Publikacje prasowe i naukowe

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 149 z 4 sierpnia 2026 roku w publikacji Bartosza Draniewicza pt. „Od decyzji wydanej po reklamacji dotyczącej opłaty za wodę skarga trafi bezpośrednio do WSA” powołano się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 26 czerwca 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 453/19 ze skargi Gminy Zawady na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Ostrołęce Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia 15 kwietnia 2019 roku o numerze BI.ZUO.5.470.374.2019.IF w przedmiocie opłaty stałej za pobór wód podziemnych, w którym sąd postanowił: stwierdzić swą niewłaściwość miejscową i sprawę przekazać do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości.

Sąd orzekł, że: „W sprawie niniejszej zaskarżona została decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w Ostrołęce, zaś podstawą skargi jest przepis art. 273 ust. 8 P.w. (ustawa z dnia 20 lipca 2017 roku Prawo wodne Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm. – przyp. red.), który wskazuje wprost na możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji dyrektora zarządu zlewni, co – wykładane literalnie – wskazuje na możliwość tego zaskarżenia bez konieczności uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Ustawodawca nie wprowadził bowiem w tym przepisie prawa do zaskarżenia decyzji wydawanych w przedmiocie opłaty stałej (co wskazywałoby na konieczność wyczerpania trybu instancyjnego w sprawach o tym przedmiocie), ale jako przedmiot zaskarżenia wskazał wprost rozstrzygnięcie konkretnego organu”.

Postanowienie jest prawomocne od 6 lipca 2019 roku.

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 145 z 29 lipca 2026 roku w tekście Michała Culepy pt. „NSA: Właściciel działki ma usunąć odpady na niej składowane” odniesiono się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 21 grudnia 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 83/22 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia 22 listopada 2021 roku o numerze KO.602/22/21 w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów, w którym sąd oddalił skargę.

Sąd uznał, że: „Skarżąca jako właścicielka nieruchomości, na której stwierdzono składowanie podkładów kolejowych mogła zatem uwolnić się od odpowiedzialności wykazując na innego posiadacza odpadów. Nie uczyniła tego jednak skutecznie. Nie jest bowiem wystarczające wskazanie innego podmiotu, lecz konieczne było wykazanie przez skarżącą, że podmiot ten złożył odpady na jej nieruchomości nielegalnie. Na okoliczność prezentowanych argumentów skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, choć w odwołaniu od decyzji organu I instancji
i w skardze do sądu powoływała się na umowę zawartą ze spółką X, której miała zlecić wykonanie ogrodzenia, utrzymując jednocześnie, że nie wiedziała, iż wykonawca użyje do tego celu podkładów kolejowych. Na żadnym etapie postępowania nie przedłożyła jednak tej umowy i nie udokumentowała swych twierdzeń, jakoby spółka ta miała ją zapewnić, że użyte podkłady kolejowe są możliwe do wykonania ogrodzeń. De facto zatem skarżąca, poza gołosłowną argumentacją, nie przedstawiła materialnych dowodów wskazujących na innego posiadacza odpadów, stąd domniemanie o którym mowa nie zostało skutecznie wzruszone. Decyzja nakazująca usunięcie podkładów została zatem prawidłowo skierowana do skarżącej, która jest właścicielem nieruchomości, na której podczas oględzin stwierdzono składowanie odpadów niebezpiecznych.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną strony skarżącej od powyższego orzeczenia, wyrokiem z dnia 21 lipca 2026 roku w sprawie o sygnaturze akt II OSK 2696/23 oddalił skargę kasacyjną.

Wyrok jest prawomocny.

