Dla słabowidzących

Publikacje prasowe i naukowe

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 194 z dnia 21 sierpnia 2019 roku omówiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 czerwca 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 244/19 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego  w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w którym tutejszy Sąd oddalił skargę.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w cytowanej wyżej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest decyzja umarzająca postępowania odwoławcze, zainicjowane odwołaniem od decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie oraz uruchomieniu zakładu produkcji pelletu drzewnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Decyzja ta została wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., wedle którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze.

Zgodnie z art. art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie służy stronie, a więc podmiotowi, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło postępowanie, w którym organ I instancji wydał decyzję, albo temu kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 k.p.a.). Wyznacznikiem istnienia legitymacji procesowej jest zatem interes prawny lub obowiązek, które to pojęcia nie zostały zdefiniowane przez ustawodawcę.

Postępowanie administracyjne dotyczy więc interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Treść art. 28 k.p.a. nie stanowi więc samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przysługującego danej osobie przymiotu strony postępowania, a ustalenie interesu lub obowiązku prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego.

Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, polegający na tym, że dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego przez niego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

W świetle powyższego, Sąd uznał, że skarżący nie wykazali wymaganego art. 28 k.p.a. interesu prawnego, a więc brak jest podstaw do przyjęcia, że są oni stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza żadnego z przepisów powołanych w skardze, a w szczególności art. 28 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Skarżący w przedmiotowej sprawie nie mają działki sąsiadującej bezpośrednio z inwestycją, a ta nie będzie miała negatywnego wpływu na ich nieruchomość. Nie mogą więc być stroną w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej. Powołując się na ewentualny spadek atrakcyjności i dochodowości gospodarstwa agroturystycznego, skarżący mają jedynie interes faktyczny.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 124 z dnia 29 maja 2019 roku omówiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 maja 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 113/19 ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, w którym tutejszy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Sąd stanął na stanowisku, że bezspornym w sprawie jest, iż skarżący na podstawie zawartej umowy o pracę w 2010 roku, wykonywał obowiązki obejmujące tworzenie utworów w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1191) – pracę o charakterze twórczym, oraz to, że miało miejsce przekazywanie praw do tych utworów na rzecz pracodawcy.

Materialnoprawnym przepisem mającym zastosowanie w niniejszej sprawie jest art. 22 ust. 9 pkt 3 u.p.d.o.f., zgodnie z którym koszty uzyskania niektórych przychodów określa się z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami - w wysokości 50 % uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.

W ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, zgodnie z którym dla zastosowania normy kosztów uzyskania przychodów określonej w ww. przepisie konieczne jest rozróżnienie wynagrodzenia na część związaną z wykonywaniem obowiązków pracowniczych i część określającą honorarium, związaną z korzystaniem z praw autorskich za eksploatację dzieła w określony sposób i na określonym polu.

Istotą sporu pozostaje na tym etapie postępowania ocena, czy organ prawidłowo zastosował się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. I SA/Bk 731/17, tj. czy ustalił czy rejestr czasu pracy z podziałem na charakter pracy oraz składowanie utworów Skarżącego prowadzone były na bieżąco i były weryfikowane przez jego przełożonych w 2010 r., co miałoby wpływ na uznanie, iż Skarżącemu przysługiwały podwyższone koszty uzyskania przychodów z tytułu wykonywanej pracy twórczej (tych kwestii w głównej mierze dotyczą zarzuty skargi).

Skład orzekający w przedmiotowej sprawie stwierdził, że wprawdzie organ zastosował się do wskazań zawartych w ww. wyroku WSA w Białymstoku, uzupełniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, jednakże w następstwie błędnie dokonał jego oceny.

W wyroku z dnia 28 listopada 2017 r. organ został zobowiązany do ustalenia, czy rejestr czasu pracy był prowadzony przez Skarżącego w 2010 r. i podlegał kontroli pracodawcy, czy pracodawca posiadał przedkładane przez Skarżącego zestawienie zbiorcze prac wykonanych w 2010 roku w podziale na rodzaj pracy wykonany na podstawie zestawień za poszczególne miesiące 2010 roku.

 Organy stanęły jednak na stanowisku, że rejestr czasu pracy skarżącego nie został sporządzony w 2017 r., lecz został wtedy jedynie „odtworzony”, uformowany, na podstawie dotyczących go danych, na bieżąco gromadzonych i weryfikowanych przez przełożonych skarżącego w 2010 r.

 Sąd stwierdził, że błędne są również ustalenia organów dotyczące braku wkładu pracy skarżącego w powstanie poszczególnych utworów. W znajdującym się w aktach sprawy imiennym rejestrze utworów sporządzonym na podstawie elektronicznych repozytoriów kodu źródłowego oraz oprogramowania komputerowego znajduje się wykaz utworów skarżącego; z kolei rejestr czasu pracy w formie elektronicznej zawiera wskazania nazw powstałych programów komputerowych i numery funkcjonalności umożliwiające ustalenie konkretnej wersji powstałego oprogramowania komputerowego. Także z tego rejestru odczytać można, ile czasu w odniesieniu do całego roku skarżący poświęcił na prace nad utworami.

Sąd, mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie, stwierdził, że organy dopuściły się naruszenia art. 180, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p., błędnie oceniając zebrany materiał dowodowy, a także niemal pomijając dowód w postaci treści zeznań skarżącego z 2018 roku. Konsekwencją błędnych ustaleń faktycznych było naruszenie art. 22 ust. 2 pkt 1 i ust. 9 pkt 3 u.p.d.o.f. i stwierdzenie przez organ, że nie zachodzą podstawy do zastosowania wobec skarżącego podwyższonych kosztów uzyskania przychodów od części dochodu uzyskanego w 2010 r.

