Przejdź do treści strony Przejdź do menu Przejdź wyszukiwarki Przejdź do mapy biuletynu WCAG
Kontrast:
Rozmiar czcionki:
Odstępy:
Reset:
Lektor:

Publikacje prasowe i naukowe

W kwartalniku „Orzecznictwo w sprawach samorządowych” nr 4 z okresu październik-grudzień 2022 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 24 kwietnia 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 127/19 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z grudnia 2018 roku w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy, w którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Burmistrza Zabłudowa z listopada 2018 roku.

Sąd uznał, że: „Kwestia badania charakteru zjazdu z drogi publicznej na drogę wewnętrzną (indywidualny czy publiczny), za pośrednictwem której teren inwestycji jest skomunikowany z drogą publiczną, wykracza poza zakres postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który nie przylega do drogi publicznej”.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 127/19 jest prawomocny od dnia 18 czerwca 2019 roku.


W dziennikach: „Kurier Poranny” oraz „Gazeta Współczesna” nr 16 z 24 stycznia 2023 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 12 października 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 698/21 oddalający skargę na zarządzenie zastępcze Wojewody Podlaskiego z lipca 2021 roku w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego.

Sąd uznał, że: „Wojewoda stwierdzając w zaskarżonym zarządzeniu zastępczym wygaśnięcie mandatu radnego Rady Miejskiej w Augustowie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisów art. 98a ust. 2 w związku z art. 24f ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 1319, dalej jako: u.s.g.) w związku z art. 383 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy.

W przepisie art. 24f ust. 1u.s.g. ustawodawca wprowadził generalny zakaz używania przez radnego mienia komunalnego gminy w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, bez względu na jej przedmiot, rodzaj majątku komunalnego i tytuł prawny. Mienie pozostające w zarządzie, czy użytkowaniu spółki, w której gmina ma 100 procent udziałów jest mieniem komunalnym. Bez znaczenia pozostaje okoliczność zawierania umów w trybie przetargowym, co nie ma wpływu na spełnienie przesłanek z art. 24f ust. 1 u.s.g.

Zakaz ten ma na celu z jednej strony ochronę mienia publicznego przed jego wykorzystaniem przez osoby sprawujące mandat, a z drugiej strony, praw innych członków tworzących wspólnotę gminy, którzy nie mają tak ułatwionego dostępu do korzystania z tego mienia”.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 stycznia 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt III OSK 7737/21 oddalił skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Wyrok jest prawomocny.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 18 z 23 stycznia 2023 roku opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 28 grudnia 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 458/22 ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z września 2022 roku w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług do zapłaty za miesiąc marzec 2020 roku oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za marzec 2021 roku, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika Podlaskiego Urzędu Skarbowego w Białymstoku z maja 2022 roku, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.  

Sąd stwierdził, że: „Obowiązek zapłaty podatku w trybie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm., dalej jako: „u.p.t.u.”), wynika wyłącznie z faktu wystawienia „pustej faktury”. Jest to przepis o charakterze prewencyjnym, albowiem ma on przeciwdziałać wprowadzaniu do obiegu nierzetelnych faktur, z których nieuczciwi przedsiębiorcy mogliby wywodzić prawo do odliczenia podatku naliczonego. Dotyczy on zatem sytuacji, w których kwota podatku wynika jedynie z samego faktu wystawienia faktury, a więc gdy dana czynność nie zaistniała w rzeczywistości, nie jest objęta opodatkowaniem bądź podlega zwolnieniu z opodatkowania. Skoro w okolicznościach niniejszej sprawy faktura odnosi się do rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, które podlegają opodatkowaniu, to samo jej wystawienie – jak się później okazuje – przedwczesne, a tym samym niezgodne z przepisami z art. 106i ust. 7 pkt 1 u.p.t.u. nie może rodzić obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 tej ustawy.

Wyrok jest nieprawomocny.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 10 z 16 stycznia 2023 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 30 września 2020 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 556/20 ze skargi  na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z maja 2020 roku w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów Ordynacji podatkowej, w którym Sąd: uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z marca 2020 roku wydane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M. Spółka z o.o. w B. kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zdaniem składu orzekającego: „Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej błędnie uznał, że przepisy rozdziału 11a Działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm., dalej: o.p.), regulujące obowiązki w zakresie informacji o schematach podatkowych, nie stanowią przepisów prawa podatkowego podlegających urzędowej wykładni w drodze interpretacji indywidualnej, czym naruszył art. 14b § 1 o.p., a w efekcie niezasadnie, bo z naruszeniem art. 165a § 1 o.p., odmówił wszczęcia postępowania”.

Wyrokiem z 11 stycznia 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II FSK 1236/22 oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i utrzymał w mocy powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. 


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 7 z 10 stycznia 2023 roku opisano postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 6 grudnia 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 713/22 ze skargi na uchwałę Rady Miasta Bielsk Podlaski z czerwca 2022 roku w przedmiocie nieudzielenia wotum zaufania Burmistrzowi Miasta Bielsk Podlaski, w którym Sąd odrzucił skargę. 

Sąd stwierdził, że: „Z naruszeniem interesu prawnego mamy do czynienia wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostanie odebrane lub ograniczone jakiekolwiek uprawnienie skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony obowiązek dotychczasowy. Związek między własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi istnieć obecnie, a nie w przyszłości oraz powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków”.

Postanowienie jest nieprawomocne.


W dzienniku „Gazeta Współczesna” nr 5 z 9 stycznia 2023 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 28 października 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 739/21 ze sprzeciwu od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z sierpnia 2021 roku w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie wydania środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oraz poprzedzającego jej wydanie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z kwietnia 2021 roku i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, w którym Sąd oddalił sprzeciw.

Sąd uznał, że: „Podejmując takie rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym Kolegium prawidłowo, zdaniem sądu, uznało konieczność podjęcia przez organ pierwszej instancji oraz RDOŚ w Białymstoku wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji czynności umożliwiających pełna i merytoryczną ocenę złożonego przez Inwestorów raportu. Kolegium zasadnie zwróciło uwagę, że wydana przez RDOŚ w Białymstoku odmowa uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia formułuje w tym przedmiocie jedynie ogólnikowe motywy podjętego rozstrzygnięcia, opierające się na wątpliwościach organu co do wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz krytyce metodologii badań, na których oparto raport. Postanowienie to nie zawiera uzasadnienia merytorycznego, a opiera się w głównej mierze na informacjach o charakterze ogólnym i teoretycznym, bez powołania się na jakiekolwiek opracowanie naukowe.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 739/21 jest prawomocny od dnia 15 stycznia 2022 roku.