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 140 z 22 lipca 2026 roku w publikacji Izabeli Tomaszewskiej-Gałuszki pt. „Korekta po kontroli nie działa jak elektroniczny przycisk »cofnij«” nawiązano do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 20 września 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 298/23 ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 4 lipca 2023 roku o numerze 2001-IOV.4103.13.2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2017 roku oraz od stycznia do kwietnia 2018 roku, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że: „Próżne jest poszukiwanie uzasadnienia dla stanowiska strony, jakoby zostały naruszone jej prawa do skorygowania deklaracji VAT (ang. value-added tax, podatek od towarów i usług – przyp. red.) złożonych w latach 2017 i 2018, a zatem jeszcze przed wejściem w życie art. 83 ust. 1c ustawy o KAS (ustawa z dnia 16 listopada 2016 roku o Krajowej Administracji Skarbowej Dz. U. z 2022 r. poz. 813 ze zm., dalej: KAS – przyp. red.). Prawo do dokonania korekty przysługiwało podatnikowi tak przed, jak i po wejściu w życie tych przepisów. Co więcej, skarżący miał prawo do złożenia korekty w ciągu 14 dni od dnia otrzymania upoważnienia do przeprowadzenia kontroli (art. 62 ust. 4 ustawy o KAS), jak też w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyniku kontroli (art. 82 ust. 3 ustawy o KAS) – i z tej drugiej możliwości strona skutecznie skorzystała. Bezzasadne jest zatem powoływanie się na rzekome naruszenie jej praw w sytuacji, gdy chciała dokonać tzw. korekty cofającej, kiedy to przepis art. 83 ust. 1c ustawy o KAS jednoznacznie przewiduje bezskuteczność takiej korekty, a w sprawie nie zachodzą okoliczności dopuszczające jej skuteczność, o których mowa w art. 83 ust. 1d ustawy o KAS”.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną strony skarżącej od powyższego orzeczenia, wyrokiem z dnia 15 lipca 2026 roku w sprawie o sygnaturze akt I FSK 2186/23 oddalił skargę kasacyjną oraz zasądził od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrok jest prawomocny.

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 165 z 17 lipca 2026 roku w artykule Marka Czynszaka i Martyny Przytockiej pt. „Jak wspólnik może wyegzekwować prawo kontroli w spółce z o.o.” przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 18 lutego 2016 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 738/15 ze skargi na decyzję z dnia 13 października 2015 roku w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej, w którym sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji (pisma) z dnia 17 września 2015 roku.

Sąd zauważył, że: „(…) wspólnik, na podstawie art. 212 ustawy z dnia 15.09.2000 r. Kodeks Spółek Handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 t.j.) ma prawo wglądu do wszelkiej dokumentacji spółki L. oraz żądać wyjaśnień od jej zarządu. Jest to prawo indywidualnej kontroli, służące z mocy prawa każdemu wspólnikowi. Przepis art. 212 normuje tok postępowania w sytuacji, gdy władze spółki odmawiają wspólnikowi udzielenia informacji. Ostatecznie, drogą realizacji uprawnień wspólnika jest postępowanie przed sądem powszechnym, nie zaś postępowanie sądowoadministracyjne w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (ustawa z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej Dz. U. z 2014 roku, poz. 782, dalej: u.d.i.p. – przyp. red.).  
Przepisy u.d.i.p. nie mogą stanowić podstawy do uzyskania informacji dla realizacji prywatnych, jednostkowych interesów, nie służących ogółowi, bowiem nie mają charakteru informacji publicznej, gdyż zostały wyłączone z mocy art. 1 ust. 2 u.d.i.p.”.

Wyrok jest prawomocny od 21 kwietnia 2016 roku.

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 161 z 13 lipca 2026 roku w artykule Adama Wacławczyka pt. „Fundacja Rodzinna, czyli jak fiskus zawęża korzyści podatkowe” powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 24 września 2025 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 262/25 ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 maja 2025 roku o numerze 0111-KDIB1-2.4010.148.2025.2.MK w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, w którym sąd: uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną oraz zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd wywiódł, że: „Brak jest podstaw do różnicowania skutków podatkowych najmu i najmu krótkoterminowego w odniesieniu do fundacji rodzinnych, albowiem w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.f.r. (ustawa z dnia 26 stycznia 2023 roku o fundacji rodzinnej Dz.U. z 2023 r. poz. 326 ze zm. – przyp. red.) nie zastrzeżono kryteriów zwyczajowego zawarcia umowy w formie pisemnej, uiszczenia kaucji zabezpieczającej oraz dłuższych okresów czasowych. Wskazany przepis, w którym przewidziano dopuszczalny zakres działalności polegającej również na udostępnianiu mienia do korzystania na innej podstawie niż najem lub dzierżawa, potwierdza brak podstaw do wyłączenia z tej działalności krótkoterminowego najmu lokali”.

