Publikacje prasowe i naukowe

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 23 z 4 lutego 2026 roku opublikowano artykuł pod tytułem: „Są problemy z otrzymaniem świadczeń z programu »Aktywny Rodzic«” którego autorką jest Michalina Topolewska. Przedstawiono w nim wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 14 października 2025 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 1395/25 ze skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 25 czerwca 2025 roku o numerze 010070/684/9894021/2024 w przedmiocie świadczenia aktywni rodzice w pracy, w którym sąd: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 kwietnia 2025 roku numer 511922761 oraz zasądził od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd zaznaczył, że: „Przepis art. 10 ust. 3 ustawy z 2024 r. o wspieraniu rodziców w aktywności zawodowej oraz w wychowaniu dziecka - »Aktywny rodzic«, nie rozszerza samodzielnie katalogu osób »aktywnych zawodowo«, określonych w art. 7 pkt 2 ustawy, ale ma znaczenie interpretacyjne, ujawniając ratio legis całego aktu - mianowicie wolę ustawodawcy, aby świadczenie »aktywni rodzice w pracy« miało charakter wspierający, a nie formalistyczny. Ponadto za celowościową wykładnią powołanych przepisów przemawia dodatkowo fakt, że z przepisu art. 66 ust. 1 pkt 8a oraz art. 77 ust. 1a ustawy z 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych wynika wprost, że funkcjonariusze CBA podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Zatem okoliczność, że ich zgłoszenia kierowane są bezpośrednio do centrali Narodowego Funduszu Zdrowia, nie oznacza, że nie są »ubezpieczeni«, ani że nie pozostają w stosunku służbowym, który jest bezsprzecznie formą aktywności zawodowej w rozumieniu ustawy. Ograniczenie prawa do świadczenia aktywni rodzice w pracy funkcjonariuszom CBA tylko ze względu na »techniczny sposób« przekazywania ich zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego, o jakim mowa w art. 7 pkt 2 lit. c ustawy, byłoby ewidentnie sprzeczne z celem wprowadzenia ustawy, którym jest zapewnienie równych warunków wsparcia rodzicom aktywnym zawodowo niezależnie od formy zatrudnienia lub służby”.

Wyrok jest prawomocny od 20 grudnia 2025 roku.

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 6 z 12 stycznia 2026 roku opublikowano artykuł pod tytułem: „Przejazdy na polecenie pracodawcy. Co z PIT?”, którego autorką jest Izabela Tomaszewska-Gałuszka. Opisano w nim wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 17 grudnia 2025 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 463/25 ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 września 2025 roku o numerze 0112-KDWL.4011.68.2025.2.DK w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną oraz zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd podkreślił, że w powoływanym przez stronę skarżącą wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygnaturze K 7/13 wskazano, że za przychód pracownika mogą być uznane tylko takie świadczenia, które:
a) zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
b) zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść.
W przypadku rozpatrywanej sprawy, sąd zauważył, że zwrot kosztów ponoszonych przez pracowników wydatków w celu wykonywania poleceń pracodawcy, w formie dojazdu prywatnym samochodem na inne miejsce pracy, niż miasto będące siedzibą firmy określone w umowie o pracę i powrót w tym samym dniu, służy wyłącznie interesowi pracodawcy.

Wyrok jest nieprawomocny.