 W przedmiotowej sprawie powodem uchylenia decyzji organów obu instancji było naruszenie przepisów postępowania, w sytuacji, gdy w ocenie Sądu miało to istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Organy błędnie oceniły materiał dowodowy, przez co nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie. Dopiero konsekwencją tego postępowania było niezastosowanie w sposób odpowiedni przepisów prawa materialnego.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 116 z dnia 20 maja 2019 roku omówiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 lutego 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 744/18 ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej w Sokółce dotyczącej skargi na Burmistrza, w którym tutejszy Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U z 2019 r. poz. 506, dalej jako: u.s.g.). Po upływie wskazanego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Podkreślić należy, że realizując kompetencję wynikającą z art. 93 ust. 1 u.s.g., organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi. W opisywanej sprawie Wojewoda nie skorzystał z przysługującego mu ustawowego uprawnienia do stwierdzenia nieważności uchwały w ww. terminie, co spowodowało możliwość złożenia na nią skargi do sądu administracyjnego.

Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia zatem dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. To rozgraniczenie kategorii wad uchwał organów gminy ma znaczenie prawne, jednak ustawa o samorządzie gminnym nie określa rodzaju naruszenia prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie.

Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, orzecznictwo zalicza takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, czy też naruszenie procedury podjęcia uchwały.

W przedmiotowej sprawie Sąd podzielił stanowisko wyrażone przez Wojewodę w skardze uznając, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, albowiem w procedurze jej podjęcia brali udział radni, którzy w wyniku późniejszego stwierdzenia wygaśnięcia ich mandatu, nie byli radnymi.

Zgodnie z art. 384 § 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku Kodeks wyborczy (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 754) wygaśnięcie mandatu radnego następuje z dniem uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę, o której mowa w § 1. Zatem w ocenie Sądu wzięcie przez radnego udziału w głosowaniach nad uchwałami podejmowanymi po upływie terminu, o którym mowa w przywołanym przepisie, narusza ewidentnie procedurę podejmowania rozstrzygnięć przez organ kolegialny, a w konsekwencji skutkować może nieważnością uchwał podjętych z udziałem takiego radnego. W przedmiotowej sprawie, oddanie głosu przez byłego radnego miało wpływ na wynik głosowania nad zaskarżoną uchwałą.

W ocenie Sądu, udział w głosowaniu nad uchwałą przez byłego radnego, którego mandat wygasł w trybie nadzorczym miało istotny wpływ na wynik procedowanej przez Radę Miejską w Sokółce – uchwały.

________________________________________________________________________________________________________________


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 114 z dnia 17 maja 2019 roku omówione zostało postanowienie tutejszego Sądu z dnia 07 maja 2019 roku dotyczące wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 593/18 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

WSA w Białymstoku uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zgodnie z treścią art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że prawidłową drogą do złożenia skargi kasacyjnej jest dokonanie tego za pośrednictwem wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżony wyrok.

Stosownie zaś do treści art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. 

Przyjmuje się, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą Nie uzasadniają natomiast przywrócenia terminu takie przeszkody, które doprowadziły do uchybienia terminowi, np.: zaniedbanie pracownika odpowiedzialnego za sprawy napływającej korespondencji w zakładzie osoby prawnej czy niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw.

Sąd ocenił, że przedstawione przez pełnomocnika strony skarżącej we wniosku okoliczności mających uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej, nie pozwalają na jego uwzględnienie. Sąd zauważył, że pełnomocnik nie podaje żadnej okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminowi lecz sugeruje, że do takiego uchybienia w ogóle nie doszło i przedstawia argumenty na potwierdzenie tej tezy sprowadzające się do krytyki nadmiernego rygoryzmu i formalizmu przepisów procesowych. Zdaniem sądu, uznanie, że przyczyną uchybienia terminowi było omyłkowe zaadresowanie przesyłki, nie jest wystarczające do uznania braku winy. Niewłaściwe zaadresowanie przesyłki nie może zostać potraktowane jako zdarzenie losowe uzasadniające przywrócenie terminu.

Sąd stanął na stanowisku, że dla prawidłowego złożenia pisma, jeżeli strona nie składa tego pisma osobiście, ale za pośrednictwem operatora pocztowego, konieczne jest prawidłowe jego zaadresowanie. Oddzielanie adresata wskazanego w piśmie i adresata wskazanego na kopercie jest zabiegiem sztucznym i wypaczającym prawidłowe rozumienie art. 83 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku – Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Oczywistym jest, że oddanie pisma w placówce pocztowej odbywa się zawsze w kopercie i dla prawidłowości wniesienia takiego pisma konieczne jest prawidłowe jego zaadresowanie, czyli umieszczenie prawidłowego adresu na kopercie.

Sąd oceniając, że profesjonalny pełnomocnik, działający w imieniu strony skarżącej nie wskazał okoliczności, które uprawdopodobniałyby brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej postanowił, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówić przywrócenia tego terminu.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 101 z dnia 30 kwietnia - 01 maja 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 11 lutego 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 707/18 ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego.