Wyrok jest nieprawomocny.

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 113 z 15 czerwca 2026 roku w artykule Izabeli Tomaszewskiej-Gałuszki pt. „Dieta pudełkowa z 5 proc. czy 8 proc. VAT? Zapadł precedensowy wyrok NSA” powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 9 lipca 2025 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 180/25 ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 14 kwietnia 2025 roku, o numerze 2001-IOV-1.4103.8.2025 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2021 roku do sierpnia 2022 roku oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty za ww. okresy rozliczeniowe, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że: „Jeżeli o pewnych faktach wiedzę ma jedynie podatnik i ich nie poda, nie można czynić zarzutu organowi podatkowemu, że faktów takich nie ustalił. Podatnik nie jest bowiem uwolniony od współudziału w realizacji obowiązku wynikającego z zasady prawdy obiektywnej. Konieczność współdziałania podatnika w ustaleniu stanu faktycznego dotyczy w szczególności tych okoliczności, o których wiedzę ma wyłącznie podatnik”.

Wyrok jest nieprawomocny.

Na stronie internetowej tvsuwalki.pl w dniu 11 czerwca 2026 roku ukazał się artykuł pod tytułem: „Porażka Suwałk w WSA – nielegalne opłaty cmentarne.”. Odniesiono się w nim do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 14 kwietnia 2026 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 72/26 ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Suwałkach na uchwałę Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 26 czerwca 2024 roku o numerze III/29/2024 w sprawie zmiany uchwały w sprawie ustalenia Regulaminu Cmentarza Komunalnego w Suwałkach oraz ustalenia Cennika opłat, w którym sąd stwierdził nieważność punktów 12, 13, 14, 15, 16 i 17 załącznika do zaskarżonej uchwały.

„Sąd zauważa, że wyznaczona normą art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. (ustawa z dnia 20 grudnia 1996 roku o gospodarce komunalnej Dz.U. 2021 r., poz. 679 ze zm.) kompetencja organu gminy do ustalania wysokości cen i opłat oraz sposobu ich ustalania, nie ma charakteru nieograniczonego. Po pierwsze – a to wynika wprost z treści tego przepisu – musi uwzględniać przepisy szczególne, zawarte w innych aktach prawnych, które samodzielnie regulują powyższe kwestie w całości lub w części. Realizacja tej kompetencji musi gwarantować spójność systemu prawnego, kształtowanego przez szereg norm prawnych, z których część nie ma stricte za przedmiot wysokości opłat (w tym wypadku dotyczących korzystania z cmentarza), czy sposobu ich ustalania, tym niemniej wprowadzając regulacje powiązane z tymi opłatami lub dotyczące zdarzeń, w związku z którymi opłaty są nakładane, kształtują one ramy prawne, w których gmina może realizować uprawnienia wynikające z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k.”.

Wyrok jest nieprawomocny.

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 132 z 9 czerwca 2026 roku opublikowano artykuł pod tytułem: „Ten, kto dokonuje samowoli, musi pamiętać o ryzyku” autorstwa Aleksandry Tarki. W publikacji nawiązano do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 19 października 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 274/23 ze skargi na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 9 lutego 2023 roku o numerze WOP.7721.165.2022.BŁ w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowy budynku mieszkalnego, w którym sąd oddalił skargę.

