicjatywach wobec innych elektrowni”.

Wyrok jest prawomocny od 27 listopada 2021 roku.

  • 17 października 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 416/18 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za lata 2012-2017 oraz stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za wymienione lata, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd zauważył, że: „Ustalając dla celów podatku od nieruchomości, powierzchnię użytkową kondygnacji mierzoną po wewnętrznej długości ścian, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, organ powinien mieć na względzie wysokość w świetle poszczególnych części tejże kondygnacji a nie wysokość w świetle całego pomieszczenia”.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną spółki skarżącej od powyższego orzeczenia WSA w Białymstoku, prawomocnym wyrokiem z 24 maja 2022 roku w sprawie o sygn. akt III FSK 590/21 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku na rzecz spółki skarżącej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

  • 19 października 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 345/22 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z kwietnia 2018 roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za lata 2012-2017 oraz stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za wymienione lata, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta B. oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej kwotę zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd uznał, że: „Przy określeniu wysokości kondygnacji w świetle należy zatem uwzględnić odległość mierzoną od podłoża do najniższego trwałego elementu konstrukcyjnego stopu. Taki sposób określenia tego wyrażenia został sformułowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak choćby w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 707/19. Posłużenie się przez ustawodawcę w ramach art. 4 ust. 2 u.p.o.l. (ustawa z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm., dalej jako: u.p.o.l.) wyrażeniem części kondygnacji w świetle, a zatem obok sformułowania, w ramach którego zastosowanie ma pojęcie kondygnacji z uwagi na art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. nie daje możliwości ustalenia innego sposobu rozumienia tego wyrażenia.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że nie można podzielić stanowiska organów, które przy wykładni art. 4 ust. 2 u.p.o.l. uwzględniły taki sposób rozumienia pojęcia kondygnacji o wysokości w świetle, gdzie należy brać pod uwagę odległość od podłoża do najwyższego punktu pomieszczenia, co powoduje de facto podział na części podstawy opodatkowania pod belkami konstrukcyjnymi i pomiędzy nimi.

Wyrok jest prawomocny od 8 grudnia 2022 roku.

  • 27 października 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 558/22 ze skargi Rzecznika Praw Obywatelskich na postanowienie Komendanta Placówki Straży Granicznej w B. w przedmiocie opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w której Sąd uchylił zaskarżone postanowienie.

 

Sąd wywiódł, że: „[…]Organ błędnie przyjął, iż małoletni O. A. jest dzieckiem A. S., który wobec tego jest uprawniony do jego reprezentowania (tak wynika z postanowienia) i w związku z tym wydał w stosunku do nich obydwu jedno postanowienie. Działanie takie narusza przede wszystkim art. 4 Protokołu Nr 4 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. oraz sporządzonego w Strasburgu dnia 16 września 1963 r. (Dz. U. z 1995 r., Nr 36, poz. 1752 ze zm.), zgodnie z którym zbiorowe wydalanie cudzoziemców jest zabronione”. Ponadto, sąd zauważył, że: „Skoro bowiem Organ nie poinformował cudzoziemców o możliwości ubiegania się o udzielnie ochrony międzynarodowej i ich w tym przedmiocie nie wysłuchał, to mogło być zarówno tak, że cudzoziemcy ci chcieli objęcia ich tą ochroną (jak twierdzi Rzecznik) albo jej nie chcieli (jak twierdzi Organ)”. 

Wyrok jest nieprawomocny.


W kwartalniku „Orzecznictwo w sprawach samorządowych” nr 4 z okresu październik-grudzień 2023 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 10 lutego 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 834/21 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z września 2021 roku w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd wywiódł, że: „Jakkolwiek więc samo już stwierdzenie traktowania zwierzęcia w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. (ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt t.j. Dz.U. 2020, poz. 638) jest wystarczające do wydania przez organ decyzji, na podstawie której następuje odebranie zwierzęcia, to jednak dla wydania decyzji następczej (w warunkach, o których mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z.) konieczne jest dodatkowo ustalenie, że w sprawie zachodzi przypadek niecierpiący zwłoki, a dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu”.

Wyrok jest nieprawomocny.