WSA w Białymstoku oddalając skargę stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego ustalenia granic pomiędzy nieruchomościami a wydane w nim rozstrzygnięcie kończące (orzekające o ustaleniu kosztów postępowania rozgraniczeniowego i obciążeniu tymi kosztami w całości skarżącą), było już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 95/18 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Wójta Gminy.

Zdaniem Sądu, powyższy wyrok kasacyjny powoduje określone konsekwencje dla dalszego postępowania w konkretnej sprawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także Sąd, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Mając na względzie powyższe, a także analizę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie – Sąd uznał, że organy obu instancji w ponownie przeprowadzonym postępowaniu zastosowały się do przedstawionych powyżej zaleceń Sądu, co znalazło swój wyraz w podjętych rozstrzygnięciach.

Przede wszystkim organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny, że w konkretnej sprawie istnieje spór w ustaleniu granic nieruchomości skarżącej z nieruchomością stanowiącą własność Gminy, co wskazuje, że rozgraniczenie leżało w interesie obydwu stron postępowania. Jak wynika bowiem z akt sprawy postępowanie przed organem prowadzącym postępowanie rozgraniczeniowe zakończyło się wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazaniu z urzędu sprawy do rozpatrzenia sądowi powszechnemu (art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - Dz.U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) w związku z niedojściem do zawarcia ugody lub brakiem podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu (art. 34 ust. 1 powyższej ustawy). Przekazanie na podstawie art. 34 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego z urzędu sprawy o rozgraniczenie sądowi powszechnemu, jest potwierdzeniem wystąpienia sporu o przebieg granicy, którego w postępowaniu administracyjnym nie udało się rozstrzygnąć. A skoro tak, to zaistniała konieczność rozdziału kosztów postępowania pomiędzy właścicielami obu spornych nieruchomości, co też organy w niniejszej sprawie prawidłowo uczyniły, rozdzielając je w myśl art. 152 k.c., pomiędzy strony tego postępowania, tj. skarżącą oraz Gminę po połowie.

Sąd ocenił, że  wystąpienie sporu granicznego implikuje sposób rozliczenia kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i uzasadnia obciążenie tymi kosztami wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 91 z dnia 17 kwietnia 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 21 marca 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 808/18 ze skargi na decyzję Wojewody P. w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego. 

Sąd uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Burmistrza C. uznał, że decyzje organów administracji obydwu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302.

Skład orzekający, po zapoznaniu się z całokształtem postępowania organów administracji, doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja Wojewody P. oraz Burmistrza C. zostały podjęte z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) oraz art. 35 u stawy o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1382), poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że opuszczenie spornego lokalu nie było ani dobrowolne, ani trwałe.

Zdaniem Sądu, o opuszczeniu skutkującym wymeldowaniem może być mowa dopiero wtedy, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, że lokal, w którym był na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych. Posiadanie karty stałego pobytu w USA świadczy o trwałym opuszczeniu miejsca pobytu w Polsce.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 78 z dnia 02 kwietnia 2019 roku powołany został wyrok tutejszego Sądu z dnia 13 września 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 409/18 ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Sąd uchylając zaskarżone postanowienie uznał, że skuteczne złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania zostaje pozbawione skuteczności prawnej w wyniku wniesienia w terminie odwołania. Sąd stwierdził, że nawet przy założeniu, że oświadczenie o cofnięciu zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania było skuteczne, to na skutek wniesienia przez skarżącego w terminie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, oświadczenie to zostało pozbawione skuteczności.

Orzeczenie jest prawomocne od dnia 6 listopada 2018 roku.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 72 z dnia 26 marca 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 14 lutego 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 715/18 ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie nakazania demontażu urządzeń.
Sąd oddalając skargę uznał, że organy administracji obydwu instancji, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności pomiary dokonane podczas oględzin właściwie ustaliły, że rozbudowa placu zabaw została wykonana z naruszeniem § 40 ust. 3 oraz § 19 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku  w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), tj. przepisami określającymi odległości sytuowania placów zabaw od pomieszczeń przewidzianych na pobyt ludzi oraz od wjazdów do zamkniętego garażu. Wskazane uchybienia przepisom techniczno-budowlanym miały charakter istotnych w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 243, poz. 1332 ze zm.), a zatem w sprawie należało zastosować regulację art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 i nakazać Wspólnocie mieszkaniowej rozbiórkę 3 urządzeń na placu zabaw, który jako obiekt małej architektury nie wymaga ani uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia właściwemu organowi architektonicznemu. Jednakże posadowienie placu zabaw musi odpowiadać wymogom zawartym w wyżej cytowanych przepisach prawa.  
W ocenie Sądu, usytuowanie placu zabaw niezgodnie z warunkami technicznymi w odległości 12,40 m od wjazdu do zamkniętego garażu, zamiast wymaganych 20 m należało niewątpliwie uznać za istotne naruszenie przepisów techniczno- budowlanych. Istniejący stan zagospodarowania terenu prowadzi do wniosku, że nie jest możliwe doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem, co uzasadnia likwidację placu zabaw w zakresie opisanym w zaskarżonej decyzji.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 54 z dnia 05 marca 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 31 stycznia 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 764/18 ze skargi na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, w którym uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B.
Tutejszy Sąd uwzględnił skargę z powodu naruszenia przy wydawaniu zaskarżonych decyzji przepisów o zasadach prowadzenia postępowania wyjaśniającego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego dotyczących ustalania kręgu stron postępowania i osób zobowiązanych do wykonania decyzji – art. 28 K.p.a. w związku art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 roku – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.; dalej: P.b. z 1974 roku). Naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności co do możliwości i zakresu orzeczenia rozbiórki oraz kręgu zobowiązanych do jej wykonania.
WSA w Białymstoku ocenił, że zgodnie z § 8 pkt 6 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla w B. wprowadzono na terenie działki zakaz lokalizacji garaży typu „blaszak”, obiektów tymczasowych za wyjątkiem kiosków związanych z wiatami przystankowymi, zaś istniejące garaże tego typu oraz obiekty tymczasowe przeznacza się docelowo do likwidacji, zaś zarzut skargi, że organ nie wyjaśnił wszechstronnie zastosowania tego przepisu w omawianej sprawie, jest trafny. Istotnie, z § 8 pkt 6 planu wynika zakaz lokalizacji garaży typu „blaszak”, jednakże zakaz ten odnosi się, w ocenie sądu, do nowych obiektów, bowiem obiekty istniejące (jak w sprawie niniejszej) przeznaczono docelowo do likwidacji. Przepis § 8 pkt 6 planu nie zawiera bezwzględnego i natychmiastowego nakazu likwidacji obiektów istniejących niezgodnie z regulacjami planu, ale oznacza likwidację „docelową” a więc ukierunkowaną na przyszłość. A zatem kwestia sprzeczności istnienia garażu z obowiązującymi przepisami planistycznymi nie została przez organ należycie rozważona, w aspekcie wszystkich okoliczności stanu faktycznego, przy uwzględnieniu pełnej treści uchwały NSA o sygnaturze akt II OPS 2/13 i dokonaniu wykładni obowiązującego planu miejscowego. Bez ponownej oceny podstaw do orzeczenia na podstawie art. 37 – 40 i art. 42 P.b. z 1974 r. w kontekście wskazanych w uchwale NSA możliwych reakcji na samowolę budowlaną popełnioną pod rządami ustawy P.b. z 1974 r., nie sposób wskazać, czy sprzeczność ta może być rozstrzygnięta w postępowaniu administracyjnym, czy tylko na drodze cywilnej.