Sąd uznał, że: „(…) proces legalizacji samowoli budowlanej prowadzony jest w interesie inwestora, lecz inwestor nie ma przymusu wykonywania nałożonych na niego obowiązków. W takim jednak przypadku winien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 49i ust. 1 pkt 2 P.b (ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane Dz. U. z 2020 r., poz. 471, dalej: P.b. – przyp. red.). Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może bowiem wydać decyzji o legalizacji obiektu. Brzmienie art. 49i P.b. jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. Żaden przepis ustawy - Prawo budowlane nie przewiduje w sytuacji niezłożenia wszystkich dokumentów legalizacyjnych odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki”.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną strony skarżącej od powyższego orzeczenia, wyrokiem z dnia 2 czerwca 2026 roku w sprawie o sygnaturze akt II OSK 556/24 oddalił skargę kasacyjną.

Wyrok jest prawomocny.

W miesięczniku „Przegląd Podatkowy” nr 4 z 2026 roku zamieszczono artykuł pt. „Klasyfikacja statystyczna w postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, czyli o potrzebie rozwoju teorii normy podatkowej”, którego autorem jest Bartosz Gryziak. Powołano się w nim na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 25 marca 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 132/20 ze skargi na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 listopada 2019 roku o numerze 0111-KDIB3-1.4012.420.2019.3.MP w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT, w którym sąd oddalił skargę.

Sąd uznał, że: „Spółka w odpowiedzi na wezwanie organu do uzupełnienia wniosku nie wskazała w opisie stanu faktycznego symbolu PKWiU (Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług – przyp. red.) towaru w postaci książki - śpiewnika wraz z płytą CD, co niewątpliwie uniemożliwiło wydanie żądanej interpretacji. Organ interpretujący nie jest uprawniony do klasyfikacji towarów czy też usług według właściwego grupowania statystycznego PKWiU, a jedynie do interpretacji stanu faktycznego pod kątem obowiązujących przepisów podatkowych”.

Wyrok jest prawomocny od 23 czerwca 2020 roku.

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 81 z 28 kwietnia 2026 roku ukazał się artykuł pod tytułem: „Spór o udzielanie cudzoziemcom azylu wkroczył do sądów”, którego autorką jest Sonia Otfinowska. Powołano się w nim na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 7 października 2025 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 1221/25 ze skargi na czynność Komendanta Placówki Straży Granicznej w Michałowie z dnia 7 maja 2025 roku w przedmiocie nieprzyjęcia wniosku o ochronę międzynarodową, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że: „Rzeczpospolita, mająca konstytucyjny obowiązek ochrony bezpieczeństwa państwa oraz jej granic (a na mocy prawa unijnego również granic zewnętrznych UE) nie może zaakceptować instrumentalnego wykorzystywania przez państwo trzecie prawa uchodźczego do stwarzania realnego i długotrwałego stanu zagrożenia, czego wyrazem jest masowe, nielegalne przekraczanie granicy RP w zorganizowanych grupach cudzoziemców, w trakcie którego niszczona jest infrastruktura graniczna oraz używana jest przemoc wobec interweniujących funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz żołnierzy Wojska Polskiego”.

Wyrok jest nieprawomocny.

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 86 z 14 kwietnia 2026 roku opublikowano artykuł pod tytułem: „Granice swobody gminy w ustalaniu stawek opłaty adiacenckiej”, którego autorem jest Marcin Nagórek. W publikacji odniesiono się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 6 września 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 304/18 ze skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Augustowie z dnia 28 kwietnia 2016 roku o numerze XXII/205/16 w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej, w którym sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

„W ocenie tut. Sądu, (…) istotne naruszenie prawa, miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Przejawia się ono przede wszystkim przekroczeniem przez Radę Miejską w Augustowie zakresu delegacji ustawowej wyrażonej w art. 146 ust. 2 u.g.n. (ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 121 – przyp. red.) Zawarte w jego treści upoważnienie obejmuje bowiem jedynie ustalenie wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Nie zawiera ono ani możliwości zróżnicowania tej stawki ze względu na jakiekolwiek kryteria, ani uprawnienia do ustalenia szczegółowych zasad jej naliczania, czy też preferencyjnych warunków jej ponoszenia (por. m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2008 r., II SA/Wr 272/08, CBOSA)”.

Wyrok jest prawomocny od 15 grudnia 2021 roku.