Wyrok nie jest prawomocny.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 51 z dnia 01 marca 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 29 stycznia 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 614/18 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy, w którym uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzje Burmistrza W.
Tutejszy Sąd stanął na stanowisku, że  nieprawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizowanego, bez uwzględnienia obowiązującego na terenie sąsiadującym z działką skarżących ładu przestrzennego, wyznaczanego przez rodzaj zabudowy i wzajemne odległości między tą zabudową (rozproszoną), spowodowało wydanie decyzji zaskarżonej i decyzji pierwszoinstancyjnej z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.) oraz § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588). Zbyt rygorystyczne i formalistyczne wyznaczenie granic obszaru analizowanego, wyłącznie jako granic minimalnych, nie może zostać zaakceptowane przez Sąd, bowiem stanowi o braku dążenia do wyczerpującego zbadania sprawy w jej całokształcie (naruszenie art. 6, 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Doprowadziło to do błędnych i przedwczesnych, ustaleń w zakresie braku możliwości zabudowy działki skarżącej. Uchybienia te niewątpliwie mają wpływ na wynik sprawy, a ich zakres  zobowiązywał Sąd do uchylenia decyzji organów obydwu instancji.

Wyrok nie jest prawomocny.

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 1 z lutego 2019 roku omówiono następujące wyroki WSA w Białymstoku:

- z dnia 12 listopada 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 412/15 ze skargi Spółki z o.o. na interpretację indywidualną Ministra Finansów w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.
Sąd oddalając skargę stanął na stanowisku, że „Obowiązek sporządzenia dokumentacji, o którym mowa w art. 9a ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.), musi dotyczyć wszystkich transakcji zawartych w danym roku podatkowym z danym podmiotem powiązanym, a nie jedynie transakcji przekraczających wartość 100.000 euro.”

- z dnia 20 lutego 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 940/17 ze sprzeciwu Stowarzyszenia […] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Sąd po rozpoznaniu ww. sprawy oddalił sprzeciw, uznając, że: „Inwestycja, jaką jest farma fotowoltaiczna, stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, o którym, mowa w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r.  poz. 1073 ze zm.).”

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 02 z lutego 2019 roku przedstawiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 kwietnia 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt  I SA/Bk 66/18 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 rok po wznowieniu postępowania.
Sąd – oddalając skargę – uznał, że w rozpatrywanej sprawie postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 rok wznowione zostało w oparciu o przesłankę zwartą w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 800), tj. ze względu na to, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Ponadto, Sąd wskazał, że obowiązek poinformowania organu podatkowego o okolicznościach uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na podatniku będącym osobą fizyczną, który powinien to uczynić w terminie 14 dni od dnia wystąpienia takich okoliczności, zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1445).
Zdaniem Sądu okoliczność wyznaczenia do rozpatrzenia sprawy podatkowej innego organu podatkowego niż właściwy w danej sprawie, nie oznacza, że wszelkie czynności przeprowadzone dotychczas przez organ wyłączony tracą rację bytu, a organ wyznaczony powinien w każdym przypadku je powtórzyć. Jeżeli w aktach znajdują się dowody wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia organ powinien je ocenić i sprawę zakończyć wydaniem decyzji.

Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 50 z dnia 28 lutego 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 08 listopada 2016 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 616/16 ze skargi na decyzję Wojewody P. w przedmiocie przeznaczenia do wykonania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony.
Tutejszy Sąd oddalając skargę, stanął na stanowisku, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa, które miało wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, bowiem według konstrukcji powołanych przepisów ustawy z dnia 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2015 r., poz. 827, zwanej dalej: „ustawą”), nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia oględzin sprzętu ani przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków czy strony. Wszystkie okoliczności istotne w sprawie zostały wyjaśnione. Art. 210 ust. 1 ustawy stanowi, że wójt lub burmistrz (prezydent miasta) wydaje decyzję administracyjną o przeznaczeniu nieruchomości lub rzeczy ruchomej na cele świadczeń rzeczowych, w tym planowanych do wykonania w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, na wniosek organów i kierowników jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 202 ust. 1. Wykładnia powołanego przepisu w powiązaniu z przytoczonym art. 208 ustawy nie nastręcza wątpliwości, że decyzja organu wydawana na podstawie art. 210 ust. 1 ustawy jest tzw. decyzją prawem związaną. Skoro w sprawie ustalono, że sprzęt skarżącego jest sprawny technicznie i nie zachodzą wyłączenia, o których mowa w art. 208 ust. 4 ustawy, to decyzja o przeznaczeniu do wykonania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony, prawa nie narusza.
Od wyroku Sądu I instancji została wniesiona skarga kasacyjna. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy o sygnaturze akt II OSK 250/17 wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 roku oddalił skargę kasacyjną.

Orzeczenie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 29 z dnia 04 lutego 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 10 stycznia 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 678/18 ze skargi Miasta Suwałki na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. w przedmiocie stwierdzenia nieważności „Regulaminu strefy płatnego parkowania na terenie Miasta Suwałki”.
Sąd stwierdzając nieważność „Regulaminu strefy płatnego parkowania na terenie Miasta Suwałki” w części,  tj. w zakresie zapisów określających abonament jako dokument zawierający numer rejestracyjny pojazdu, potwierdzający wniesienie opłaty za postój w strefie płatnego parkowania, uznał, że regulacje określające abonament w powiązaniu z numerem rejestracyjnym pojazdu nie wykraczają poza upoważnienie ustawowe odnoszące się do strefy płatnego parkowania.
W ocenie Sądu z art. 13b ust. 3 i 4 ustawy o drogach publicznych (przepisu kompetencyjnego upoważniającego do ustalenia strefy płatnego parkowania), nie wynika, aby rada gminy (rada miasta) nie była upoważniona do uchwalenia przepisów konkretyzujących wymogi abonamentu. Powyższy przepis nie wskazuje radzie gminy (radzie miasta), czym powinna się kierować przy ustalaniu podmiotów objętych przywilejem stawki zerowej, jak i wprowadzając opłaty abonamentowe. Ustawodawca zamieszczając w ustawie o drogach publicznych powyższe upoważnienie nie wprowadził w niej kryteriów, jakimi obowiązana jest kierować się rada gminy (rada miasta) przy doborze użytkowników drogi uprawnionych do korzystania z preferencyjnych zasad ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, pozostawiając w tym zakresie swobodę radzie gminy (radzie miasta). Swoboda rady gminy (rady miasta) przy określaniu użytkowników uprawnionych do uiszczania opłaty abonamentowej lub opłaty zryczałtowanej nie jest jednak nieograniczona. Ograniczenie swobody działania w tej kwestii zakreślone jest poprzez jednoznacznie wskazany przez ustawodawcę cel, jakiemu generalnie służy wprowadzenie opłat za parkowanie. Obowiązek uiszczenia opłaty wiąże się każdorazowo z parkowaniem pojazdu na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, z tego powodu regulacja przyjęta zaskarżoną uchwałą pozwala na powiązanie abonamentu z numerem rejestracyjnym pojazdu. Służy potrzebie zaprowadzenia ładu przestrzennego, a więc bezpieczeństwie i porządkowi publicznemu.

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 01 ze stycznia 2019 roku omówiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 października 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 416/18 ze skargi Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za lata 2012-2017 oraz stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za wymienione lata.
          Sąd oddalając skargę stanął na stanowisku, że „ustalając dla celów podatku od nieruchomości, powierzchnię użytkową kondygnacji mierzoną po wewnętrznej długości ścian, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, organ powinien mieć na względzie wysokość  w świetle poszczególnych części tejże kondygnacji a nie wysokość w świetle całego pomieszczenia.”

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 20 z dnia 24 stycznia 2019 roku omówiony został wyrok tutejszego Sądu z dnia 29 listopada 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 578/18 ze skargi G.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy.
Sąd oddalając skargę uznał, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona, a ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego wiążą sąd administracyjny. Zgodnie z § 32 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 roku w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2012 roku poz. 995), które obowiązywało w dacie przeprowadzania egzaminu, w przypadku gdy osoba egzaminowana korzystała z materiałów lub urządzeń stanowiących pomoc w udzieleniu właściwej odpowiedzi na pytania w trakcie części teoretycznej egzaminu lub we właściwym wykonaniu zadań egzaminacyjnych lub wykonywania te czynności niesamodzielnie – uzyskuje negatywny wynik egzaminu państwowego.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 19 z dnia 23 stycznia 2019 roku omówione zostały następujące wyroki tutejszego Sądu:

- z dnia 17 października 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 416/18 ze skargi Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za lata 2012-2017 oraz stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za wymienione lata.

Sąd oddalając skargę stanął na stanowisku, że „ustalając dla celów podatku od nieruchomości, powierzchnię użytkową kondygnacji mierzoną po wewnętrznej długości ścian, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, organ powinien mieć na względzie wysokość  w świetle poszczególnych części tejże kondygnacji a nie wysokość w świetle całego pomieszczenia.”