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 53 z 18 marca 2026 roku opublikowano artykuł pod tytułem: „Radni nie muszą aktywnie uczestniczyć w debacie nad raportem o stanie gminy” którego autorem jest Leszek Jaworski. Odniesiono się w nim do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 5 kwietnia 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 89/22 ze skargi na uchwałę Rady Miasta Bielsk Podlaski z 29 czerwca 2021 roku o numerze XXXVII/21 w przedmiocie nieudzielenia wotum zaufania Burmistrzowi Miasta Bielsk Podlaski za 2020 rok, w którym Sąd: stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały oraz zasądził od Rady Miasta Bielsk Podlaski na rzecz skarżącego kwotę 480,00 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd stwierdził, że: „Przepis art. 28aa u.s.g. (ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym tj.: Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm. – przyp. red.) unormował procedurę rozpatrywania raportu, rozstrzygając o tym, do kiedy organ wykonawczy ma przedłożyć raport, jakie są podstawowe komponenty jego treści, oraz w jaki sposób dochodzi do jego rozpatrzenia. Obowiązkiem rady jest rozpatrzyć raport na tej samej sesji, na której podejmowana jest uchwała w sprawie udzielenia lub nieudzielenia absolutorium wójtowi, przy czym raport rozpatrywany jest w pierwszej kolejności. Nad przedstawionym raportem o stanie gminy przeprowadza się debatę – art. 28aa ust. 4 u.s.g. Zgodnie zaś z art. 28aa ust. 9 u.s.g. po zakończeniu debaty nad raportem o stanie gminy rada gminy przeprowadza głosowanie nad udzieleniem wójtowi wotum zaufania. Uchwałę o udzieleniu wójtowi wotum zaufania rada gminy podejmuje bezwzględną większością głosów ustawowego składu rady gminy. Niepodjęcie uchwały o udzieleniu wotum zaufania jest równoznaczne z podjęciem uchwały o nieudzieleniu wotum zaufania. Jak stanowi art. 28aa ust. 10 w przypadku nieudzielenia wójtowi wotum zaufania w dwóch kolejnych latach rada gminy może podjąć uchwałę o przeprowadzeniu referendum w sprawie odwołania wójta. Przy czym niepodjęcie uchwały w przedmiocie udzielenia wotum zaufania nie jest podjęciem uchwały w przedmiocie nieudzielenia prezydentowi wotum zaufania, ale  jest równoznaczne z podjęciem takiej uchwały (analogicznie WSA w Poznaniu w wyrokach z dnia 19 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 213/21 oraz z dnia 18 stycznia 2022r., sygn. akt IV SA/Po 954/21, CBOSA).

Tak więc art. 28aa ust.9 u.s.g. zawiera konstrukcję, w której niepodjęcie jednej uchwały jest równoznaczne z podjęciem innej. Procedowanie nad pierwszą z nich wyczerpuje procedurę dla drugiej. Jeżeli właściwa rada nie podjęła uchwały o udzieleniu wójtowi (burmistrzowi) wotum zaufania jest to równoznaczne z podjęciem uchwały o nieudzieleniu wójtowi wotum zaufania”.

Wyrok jest prawomocny od 24 maja 2025 roku.

W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 62 z 16 marca 2026 roku ukazał się artykuł pod tytułem: „Transformatory znów na cenzurowanym”, którego autorem jest Jakub Wajs. Powołano się w nim na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 25 września 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 242/24 ze skargi na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Suwałk z dnia 22 kwietnia 2024 roku, o numerze PO.310.2.2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości, w którym sąd: uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną oraz zasądził od Prezydenta Miasta Suwałk na rzecz skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd wywiódł, że: „Dystrybutory paliw stanowią urządzenia budowlane, czyli urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym w postaci zbiornika paliw, stanowiącego budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. (ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane Dz. U. z 2023 r. poz. 682, dalej jako: p.b. – przyp. red.), zapewniające możliwość użytkowania tejże budowli zgodnie z jej przeznaczeniem, a zatem budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych Dz. U. z 2023 r. poz. 70) w zw. z art. 3 pkt 9 p.b. W uzasadnieniu tym NSA podkreślił, że w świetle art. 3 pkt 9 p.b. istotną cechą związania urządzeń budowlanych z obiektem budowlanym nie jest fakt trwałego połączenia fizycznego/technicznego (aczkolwiek w praktyce może ono występować), ale związek funkcjonalny. Dystrybutory paliwa umożliwiają użytkowanie obiektu budowlanego, czyli zbiornika podziemnego będącego budowlą, zgodnie z celem, dla jakiego został on zamontowany na stacji paliw. Nie mogą funkcjonować samodzielnie bez zbiornika paliw, podobnie jak bez dystrybutorów zbiornik paliw nie mógłby być gospodarczo użytkowany. Można zatem mówić o bezpośrednim i koniecznym powiązaniu dystrybutora ze zbiornikiem paliw”.

Wyrok jest prawomocny od 8 listopada 2024 roku.

W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 1 z okresu styczeń-luty 2026 roku został opublikowany artykuł pod tytułem „Postępowanie przed organami Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w zakresie uzupełniania braków we wniosku o przyznanie pomocy w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Uwagi na tle ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027”, którego autorem jest Przemysław Krzykowski. Powołano się w nim na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 23 października 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 241/24 ze skargi na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia 17 maja 2024 roku o numerze 9010-00000000999/24 w przedmiocie odmowy przyznania płatności finansowej na dofinansowanie zakupu nawozów mineralnych innych niż wapno nawozowe i wapno nawozowe zawierające magnez, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że: „Jednym z podstawowych warunków przyznania pomocy jest złożenie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r. poz. 261 – przyp. red.) przed złożeniem wniosku. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył przedmiotowy wniosek 28 czerwca 2023 r., przy czym do tego dnia nie wpłynął do organu wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Tym samym nie został spełniony jeden z podstawowych warunków przyznania pomocy, o którym mowa w § 13zx ust. 1 pkt 4 rozporządzenia RM (Rady Ministrów – przyp. red.).

Zgodnie z art. 17 ustawy, wniosek o przyznanie pomocy, zmianę tego wniosku lub jego wycofanie składa się za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji w sposób określony w przepisach o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa”.

Wyrok jest prawomocny od 4 lutego 2025 roku.

W dwumiesięczniku „Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych” nr 1 z okresu: styczeń-luty 2026 roku opublikowano uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2025 roku o sygn. I OPS 1/25. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 20 października 2009 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 546/09 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 19 czerwca 2009 roku, o numerze 406.158/AH/XVII/09 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Dyrektora Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Czarnej Białostockiej z dnia 9 marca 2009 r., nr 81821-825/09, stwierdził, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku na rzecz skarżącego kwotę 257,00 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

„W przekonaniu tutejszego składu orzekającego, a wbrew stanowisku przedstawionemu w zaskarżonej decyzji, przepisy art. 17 ust.1 oraz ust. 5 pkt 2 lit. »a« ustawy o świadczeniach rodzinnych (ustawa z dnia 28 listopada 2003 roku o
świadczeniach rodzinnych tekst. jedn. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 z późn. zm. – przyp. red.) nie wyłącza z kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, małżonka osoby niepełnosprawnej. Wprawdzie cytowany przepis zawęża krąg uprawnionych do osób, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, to jednak ograniczenie się w niniejszej sprawie wyłącznie do literalnej wykładni przepisu i przyjęcie, że małżonek nie jest uprawniony do świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem pozostając w związku małżeńskim nie należy, do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji, przeczy intencji samej ustawy oraz narusza podstawowe zasady i wartości konstytucyjne”.

Wyrok jest prawomocny od 22 grudnia 2009 roku.