- z dnia 20 listopada 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 563/18 ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w B. w przedmiocie zakazu użytkowania zbiornika naziemnego do przechowywania paliw płynnych.

Sąd oddalając skargę uznał, że powoływanie się przez skarżącego na zlokalizowanie spornego zbiornika przed wejściem w życie Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia z dnia 7 czerwca 2019 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2010 r. nr 109, poz. 719) nie jest okolicznością wyłączającą zastosowanie § 11 ww. Rozporządzenia, o czym stanowi przepis przejściowy § 44 cytowanego wyżej Rozporządzenia.
Ponadto Sąd stanął na stanowisku, że wybór odpowiedniej do okoliczności sprawy sankcji za naruszenie norm przeciwpożarowych, należy do uprawnionego właściwego komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej, który jest uprawniony do wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 26 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2017 r. poz. 1204). Zakaz użytkowania za dużego i usytuowanego w odległości zaledwie kilku i kilkunastu centymetrów od ściany innego obiektu, zbiornika na paliwa płynne, jest najprostszym i najszybszym sposobem wyeliminowania bezpośredniego niebezpieczeństwa powstania pożaru.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 12 z dnia 15 stycznia 2019 roku omówiono wyrok tutejszego Sądu z dnia 29 listopada 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 608/18 ze skargi D.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie pomocy finansowej z programu osłonowego na leki, w którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta Ł. stwierdzając, że organy ustalając dochód na potrzeby przyznania pomocy finansowej na zakup leków z programu osłonowego, niezasadnie wliczyły zasiłek celowy, którym jest świadczenie pieniężne na zakup artykułów żywnościowych.
Zdaniem Sądu: „1. Świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności, o którym mowa w Programie: "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020, ustanowionym uchwałą Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. nr 221 (M.P. 2015 r., poz. 821), jako niewątpliwie zaspokajające niezbędną potrzebę bytową, jest zasiłkiem celowym, o którym mowa w art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm.).
2. Świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności, o którym mowa w Programie: "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020, będące zasiłkiem celowym, nie podlega wliczeniu do dochodu ustalanego zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, na zasadzie art. 8 ust. 4 pkt 2 tej ustawy.”

________________________________________________________________________________________________________________

W dwutygodniku „Monitor Prawniczy” nr 23  z dnia 1 grudnia 2018 roku omówiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 października 2018 r. w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 569/18, w którym Sąd oddalił skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług. Skład orzekający w powyższej sprawie stanął na stanowisku, że usługa wybudowania garażu wolnostojącego realizowana z usługą budowy budynku objętego społecznym programem mieszkaniowym, na tej samej nieruchomości i w wykonaniu jednej umowy, ma charakter samoistny i nie znajduje uzasadnienia stosowanie do niej obniżonej stawki podatku VAT.
 

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 294 z dnia 18 grudnia 2018 roku powołano wyrok tutejszego Sądu z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 163/09 ze skargi na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie odmowy zwolnienia od kary grzywny za niestawiennictwo w celu udostępnienia budynku do oględzin.
Sąd uchylając postanowienia organów administracyjnych obydwu instancji stanął na stanowisku, że „uznanie administracyjne nie może być dowolne, lecz oparte o treść przepisu z uwzględnieniem przesłanek z niego wynikających na tle konkretnego stanu faktycznego. Natomiast co do strony postępowania, środki przymusu mogą być stosowane tylko w sytuacji bezzasadnej odmowy okazania przedmiotu oględzin lub bezzasadnej odmowy udziału w innej czynności urzędowej. Zobowiązanie do osobistego stawiennictwa, a w konsekwencji nałożenie grzywny za brak stawienia się przy prowadzonych czynnościach organu w kontekście przepisu art. 88 § 1 k.p.a., nie dotyczy stron postępowania.”
 

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 11 z listopada 2018 roku omówiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 września 2018 r. w sprawie I SA/Bk 402/18, w którym Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną Prezydenta Miasta S. w przedmiocie podatku od nieruchomości. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie stanął na stanowisku, że organ dokonał błędnej wykładni art. 7 ust. 1 lit. a) ustawy o podatkach i opatach lokalnych, w brzmieniu jakie nadano temu przepisowi z początkiem 2017 roku. Zdaniem Sądu zwolnieniu podatkowemu podlegają grunty rozumiane jako całe działki ewidencyjne, na których znajdują się budyni i budowle infrastruktury kolejowej wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 271 z dnia 21 listopada 2018 roku omówiono wyrok tutejszego sądu z dnia 24 października 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 569/18 ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług. Sąd oddając skargę stanął na stanowisku, że „usługa wybudowania garażu wolnostojącego realizowana z usługą budowy budynku objętego społecznym programem mieszkaniowym, na tej samej nieruchomości i w wykonaniu jednej umowy, ma charakter samoistny i nie znajduje uzasadnienia stosowanie do niej obniżonej stawki podatku VAT.”
 

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 270 z dnia 20 listopada 2018 roku omówiono wyrok tutejszego sądu z dnia 10 października 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 484/18 dotyczący ustalenia zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały rady gminy, ocenił, że określona w § 1 uchwały odległość (nie mniejsza niż 20 metrów) jest bardzo mała i nie ogranicza dostępności alkoholu, a tym samym nie jest wystarczająca do realizacji celów ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj.: Dz.U. z 2016 r. poz. 487 z poźn. zm.). Jeżeli ustawodawca wskazuje, że celem ww. ustawy jest m.in. ograniczenie dostępności alkoholu i motywowanie obywateli do powstrzymywania się od jego spożywania to obowiązkiem organu stanowiącego przepisy prawa miejscowego jest podporządkowanie się tym celom. Są one dla niego nie postulatami, lecz normami o charakterze wiążącym.

________________________________________________________________________________________________________________

W lokalnym Dzienniku „Kurier Poranny” z dnia 4 października 2018 roku omówiono postanowienie tutejszego Sądu z dnia 20 września 2018 roku w sprawie II SO/Bk 36/18 dotyczące wymierzenia grzywny Dyrektorowi Domu Kultury w Ł. za nieprzekazanie do Sądu skargi na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej.
Sąd orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu pozostawania w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ obowiązkowi z art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 55 § 1 cytowanej wyżej ustawy pełni funkcję dyscyplinującą i represyjno – prewencyjną. Ukaranie organu ma również zapobiegać naruszeniom prawa na przyszłość, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 222 z dnia 24 września 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 19 czerwca 2018 roku w sprawie II SA/Bk 863/17 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej dotyczącej udostępnienia akt postępowania egzekucyjnego. Sąd stwierdził nieważność postanowienia komornika, uznając, że stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1330) jest niedopuszczalne, jeżeli żądane informacje mogą być udostępnione w innym trybie, w powołanej wyżej sprawie, w trybie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego.  

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 220-221 z dnia 21 września 2018 roku omówiono wyrok tutejszego sądu z dnia 6 czerwca 2018 roku w sprawie I SA/Bk 225/18 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Więcej informacji o orzeczeniu w komunikacie poniżej.

________________________________________________________________________________________________________________

W miesięczniku „Monitor Podatkowy” nr 9 z września 2018 roku omówiono wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 czerwca 2018 r. w sprawie I SA/Bk 225/18 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, a konkretnie sposobu ustalenia kosztów uzyskania przychodów oraz dokumentowania transakcji nabycia i sprzedaży kryptowalut.
Skład orzekający w przedmiotowej sprawie stanął na stanowisku, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości rozpoznania danego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodu, od możliwości jego udokumentowania zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
 

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 4 z sierpnia 2018 roku zaprezentowano wyrok tutejszego sądu z dnia 4 lipca 2017 roku w sprawie I SA/Bk 409/17 w przedmiocie podatku akcyzowego, opłaty paliwowej i podatku od towarów i usług, w którym tutejszy Sąd uznał, że obowiązek zapłaty podatku akcyzowego w przypadku towaru, który nie był przeznaczony do napędu silników spalinowych, a został w tym celu oferowany do sprzedaży lub wykorzystany, powstaje z chwilą jego oferowania lub wykorzystania. 

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 190 z dnia 17 sierpnia 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 19 lipca 2018 roku w sprawie II SA/Bk 254/18 dotyczący nakazania wykonania określonych czynności budowlanych. Sąd uchylił decyzje organów administracyjnych obydwu instancji uznając, że nie istnieje przepis prawa, który nakazywałby organom nadzoru budowlanego działanie wyłącznie z urzędu na podstawie przepisów Rozdziału 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Utrwalona praktyka nie może przysłaniać organom zasad ogólnych inicjowania postępowania administracyjnego oraz indywidualnego rozważenia okoliczności konkretnej sprawy.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 178 z dnia 2 sierpnia 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 13 czerwca 2018 roku w sprawie I SA/Bk 248/18 dotyczący udzielenia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Sąd uwzględnił skargę i uchylił orzeczenie SKO uznając, że Miasto, udzielając zezwolenia na obrót napojami alkoholowymi, musi wyczerpująco uzasadnić swoją decyzję uznaniową.

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 3 z czerwca 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 16 listopada 2016 roku w sprawie I SA/Bk 359/16 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, w którym tutejszy Sąd stanął na stanowisku, że odliczeniu od dochodu podlegają składki na ubezpieczenie zdrowotne faktycznie zapłacone przez podatnika w roku podatkowych lub pobrane w roku podatkowym przez płatnika. 

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 124 z dnia 30-31 maja 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 18 kwietnia 2018 roku w sprawie I SA/Bk 70/18 dotyczący podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2014 roku. Sąd uznał, że w sytuacji niedoborów zawinionych przez podatnika nie przysługuje mu prawo do odliczenia VAT. W przypadku skorzystania z tego prawa, podatnik zobowiązany jest skorygować podatek naliczony. 

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 117 z dnia 22 maja 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 10 kwietnia 2018 roku w sprawie II SA/Bk 29/18 dotyczący postępowania dyscyplinarnego w stosunku do funkcjonariusza Policji. Sąd zaakceptował uznanie niedopełnienia obowiązków służbowych w sytuacji gdy funkcjonariusz nie wydał polecenia zatrzymania i doprowadzenia do komendy Policji osoby podejrzanej o stosowanie przemocy domowej i doszło do usiłowania zabójstwa.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 114 z dnia 18 maja 2018 roku omówiono wyrok tutejszego sądu z dnia 27 marca 2018 roku w sprawie II SA/Bk 36/18 dotyczący postępowania w przedmiocie wyrejestrowania motocykla skradzionego podczas użytkowania przez leasingobiorcę w sytuacji nieustalenia sprawcy kradzieży.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 101 z dnia 2-3 maja 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 438/17  z dnia 6 marca 2018 roku dotyczący uprawnień organów nadzoru budowlanego do kontroli, pod kątem prawidłowości wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia budowlanego ani zgłoszenia.