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 49 z 12 marca 2026 roku opublikowano artykuł pod tytułem: „Ulga na ekspansję. Sądy coraz częściej orzekają na niekorzyść podatników” którego autorkami są Izabela Tomaszewska-Gałuszka i Agnieszka Pokojska. Powołano się w nim na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 18 stycznia 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 497/22 ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 września 2022 roku, o numerze 0111-KDIB1-3.4010.241.2022.1.IZ w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, w którym Sąd oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że: „Przez »produkty«, definiowane jako »rzeczy wytworzone przez podatnika«, o których mowa w art. 18eb ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2587), należy rozumieć wyłącznie rzeczy samodzielnie wyprodukowane przez podatnika w celu ich sprzedaży. W zakresie tej definicji nie mieszczą się zatem rzeczy zakupione przez podatnika i przez niego odsprzedawane, nawet pod własną marką”.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną strony skarżącej od powyższego orzeczenia, wyrokiem z dnia 16 grudnia 2025 roku w sprawie o sygnaturze akt II FSK 406/23 oddalił skargę kasacyjną oraz zasądził od strony skarżącej na rzecz organu administracji publicznej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 23 z 4 lutego 2026 roku opublikowano artykuł pod tytułem: „Są problemy z otrzymaniem świadczeń z programu »Aktywny Rodzic«” którego autorką jest Michalina Topolewska. Przedstawiono w nim wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 14 października 2025 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 1395/25 ze skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 25 czerwca 2025 roku o numerze 010070/684/9894021/2024 w przedmiocie świadczenia aktywni rodzice w pracy, w którym sąd: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 kwietnia 2025 roku numer 511922761 oraz zasądził od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd zaznaczył, że: „Przepis art. 10 ust. 3 ustawy z 2024 r. o wspieraniu rodziców w aktywności zawodowej oraz w wychowaniu dziecka - »Aktywny rodzic«, nie rozszerza samodzielnie katalogu osób »aktywnych zawodowo«, określonych w art. 7 pkt 2 ustawy, ale ma znaczenie interpretacyjne, ujawniając ratio legis całego aktu - mianowicie wolę ustawodawcy, aby świadczenie »aktywni rodzice w pracy« miało charakter wspierający, a nie formalistyczny. Ponadto za celowościową wykładnią powołanych przepisów przemawia dodatkowo fakt, że z przepisu art. 66 ust. 1 pkt 8a oraz art. 77 ust. 1a ustawy z 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych wynika wprost, że funkcjonariusze CBA podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Zatem okoliczność, że ich zgłoszenia kierowane są bezpośrednio do centrali Narodowego Funduszu Zdrowia, nie oznacza, że nie są »ubezpieczeni«, ani że nie pozostają w stosunku służbowym, który jest bezsprzecznie formą aktywności zawodowej w rozumieniu ustawy. Ograniczenie prawa do świadczenia aktywni rodzice w pracy funkcjonariuszom CBA tylko ze względu na »techniczny sposób« przekazywania ich zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego, o jakim mowa w art. 7 pkt 2 lit. c ustawy, byłoby ewidentnie sprzeczne z celem wprowadzenia ustawy, którym jest zapewnienie równych warunków wsparcia rodzicom aktywnym zawodowo niezależnie od formy zatrudnienia lub służby”.

Wyrok jest prawomocny od 20 grudnia 2025 roku.

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 6 z 12 stycznia 2026 roku opublikowano artykuł pod tytułem: „Przejazdy na polecenie pracodawcy. Co z PIT?”, którego autorką jest Izabela Tomaszewska-Gałuszka. Opisano w nim wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 17 grudnia 2025 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 463/25 ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 września 2025 roku o numerze 0112-KDWL.4011.68.2025.2.DK w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną oraz zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd podkreślił, że w powoływanym przez stronę skarżącą wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygnaturze K 7/13 wskazano, że za przychód pracownika mogą być uznane tylko takie świadczenia, które:
a) zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
b) zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść.
W przypadku rozpatrywanej sprawy, sąd zauważył, że zwrot kosztów ponoszonych przez pracowników wydatków w celu wykonywania poleceń pracodawcy, w formie dojazdu prywatnym samochodem na inne miejsce pracy, niż miasto będące siedzibą firmy określone w umowie o pracę i powrót w tym samym dniu, służy wyłącznie interesowi pracodawcy.

Wyrok jest nieprawomocny.