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 2 z kwietnia 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 23 lutego 2017 roku w sprawie II SAB/Bk 1/17 w przedmiocie załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej, w którym tutejszy Sąd stanął na stanowisku, że tylko podmioty wskazane w art. 50 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych mogą się zapoznać bez zgody ubezpieczonego i płatnika składek z informacjami dotyczącymi konta ubezpieczeniowego indywidualnego podmiotu, będącymi w posiadaniu ZUS. Przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wprowadzają bowiem odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznych, o czym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej.  

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 96 z dnia 25 kwietnia 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 823/17  z dnia 14 marca 2018 roku w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Porusza on kwestie cech informacji prostej oraz informacji przetworzonej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.).

________________________________________________________________________________________________________________

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 81 z dnia 25 kwietnia 2018 roku omówiono wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 103/18 z dnia 10 kwietnia 2018 r., poruszający problematykę zwrotu nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych z powodu niepowiadomienia organu o uzyskaniu dochodu.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 61 z dnia 14 marca 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 611/17 dotyczący zasad odwoływania dyrektora szkoły w trybie natychmiastowym. Sąd stanął na stanowisku, że przypadkami "szczególnie uzasadnionymi" umożliwiającymi odwołanie dyrektora szkoły w tym trybie są takie sytuacje,  w których nie jest możliwe dalsze pełnienie przez nauczyciela funkcji kierowniczej i musi być natychmiast odwołany ze względu na zagrożenie interesu publicznego. Nie mieści się w tym konflikt z pracownikami szkoły i rodzicami uczniów, złożenie arkusza organizacyjnego z licznymi wadami ani negatywna ocena pracy dyrektora.
Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 60 z dnia 13 marca 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu w sprawie II SAB/Bk 170/17 dotyczącej udzielenia informacji publicznej, w którym omówiono istotę informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.).
Orzeczenie nie jest prawomocne.

________________________________________________________________________________________________________________

W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 1 z lutego 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu z dnia 3 sierpnia 2017 roku w sprawie II SA/Bk 255/17, w którym tutejszy Sąd stwierdził, że wyłącznie sprawy dotyczące nawiązania, odmowy nawiązania, przekształcenia bądź rozwiązania stosunku zakładowego podlegają kognicji sądu administracyjnego (art. 175 ust. 3 i art. 207 ust. 1 i 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a.). Odmowa wyrażenia zgody na udzielenie zwolnienia z opłat za korzystanie z domu studenta podjęta przez Rektora nie podlega tej kognicji.

________________________________________________________________________________________________________________

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 43 z dnia 21 lutego 2018 roku przedstawiono wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 484/17 w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku. Sąd uznał, że wykonanie ganku (wiatrołapu), jako dobudówki do istniejącego budynku wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

________________________________________________________________________________________________________________

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr  37  z dnia 21 lutego 2018 roku został przedstawiony wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 912/17 z dnia 23 stycznia 2018 r., dotyczący zasad obliczania dochodu w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego. Sąd uchylając orzeczenia organów administracyjnych obydwu instancji stwierdził, że organ przyznający świadczenie nie może oprzeć swoich ustaleń wyłącznie na podstawie informacji z systemu informatycznego ZUS, jeśli różnią się one od kwoty składek na ubezpieczenie zdrowotne wskazanej w dokumentach przedłożonych przez stronę. Sprzeczny materiał dowodowy wymaga weryfikacji.

________________________________________________________________________________________________________________

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 28 z dnia 8 lutego 2018 roku oraz w dzienniku „Rzeczpospolita” nr 30 z dnia 6 lutego 2018 r. omówiono wyrok tutejszego sądu z dnia 11 października 2017 roku w sprawie II SA/Bk 414/17 dotyczący zasad postępowania organów administracyjnych w sprawach, w których strona działała bez udziału profesjonalnego pełnomocnika. Sąd podkreślił obowiązek klarownego i czytelnego formułowania pism kierowanych do stron postępowania oraz wyznaczania realnych do dotrzymania terminów przy zobowiązaniu do dokonania czynności nałożonych na strony.

________________________________________________________________________________________________________________

Metryczka
  • wytworzono:
    01-02-2019
    przez: Andrzej Melezini
  • opublikowano:
    01-02-2019 12:27
    przez: Adam Kuklik
  • zmodyfikowano:
    30-08-2019 14:23
    przez: Tomasz Łapiński
  • podmiot udostępniający:
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
    odwiedzin: 576
×

Wyszukaj w serwisie

Dane jednostki

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY
W BIAŁYMSTOKU

ul. H.Sienkiewicza 84
15-950 Białystok

NIP: 966-08-59-348
REGON: 052222639

KONTO: 07101010490041412231000000

Rzecznik prasowy

tel.: 85 678 40 59
fax: 85 678 40 38
e-mail: rzecznikprasowy@bialystok.wsa.gov.pl

Informacja o sprawach

pn - pt: 7:30 – 15:30
tel: 85 678 40 39, 85 678 40 69,
e-mail: informacja@bialystok.wsa.gov.pl

Godziny urzędowania

Godziny urzędowania:
pn - pt: 7:30 – 15:30

Biuro podawcze:
pn - pt: 8:00 – 15:00

Kasa sądu:
pn - pt: 9:00 – 13:30

Nasza strona używa plików cookies. Przeczytaj politykę prywatności
×